Μια Νέα Θρησκεία

 

Μια Νέα Θρησκεία

Οι Μεγάλοι Διδάσκαλοι της ιστορίας, όπως ο Βούδας, ο Ιησούς, κλπ., δίδαξαν την ΑΛΗΘΕΙΑ όχι σαν μία διανοητική ερμηνεία της ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ αλλά σαν Βίωση της Απώτερης Πραγματικότητας, Μίας Πραγματικότητας πέρα από τις αισθήσεις και τον νου... Ίδρυσαν ιερές κοινότητες στις οποίες αυτοί που συμμετείχαν είχαν εμπειρία Αυτής Της Απώτερης Πραγματικότητας. Με το πέρασμα του χρόνου όμως η παράδοση χάθηκε. Οι θρησκευτικοί οργανισμοί που ίδρυσαν οι συνεχιστές των Διδασκάλων εξελίχθηκαν σε τυπικές οργανώσεις στις οποίες μπορεί κάποιος να συμμετάσχει είτε με κάποια χειροτονία, είτε με κάποια τελετουργία... κι ας μην έχει εμπειρία της Απώτερης Πραγματικότητας. Έτσι οι άνθρωποι έγιναν τυπικά βουδιστές, τυπικά χριστιανοί, τυπικά θρησκευόμενοι... Οι παλιές θρησκείες έκλεισαν τον ιστορικό κύκλο τους...

Αυτό που χρειάζεται σήμερα είναι ΜΙΑ ΝΕΑ ΘΡΗΣΚΕΙΑ... Οποιοσδήποτε άνθρωπος μπορεί να έχει Εμπειρία Της Πραγματικότητας, να διατυπώσει μία θεωρία περί της Πραγματικότητας και να ιδρύσει μία θρησκεία στα πρότυπα των παλιών θρησκειών... Αυτή όμως η θρησκεία αργά ή γρήγορα θα ξεφτίσει... Αυτό που χρειαζόμαστε λοιπόν είναι όχι απλά μία νέα θρησκεία αλλά ΜΙΑ ΝΕΑ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ ΤΗΣ ΘΡΗΣΚΕΙΑΣ...

Αυτό που πραγματικά χρειαζόμαστε σήμερα, σε μία εποχή κρίσης, σε μία εποχή που έχουν καταρρεύσει όλα τα συστήματα, όλες οι γνώσεις, όλα τα πρότυπα, είναι ΑΛΗΘΕΙΑ, ΕΜΠΕΙΡΙΑ, ΒΙΩΣΗ ΤΗΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ. Χρειάζεται να ΒΙΩΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΠΩΤΕΡΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ. Αυτή και μόνο η ΕΜΠΕΙΡΙΑ θα δημιουργήσει ένα κοινό πνεύμα σε όσους έχουν την ΕΜΠΕΙΡΙΑ, ΜΙΑ ΙΕΡΗ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ πρακτικά. Δεν χρειάζονται ούτε συστήματα, ούτε οργανώσεις, ούτε καταστατικά, ούτε τελετουργικά, ούτε ονόματα να ονομάσουμε τα πράγματα... ΟΠΟΙΟΣ ΕΧΕΙ ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΤΗΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ ΑΝΗΚΕΙ ΣΤΗΝ ΙΕΡΗ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ, Βιώνει το ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΠΝΕΥΜΑ, Εμπνέεται και Καθοδηγείται Από ΑΥΤΟ, Ταυτίζεται με όλους όσους έχουν την ΙΔΙΑ ΕΜΠΕΙΡΙΑ, Επικοινωνεί πνευματικά, αόρατα με όλους... κι αναγνωρίζει ο ένας τον άλλον...

Αυτό που χρειαζόμαστε πραγματικά είναι ΑΛΗΘΕΙΑ, ΕΜΠΕΙΡΙΑ, Ταπεινότητα και Εργασία... Υπάρχει Ένα Έργο που Πρέπει να γίνει σε αυτόν τον πλανήτη της αγριότητας, της αδικίας και της δυστυχίας...

 

Η Αιώνια Θρησκεία

Μία Αληθινή Θρησκεία θα πρέπει να στηρίζεται στο Βίωμα της Απώτερης Πραγματικότητας και μόνο...

Στην Θρησκεία, στην Ιερή Κοινότητα μίας Τέτοιας Θρησκείας, μπορούν να ανήκουν μονάχα όσοι έχουν εμπειρία. Οι υπόλοιποι πρέπει να βρουν τον Δρόμο. Με αυτό τον τρόπο η Θρησκεία δεν θα ξεπέσει ποτέ σε θρησκευτικό οργανισμό, όπως συνέβη με όλες τις ιστορικές θρησκείες που δέχονται στους κόλπους τους άσχετους με την Ουσία της Θρησκείας... Όσοι έχουν Εμπειρία της Απώτερης Πραγματικότητας, διαποτίζονται από το Παγκόσμιο Πνεύμα και εργάζονται με Αυτό... Δεν χρειάζεται να οργανωθούν σε υλικό επίπεδο, σε κάποιο οργανισμό, ή να τελούν κάποιο τελετουργικό, κλπ...

Στην πραγματικότητα μιλάμε για ΜΙΑ ΑΙΩΝΙΑ ΘΡΗΣΚΕΙΑ που υπάρχει εδώ και χιλιετηρίδες, για ΜΙΑ ΙΕΡΗ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ που υπάρχει και λειτουργεί σε πνευματικό επίπεδο κι όχι σε υλικό, κοινωνικό, η νομικό επίπεδο...

Σε αυτήν την ΙΕΡΗ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ανήκαν ο Βούδας, ο Ιησούς, κλπ. Οι προσπάθειες των Μεγάλων Δασκάλων της ιστορίας να φέρουν την Αλήθεια στο πλήθος αν και δημιούργησαν τεράστια πνευματικά ρεύματα, λίγο ωφέλησαν την ανθρωπότητα και την πνευματική πρόοδο. Ασφαλώς αυτές οι προσπάθειες έγιναν με σωστό πνεύμα και προς την σωστή κατεύθυνση και οι λόγοι της αποτυχίας δεν οφείλονται στους Ιδρυτές των λαϊκών θρησκειών αλλά στους συνεχιστές τους και στην ανθρωπότητα που ζει ακόμα σε ημιάγρια κατάσταση... Ο «φωτισμένος άνθρωπος του Βούδα» ή ο «θεωμένος άνθρωπος του Ιησού» δεν πραγματώθηκαν παρά από ελάχιστους ανθρώπους...

Είναι καιρός να τελειώνουμε πιά με όλες τις λαϊκές θρησκείες, τα συστήματα και τα λόγια. Πρέπει να δούμε ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΤΗΝ ΟΥΣΙΑ ΤΗΣ ΘΡΗΣΚΕΙΑΣ και να υιοθετήσουμε την ΜΟΝΗ ΑΛΗΘΙΝΗ ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΤΟΥ ΒΙΩΜΑΤΟΣ, όσοι μπορούμε... Όλα τα άλλα έχουν κλείσει τον ιστορικό τους κύκλο κι η συνέχισή τους μόνο ζημιά κάνει στην ανθρωπότητα...

 

Η Βίωση της Αλήθειας

Η Αλήθεια Είναι Μία κι η Ίδια η Αλήθεια Είναι ο Δρόμος προς την Αλήθεια κι η Πραγμάτωσή Της.

Όλοι οι Μεγάλοι Διδάσκαλοι κι οι φωτισμένοι που έχουν εμπειρία της Πραγματικότητας έχουν μία Κοινή Εμπειρία κι Εμπνέονται από το Ίδιο Παγκόσμιο Πνεύμα. Αυτό σημαίνει ότι άσχετα από το από που εκκινεί κάποιος, συχνά, μιλά όπως και οι άλλοι φωτισμένοι. Όλα αυτά προέρχονται από την Κοινή Εμπειρία, όχι από μίμηση κλέψιμο κάποιας θεωρίας. Αν μιλάμε συχνά για τον Βούδα ή τον Ιησού, ή αν μιλάμε σαν αυτούς αυτό οφείλεται στην Κοινή Εμπειρία, όχι στην υιοθέτηση κάποιας ιστορικής θρησκείας. Οι θρησκείες σαν φαινόμενα έχουν κλείσει τον ιστορικό κύκλο τους. Οι συνθήκες είναι ώριμες για να αποκαλυφθεί η ΜΙΑ ΑΛΗΘΙΝΗ ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΤΟΥ ΒΙΩΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΑΠΩΤΕΡΗΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ.

Για να βρει κάποιος την Αλήθεια δεν χρειάζεται να προσφύγει στην γνώση κάποιου άλλου. Μπορεί μόνος του, με τις δικές του δυνάμεις να το κάνει. Η μελέτη των θρησκειών μόνο εγκυκλοπαιδικά μπορεί να ενδιαφέρει πιά.

 

 

Πραγματικότητα και Συνείδηση

 

Πραγματικότητα και Συνείδηση

Η Βαθύτερη Αλήθεια σε όλες τις θρησκείες και τα μεγάλα φιλοσοφικά συστήματα είναι η Βίωση της Ύστατης Πραγματικότητας. Η Βίωση της Απόλυτης Πραγματικότητας είναι δυνατή όταν η Συνείδηση (που είναι ένα καθολικό αντιληπτικό όργανο με πολλές λειτουργίες...) Βιώνει Άμεσα το Είναι - κι όχι μέσω της νόησης ή της αισθητηριακής δραστηριότητας. Σε Αυτή την Αντίληψη το Είναι φανερώνεται σαν Αντικειμενικό, Ανεξάρτητο από την Συνείδηση... Είναι Αυτό που Ονομάζουμε Θεό...

Η Σχέση του Αντικειμενικού Είναι (που Είναι η Βάση κάθε ύπαρξης) και της Συνείδησης είναι το σημαντικότερο, το μεγαλύτερο και ουσιαστικότερο πρόβλημα της θρησκείας και της φιλοσοφίας και πρακτικά είναι άλυτο, μολονότι δίνονται διάφορες λύσεις...

Ορισμένες θρησκείες όπως π.χ. ο Βουδισμός ή το Αντβάιτα ταυτίζουν το Αντικειμενικό Είναι με την Συνείδηση και προσεγγίζουν το ζήτημα είτε θετικά είτε αρνητικά. Ο Βουδισμός, όλων των σχολών, αναγνωρίζει μόνο την Αντικειμενική Πραγματικότητα, η Οποία Βιώνεται όταν "σβήσει" η ατομική ύπαρξη (που εκδηλώνεται με τα σκάντας...). Το Αντβάιτα Βεδάντα Ταυτίζει την Αντικειμενική Πραγματικότητα (Βράχμαν) με την Συνείδηση, Αλήθεια που Βιώνεται όταν απορρίπτονται όλες οι κατώτερες λειτουργίες σαν μη αληθινές... Άλλες θρησκείες όπως ο Χριστιανισμός Διαχωρίζει την Αντικειμενική Πραγματικότητα (τον Θεό) από την ατομική ύπαρξη (Συνείδηση) αλλά είναι εκ των πραγμάτων αναγκασμένος να δεχτεί ότι υπάρχει «Σχέση»... Ο Χριστιανισμός μάλιστα θεωρεί τον Θεό Τελείως Υπερβατικό και Ακατάληπτο... Ο Θεός Αποκαλύπτεται από Μόνος Του στον άνθρωπο... Ο άνθρωπος, σαν Συνείδηση («νους» στην ορολογία των «πατέρων») «συναντά» τον Θεό σαν την Αντικειμενική Πραγματικότητα όταν ο «νους» καταστεί «άμορφος» ξεπερνώντας τις κατώτερες και ανώτερες νοητικές λειτουργίες...

Δεν είναι δυνατόν να Θεμελιωθεί Οντολογία, σε καμία φιλοσοφία, αν δεν Σχετιστεί το Αντικειμενικό Είναι με την Συνείδηση. Ακόμα και το Ακατανόητο Μηδέν σαν Θεμέλιο του όντος δεν είναι το οντολογικό τίποτα αλλά μάλλον η Βάση για την γέννηση, την ανάπτυξη, την εξέλιξη, την τελείωση του όντος μέσα στο Μυστήριό Του.

Τελικά, ίσως, το ζητούμενο δεν είναι να υιοθετήσουμε την μία ή την άλλη άποψη (καμία δεν μπορεί να αποδειχθεί), αλλά να Βιώσουμε την Αλήθεια. Η Εμπειρία της Πραγματικότητας, μολονότι περιγράφεται διαφορετικά, Αναφέρεται στην Ίδια Πραγματικότητα... Κι όταν κάποιος Βιώσει Αυτή την Πραγματικότητα καταλαβαίνει ότι δεν έχουν σημασία οι περιγραφές...

Ο Θεός σαν Πραγματικότητα και σαν Ιδέα

Είναι πραγματικά δύσκολο να καταλάβει κάποιος (με νοημοσύνη) πως γίνεται οι άνθρωποι (που ασχολούνται, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, με την θρησκεία) να μιλούν τόσο πολύ για τον Θεό και να συμπεριφέρονται σαν να Είναι Απών... Ίσως να συμβαίνει αυτό επειδή ο Θεός για αυτούς δεν είναι παρά μία ιδέα μέσα στην διαδικασία της σκέψης τους.

Ο Θεός Είναι ο Ων, ο Ζων, ο Παρών. Είμαστε σε προσωπική σχέση μαζί Του. Είμαστε; ή μήπως είμαστε πολύ απορροφημένοι μέσα στην σκέψη, στην δική μας αντίληψη του κόσμου κι αντιλαμβανόμαστε τον Θεό με τον δικό μας τρόπο; Αυτός όμως είναι όχι ο Ζων Θεός αλλά ένα είδωλο της σκέψης μας. Τελικά μιλάμε για τον Ζώντα Θεό, τον Ανεξάρτητο από την ανθρώπινη σκέψη ή μιλάμε απλά για την αντίληψή μας για τον Θεό; (πράγμα που είναι τελείως διαφορετικό)...

Αν ο Θεός Είναι Παρών, Εδώ, Τώρα, αυτό που χρειάζεται είναι να Τον Προσεγγίσουμε και να Ανυψωθούμε Ως Αυτόν, εγκαταλείποντας τις προσκολλήσεις στον κόσμο και ξεπερνώντας τις διάφορες νοητικές δραστηριότητες που παραμορφώνουν την αντίληψή μας για την Πραγματικότητα... Μόνο με καθαρό νου μπορούμε να ενωθούμε με τον Θεό. Η Ζωή Με Τον Θεό είναι η Αιώνια Ζωή, είναι το Βασίλειό Του.

Αλήθεια ποιος είναι κοντά στον Θεό; Πόσο κοντά είμαστε; Ας σταματήσουμε να μιλάμε κι ας ζήσουμε με τον Θεό. Είναι μία σχέση με το Άπειρο Είναι Μας, μία σχέση που μεταμορφώνει, θεώνει, είναι Ζωή. Αν υπάρχει αυτή η σχέση, πράγμα που είναι ό,τι πιο πολύτιμο υπάρχει, όλα τα άλλα είναι ανοησίες, ο κόσμος όλος, η γνώση, τα υλικά αγαθά, η ζωή η ίδια.

Στην Σφαίρα του Βιώματος αυτό που μας νομιμοποιεί είναι «αυτό που ζούμε», ούτε η ένταξη σε θρησκευτικούς οργανισμούς, ούτε ο ισχυρισμός ότι εκπροσωπούμε τον Θεό από μόνο το γεγονός της ένταξής μας, ούτε οι θεολογίες (λόγια, λόγια, λόγια), ούτε οι εξωτερικές τελετουργίες, ούτε τα ξόρκια, βοηθούν.. Όλα αυτά ανήκουν στο «θέατρο σκιών»...

Παγκόσμιο και Ψυχή

Αν ό,τι ονομάζουμε ψυχή είναι απλά μία λειτουργία ΜΙΑΣ ΕΥΡΥΤΕΡΗΣ ΒΑΣΗΣ κι όχι κάτι ανεξάρτητο και σταθερό, τότε, όλες οι θρησκευτικές και φιλοσοφικές αντιλήψεις μας, των δύο τελευταίων χιλιετηρίδων, στον δυτικό κόσμο, καταρρέουν... Ελάχιστοι φιλόσοφοι - που κατηγορήθηκαν σαν πανθεϊστές - και ψυχολόγοι, σαν τον Καρλ Γιούγκ - που κατηγορήθηκε σαν μυστικιστής - διασώζονται...

Η ψυχή σαν λειτουργία ΜΙΑΣ ΕΥΡΥΤΕΡΗΣ ΒΑΣΗΣ όχι μόνο είναι κάτι συμβατικό αλλά και μπορεί να ελεγχθεί και να μεταβληθεί... Αυτό στο ΟΠΟΙΟ μπορεί να προσανατολιστεί η ψυχή είναι η ΕΥΡΥΤΕΡΗ ΒΑΣΗ της, το Παγκόσμιο, το Άπειρο, το Μεταφυσικό...

Έτσι μπορεί να θεμελιωθεί μία νέα θρησκευτική αντίληψη που βασίζεται στην προσωπική εμπειρία κι όχι στις ανοησίες που διδάσκουν οι άνθρωποι δύο χιλιάδες χρόνια τώρα...

Η ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ, ΑΠΕΙΡΗ, ΕΛΕΥΘΕΡΗ, χωρίς περιορισμούς, χωρίς προσδιορισμούς. Δεν έχει σημασία αν θα ονομάσουμε ΑΥΤΟ ΤΟ ΕΝΑ, Ασαμκρίτα, Βράχμαν, Ταό, Γου-χσιν, Αγαθόν, Ένα, Έιν-Σοφ, Θεό, Αλλάχ, ή κάπως αλλιώς...

Η ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ. Το ΕΝΑ, το ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ και η ατομικότητα (το εγώ, το κάθε εγώ...) είναι βαθμίδες αντίληψης, επίγνωσης της ΣΥΝΕΙΔΗΣΗΣ κι όχι κάτι εξωτερικό, αντικειμενικό (στην ουσία του). Η ΑΥΤΕΠΙΓΝΩΣΗ ΤΗΣ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗΣ (το αν έχει επίγνωση ότι Είναι το ΕΝΑ ή αν θεωρεί ότι είναι κάτι άλλο) δημιουργεί την αντίληψη της «ΣΥΝΕΙΔΗΣΗΣ» για την σχέση με το ΟΛΟΝ και επιβάλλει την δράση που θα Οδηγήσει πίσω στην ΑΝΤΙΛΗΨΗ ΤΗΣ ΑΠΕΙΡΗΣ ΦΥΣΗΣ ΤΗΣ.

Όταν η «ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ» δεν έχει ΑΝΤΙΛΗΨΗ ΤΗΣ ΑΠΕΙΡΗΣ ΦΥΣΗΣ ΤΗΣ και είναι σε σύγχυση και θεωρεί ότι είναι κάτι διαφορετικό θα πρέπει να βρει τρόπο να ξεπεράσει αυτή την αντίληψη και να φτάσει στην ΠΛΗΡΗ ΑΝΤΙΛΗΨΗ, στην ΑΦΥΠΝΙΣΗ.

Η ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ και κάθε συνείδηση είναι ΑΥΤΗ Η ΜΙΑ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ. Όλες οι θρησκείες διδάσκουν αυτό το ΜΥΣΤΙΚΟ ΔΕΣΜΟ στην ΦΥΣΗ ΤΗΣ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗΣ κι όλες οι θρησκείες κηρύσσουν ότι πρέπει η «ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ» να ξεπεράσει την αντίληψη της χωριστικότητάς της από το ΟΛΟΝ, για να αναδυθεί προς το ΟΛΟΝ. Αυτό μπορεί να «επιτευχθεί» εσωτερικά με την ΑΦΥΠΝΙΣΗ, με την μεταβολή της ΕΠΙΓΝΩΣΗΣ, με το ξεπέρασμα της σύγχυσης, του νοητικού αποπροσανατολισμού και του «σφάλματος»... Δεν υπάρχει άλλος δρόμος...

Σε όλες τις θρησκείες, το ντυάνα, το τζνάνα, το γιόγκα, το ζεν, η προσευχή, η θεωρία, δεν έχει άλλο στόχο παρά να μας οδηγήσει στην ΕΠΙΓΝΩΣΗ ΤΗΣ ΦΥΣΗΣ ΤΗΣ ΜΙΑΣ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗΣ ξεπερνώντας την σύγχυση, την ατομικότητα του διαχωρισμού, την υποκειμενική αυταπάτη. ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΑ Η ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ.

Το Νιρβάνα, το Βράχμαν, το Βασίλειο του Θεού, είναι η Εσωτερική Κατάσταση της ΕΠΙΓΝΩΣΗΣ ΤΗΣ ΜΙΑΣ ΦΥΣΗΣ ΤΟΥ ΠΑΝΤΟΣ κι όχι κάτι εξωτερικό, αντικείμενο του νου ή των αισθήσεων...

Η Σοφία του Χρόνου

 

Η Ελληνική Παράδοση

 

Σύμφωνα με την Ορφική Παράδοση (που βέβαια, είναι σχεδόν άγνωστη στους νεοέλληνες), ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ Είναι Χωρίς Ιδιότητες, πέρα από κάθε αντίληψη «Ουσίας» ή «Συγκεκριμένης Δραστηριότητας», Είναι το ΑΡΧΙΚΟ ΧΑΟΣ της Θρησκευτικής Υμνωδίας, που Γέννησε τα Πάντα και Στηρίζει τα Πάντα. Η «έννοια» του «χάους» σαν ανοργάνωτης κατάστασης στον χώρο τη πολλαπλότητας είναι μια ευτελής έννοια που δεν έχει καμία σχέση με το ΠΡΟΚΟΣΜΙΚΟ ΧΑΟΣ, που Είναι ο Ιερός Χώρος της Ύπαρξης.

Αυτό το ΑΓΝΩΣΤΟ ΧΑΟΣ Εμφανίζεται (Εξωτερικά) στην Αντίληψη σαν ΕΙΝΑΙ, σαν  ΕΝΟΤΗΤΑ (ΕΙΝΑΙ) και πολλαπλότητα («είναι τι»,  το «είναι» σαν αποδοτικό κάποιας ιδιότητας), σαν Ψυχή, σαν «Πνευματικό Στοιχείο» μέσα στο σώμα. Το ΤΙ Συμβαίνει Πραγματικά, και το Πώς Συμβαίνει Πραγματικά το Βιώνουν το Κατανοούν και το Γνωρίζουν μόνο οι «ΣΟΦΟΙ». Στην «Γλώσσα των ΣΟΦΩΝ» οι όροι, ΠΡΟΚΟΣΜΙΚΟ ΧΑΟΣ, Πρωτογενές Είναι, «Είναι Ουσία» (Νους), Ψυχή, υλική ψυχή, σώμα, είναι «Βιωματικοί Όροι» (δηλαδή κάτι που βιώνουμε και μετά «ονομάζουμε»), δεν είναι  απλές έννοιες της νόησης (κάτι που συλλαμβάνουμε με την σκέψη).

Ο όρος «ΨΥΧΗ», μέσα στην Ορφική Παράδοση και την Ορφική Ελληνική Φιλοσοφία, μπορεί να αναφέρεται σε διάφορες (και διαφορετικές) βιωματικές καταστάσεις. Μπορεί να σημαίνει το «Σύνολο του Πνευματικού Στοιχείου», την «Ατομική Ψυχική Ύπαρξη» που είναι Νοητικής Ουσίας, Νους, την Ψυχή σαν Δυναμισμό, την υλική ψυχή (δηλαδή  την ψυχοσωματική «ψυχή»,  τον τρόπο αλληλεπίδρασης «Πνευματικού Στοιχείου» και σώματος). Έτσι, πολλοί που δεν έχουν μελετήσει βαθιά την Ελληνική Φιλοσοφία, μπερδεύονται με την πολυσημία του όρου. Το πραγματικό νόημα όμως του όρου φανερώνεται από την θέση του στον λόγο (στην πρόταση), τα συμφραζόμενα και την «λογικότητα» του όλου μηνύματος (που μεταφέρει η πρόταση).

Έτσι, γεννιέται το βασικό, απλό, αλλά και αναγκαίο, ερώτημα! «Τι είναι Τελικά ΨΥΧΗ»; Η ΨΥΧΗ Είναι Η ΠΡΟΚΟΣΜΙΚΗ ΥΠΑΡΞΙΑΚΗ ΒΑΣΗ, Το ΕΙΝΑΙ (η Κοσμική Ουσία), η Ατομική Ψυχική Ύπαρξη (ο Νους), η Ψυχή, η υλική ψυχή. Η ΨΥΧΗ Είναι Όλα Αυτά Μαζί, και κάθε τι ιδιαίτερα. Είναι μια Δυναμική Υπαρξιακή Κατάσταση, που Αναγνωρίζει και Κατανοεί την ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΟΥΣΙΑ της ανάλογα με το Βάθος της Εμπειρίας της, της Ωριμότητάς της. Η ΨΥΧΗ είναι, με άλλα λόγια, Κάτι που Επεκτείνεται (σαν Βίωμα και Κατανόηση) στο ΑΠΕΙΡΟ, η  «περιορίζεται» μέσα σε ιδιαίτερες ατομικές καταστάσεις.

Όλοι Είμαστε ΑΥΤΗ Η ΜΙΑ ΨΥΧΗ (στον Βαθμό που το Αναγνωρίζουμε) που μπορεί να Βιώνει το ΠΡΟΚΟΣΜΙΚΟ ΧΩΡΙΣ ΙΔΙΟΤΗΤΕΣ, την «Ενότητα του Είναι», την «ατομική ύπαρξη» την «προσωπική ζωή», τις συγκεκριμένες υλικές εμπειρίες. Το ΤΙ Αντιλαμβανόμαστε και ΠΩΣ Βιώνουμε την Ύπαρξη φανερώνει από μόνο του την Ωριμότητα της Ψυχής.

…

«Πάνυ μεν ούν, έφη ο Σιμμίας. – Κάθαρσις δέ είναι άρα ου τούτο ξυμβαίνει, όπερ πάλαι εν τώ λόγω λέγεται, το χωρίζειν ότι μάλιστα από τού σώματος τήν ψυχήν, καί εθίσαι αυτήν καθ’ αυτήν πανταχόθεν εκ τού σώματος συναγείρεσθαί τε καί αθροίζεσθαι καί οικείν κατά τό δυνατόν, καί εν τώ νύν παρόντι καί εν τώ έπειτα, μόνην καθ’ αυτήν, εκλυομένην ώσπερ εκ δεσμών εκ τού σώματος; - Πάνυ μέν ούν, έφη, - Ουκούν τούτο γε θάνατος ονομάζεται, λύσις καί χωρισμός ψυχής από σώματος; Παντάπασί γε, ή δ’ ός. – Λύειν δέ γε αυτήν, ώς φαμεν, προθυμούνται αεί μάλιστα καί μόνοι οι φιλοσοφούντες ορθώς, καί τό μελέτημα αυτό τούτό εστι των φιλοσόφων, λύσις καί χωρισμός ψυχής από σώματος. ή ού; - Φαίνεται».

(Πλάτωνας, Φαίδων, 67, 4ος αιώνας π.Χ.)

 

Η Βουδιστική Σοφία

Σύμφωνα με την αρχική διδασκαλία του Βούδα, η Πραγματική Κατάσταση Ύπαρξης, που γίνεται αντιληπτή σαν Φώτιση, σαν Νιρβάνα (δηλαδή σβήσιμο όλων των διαδικασιών μίας προσωπικής ύπαρξης), μπορεί να Βιωθεί όταν στραφούμε προς τα έσω, πέρα από την αισθητηριακή δραστηριότητα και μέσω του διαλογισμού σταματήσουμε σταδιακά την νοητική δραστηριότητα:

α)Τα τέσσερα ντυάνα που σχετίζονται με το σταμάτημα του σάμτζνα (αντίληψης), του σαμσκάρα (σκεπτοδιαδικασία, νοητικά εντυπώματα, κλπ.), του βιτζνάνα (συνείδηση μίας «προσωπικής» ύπαρξης), και την συγκομιδή της όλης προσπάθειας που μας οδηγεί σε μία πιο εσωτερική κατάσταση.

β) Τα τέσσερα σαμαπάτι που σχετίζονται με το σταμάτημα των διαφόρων ποικιλιών του βιτζνάνα στην πιο εσωτερική του κατάσταση που επιτεύχθηκε από την προηγούμενη άσκηση του ντυάνα (τρία επίπεδα) και την συγκομιδή της όλης προσπάθειας που μας οδηγεί στην πιο εσωτερική κατάσταση της Πραγματικής Ύπαρξης. Η εγκατάλειψη οποιασδήποτε αντίληψης που έχει ήδη υπερβεί την έννοια της ύπαρξης ή της μη-ύπαρξης, οδηγεί στο Νιρβάνα, στο Ασαμσκρίτα.

Στην διάρκεια της βουδιστικής ιστορίας αναπτύχθηκαν κι άλλες αντιλήψεις που χωρίς να αρνιούνται το «πνεύμα» του αρχικού βουδισμού επιχείρησαν μία πιο άμεση αντίληψη της Πραγματικότητας και μία πιο άμεση πραγμάτωση: Η αντίληψη της Σχολής Σουνυαβάντα ότι όλα είναι κενότητα καταργεί στην ουσία την προσπάθεια να ξεπεράσουμε τις ποικιλίες της νοητικής δραστηριότητας, που αυτοκαταργούνται... Η αντίληψη της Σχολής Γιογκακάρα ότι όλα είναι «νους» (βιτζνάνα, σε διάφορες ποικιλίες), μας δίνει ουσιαστικά αυτονομία απέναντι στην νοητική δραστηριότητα, που απορρίπτεται σαν μη αληθινή... Η αντίληψη της Σχολής Ζεν ότι υπάρχει μόνο η Βουδική Φύση μας που απλά «παραβλέπεται» όταν η ροή της «συνείδησης» σταματά στα «φαινόμενα», υποδεικνύει απλά ότι είμαστε εξαρχής και για πάντα αυτό που είμαστε και δεν χρειάζεται καμία προσπάθεια (παρά μόνο, ίσως, να «δεχθούμε» μία υπόδειξη, για να «ξυπνήσουμε»). Οι θεωρίες, η φώτιση, η άγνοια, η προσπάθεια, η θρησκεία, είναι όλα ανοησίες, μαζί με τις άλλες ανοησίες...

 

Η Εμπειρία του Γιόγκα

Σύμφωνα με το Σαμκύα Γιόγκα (Πανταζάλι, Γιόγκα Σούτρα, πριν 23 αιώνες) το Πουρουσά, η Πραγματική Ύπαρξη, Πνεύμα, Αιώνιο, Αμόλυντο, Μακάριο, δεν Έχει καμία σχέση με το Πρακρίτι, Φύση, Ενέργεια, Δραστηριότητα, Κατάσταση, Φαινόμενο, κλπ. Στην Φυσική Κατάσταση του Καϊβαλγία, της Απομόνωσης του Πνεύματος από την Δραστηριότητα, (που επιτυγχάνεται με την συγκέντρωση) το Πνεύμα ο Θεατής, αναπαύεται στην Ίδια Του την Αδιαφοροποίητη Κατάσταση. (Γιόγκα Σούτρα Ι,3). Στην κατάσταση της άγνοιας το Πνεύμα ταυτίζεται με την Δραστηριότητα και τους μετασχηματισμούς της. ( Γιόγκα Σούτρα, Ι,4). Έτσι το Πνεύμα αποκτά υποκειμενική και αντικειμενική εμπειρία των κόσμων και της ζωής. Όλη αυτή η εμπειρία όμως είναι όχι μόνο κατάσταση άγνοιας αλλά συχνά είναι οδυνηρή...

Η Λύτρωση, η Γνώση της Αληθινής Ύπαρξης, σημαίνει λοιπόν Απομόνωση του Πνεύματος από την Δραστηριότητα. Αυτό επιτυγχάνεται με το Γιόγκα που είναι η συγκράτηση του τσιττά (του νου, με την γενική έννοια), από το να παίρνει διάφορες μορφές - τα βρίττις, νοητικοί μετασχηματισμοί, (Γιόγκα Σούτρα Ι,2). Σε αυτή την διαδικασία (που είναι έλεγχος και σταμάτημα, σταδιακά, της δραστηριότητας) μετά την εξωτερική προπαρασκευή, υπάρχουν τρεις νοητικές καταστάσεις που πρέπει να επιτευχθούν, σαμπράτζνατα σαμάντι, που σχετίζονται με τις τρεις νοητικές λειτουργίες:

α) του μάνας - την δραστηριότητα τάμας του Πρακρίτι στο νοητικό επίπεδο - με τέσσεριςποικιλίες, σαβιτάρκα, νιρβιτάρκα, σαβισάρα, νιρβισάρα σαμάντι,

β) του αχαμκάρα - την δραστηριότητα ράζα του Πρακρίτι στο νοητικό επίπεδο - σανάντα σαμάντι,

γ) του μπούντι - την δραστηριότητα σάττβα του Πρακρίτιστο νοητικό επίπεδο - σασμιτά σαμάντι. (Γιόγκα Σούτρα Ι,17).

Στην συνέχεια πρέπει να επιτευχθεί μια ακόμα πιο εσωτερική κατάσταση το ασαμπράτζνατα σαμάντι που έχει επίσης τρεις ποικιλίες και σχετίζεται με το μαχάτ, τον παγκόσμιο νου - και τις τρεις δραστηριότητες του Πρακρίτι, τάμας, ράζα, σάττβα, στο υπερνοητικό επίπεδο. Το ασαμπράτζνατα σαμάντι είναι η Κατάσταση της Παγκόσμιας Συνείδησης, στις διαφοροποιήσεις Της, είναι το επίπεδο του Ισβάρα της εξωτερικής θρησκείας.(Γιόγκα Σούτρα, Ι, 18,19,20).

Η εγκατάλειψη ακόμα κι αυτής της Αντίληψης Μίας Παγκόσμιας Συνείδησης σημαίνει την παύση της Δραστηριότητας της Φύσης που επανέρχεται στην Αρχική Ηρεμία της (Αβυάκτα, ισορροπία των δυνάμεων της Φύσης, των γκούνα, σάττβα, ράζα, τάμας). Είναι η Κατάσταση του Απολύτου, όπου το Πνεύμα θεάται Εαυτόν, το Αιώνιο, το Αμετάβλητο. (Γιόγκα Σούτρα ΙV, 33).

 

Το Φως των Ουπανισάδ

Σύμφωνα με τον Σανκάρα (που ερμηνεύει, κατά την αντίληψή του τα Ουπανισάδ) υπάρχει Μία Και Μόνη Πραγματικότητα, το Βράχμαν, το Οποίο αποτελεί το Υπόβαθρο κάθε ύπαρξης, κάθε εκδήλωσης ύπαρξης. Αυτό Είναι το Πραγματικό Υπόβαθρο του Άτμαν (του Πγκόσμιου Πνεύματος που ενυπάρχει σε κάθε ον), του τζίβα (της εμπειρικής ψυχής, της ψυχονοητικής δυνατότητας και δραστηριότητας), του πράνα (της παγκόσμιας ενέργειας που εξατομικεύεται σε όλα τα όντα), του ακάσα (της ενέργειας-ύλης που παράγει όλα τα υλικά φαινόμενα).

Όλοι αυτοί οι "κόσμοι" που προέρχονται από την αβίντυα (μεταφυσική άγνοια) και διατηρούνται χάρις στην αντυάσα την ροπή και εμμονή που αντιλαμβάνεται σαν πραγματικό αυτό που είναι απλά μία δραστηριότητα, κάνοντας έτσι μία λαθεμένη μεταφορά (αντυαρόπα), χαρακτηρίζονται σαν μίθυα (ψευδαίσθηση, όχι ανύπαρκτο - είναι πρασίντα, ψυχολογικό δεδομένο).

Για να Βιώσουμε το Βράχμαν, για να φτάσουμε στο μόκσα (το τουρίγια των Ουπανισάδ) θα πρέπει να «ξεπεράσουμε» την αισθητήρια δραστηριότητα, την νοητική δραστηριότητα του τζίβα (μάνας, αχαμκάρα, μπούντι) και τις τρεις καταστάσεις του Άτμαν (βίσυα ή αντίληψη της ύπαρξης στον απέραντο χώρο, ταϊτάσα ή αντίληψη της απέραντης συνείδησης, πράτζνα ή αντίληψη πέρα από την ύπαρξη και την μη-ύπαρξη), που αντιστοιχούν στον Ισβάρα της θρησκείας και να φτάσουμε στην τέταρτη κατάσταση του Άτμαν (το τουρίγια), όπου γίνεται αντιληπτό ότι το Άτμαν Είναι Αυτό Το Ίδιο Το Βράχμαν στην πραγματικότητα.

 

Η Οδός των Εσσαίων

Όταν ο ΙΗΣΟΥΣ λέει στο Κατα Ιωάννη, ΙΔ΄, 6 «Εγώ ειμί η Οδός η Αλήθεια και η Ζωή» συμπυκνώνει όλη την «χριστιανική αλήθεια», εξαντλεί την «θεολογία» και καθορίζει όχι μόνο τον Δρόμο αλλά και το Περιεχόμενο και το Απεριόριστο της Σωτηρίας...

Το «Εγώ» αναφέρεται στην Προσωπική Ύπαρξη του Θεού, στην Παρουσία Του, αλλά και στην Δράση Του μέσα στον κόσμο.

Το «ειμί» δεν φανερώνει μόνο το ΕΙΝΑΙ ΤΟΥ ΘΕΟΥ αλλά προσδιορίζει περαιτέρω την Ύπαρξή Του (όχι την Ουσία Του, αλλά τον Τρόπο που Φανερώνεται στον άνθρωπο Διά Των Θείων Ενεργειών Του), σαν Οδού, Αλήθειας και Ζωής...

Ο όρος «Οδός» αναφέρεται στον Θεό αλλά και στην Σχέση μας με Τον Θεό και στην Προσέγγιση Του Θεού (στην Πορεία Προς Τον Θεό): Αναφέρεται στην Μεταστροφή της «συνειδητότητάς» μας από τον κόσμο της σκέψης και του άμεσα αντικειμενικού (του εξωτερικού) προς το ΑΛΗΘΙΝΑ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΟ, την ΥΠΕΡΒΑΤΙΚΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ, τον ΘΕΟ... στον Εξαγνισμό της «συνειδητότητας»... στην Ένωση Με Τον Θεό... Αναφέρεται στην Πορεία Προς Την Ολοκλήρωση του Ανθρώπου Εντός Του Θεού, στο «καθ΄Ομοίωσιν Του Θεού», στην Θέωση (κατά χάριν), στην Εξέλιξη του Ανθρώπου μέσα στον χώρο της ύπαρξης... Η Ένωση Με Τον Θεό (σαν αποτέλεσμα της πιο πάνω εξέλιξης) μας οδηγεί στην Αλήθεια.

Ο όρος «Αλήθεια» αναφέρεται στον Θεό αλλά και στον τρόπο που Αντιλαμβανόμαστε τον Θεό, την Πραγματικότητα...στον τρόπο που Υπάρχουμε, στην Ύστατη Υπόστασή μας... Ενωνόμαστε με Την Αλήθεια, Είμαστε Η Αλήθεια... Η Αλήθεια λοιπόν Ανήκει στον Υπερβατικό Χώρο, δεν είναι αποτέλεσμα της λογικής σκέψης (η σκέψη αναφέρεται στο άμεσα αντικειμενικό, στο εξωτερικό)...

Η Ένωση Με Τον Θεό σαν Κατάσταση, η Μεταμόρφωσή μας σε Αλήθεια, η Εν Θεώ Ζωή Είναι η Αιώνια Ζωή, Είναι η Βασιλεία των Ουρανών...

Άραγε πόσοι «χριστιανοί» αντιλαμβάνονται τον Θεό σαν Ζώντα, σαν Παρόντα ... και πορεύονται προς Αυτόν για να Τον Προσεγγίσουν; πόσοι ακολουθούν Την Οδό; πόσοι Βιώνουν Την Αλήθεια; πόσοι Ζουν;... και που είναι αυτοί; που είναι οι αληθινοί χριστιανοί;...

 

Η Νηπτική Παράδοση

Η Νηπτική παράδοση, που αποτυπώνεται ως ένα σημείο στην «Φιλοκαλία των Ιερών Νηπτικών» (σε πέντε τόμους, ιερά κείμενα που γράφτηκαν στην διάρκεια αιώνων, από διάφορους ασκητές της ορθόδοξης χριστιανικής παράδοσης) αποτελεί κατά την ταπεινή γνώμη μας τον κύριο και ίσως μόνον εκφραστή της χριστιανικής πνευματικότητας, παγκόσμια, (μολονότι υπήρξε και στην Δύση μία αξιόλογη πνευματική παράδοση - Άγιος Φραγκίσκος της Ασσίζης, Μάιστερ Έκαρτ, Αγία Θηρεσία, Άγιος Ιωάννης του Σταυρού, κλπ). Η «διάκριση» της ύπαρξης από την Πηγή της, τον Θεό, που θεμελιώνεται δογματικά για να διαφυλαχθεί η Καθαρότητα και Υπερβατικότητα του Θεού, ξεπερνιέται στην Ένωση με τον Θεό, στην Θέωση, που γίνεται δυνατή μέσα από την νηπτική άσκηση.

Η Ένωση με τον Θεό είναι δυνατή μόνο όταν ο νους, το πνευματικό στοιχείο της δεδομένης ύπαρξης, ξεπερνά κάθε δραστηριότητα και γίνεται τελικά άμορφος. Μόνο τότε μπορεί να αντιληφθεί τον Θεό. Σε αυτή την πορεία, πέρα από την εξωτερική πειθαρχία και το σταμάτημα της αισθητηριακής δραστηριότητας (στην διάρκεια της νηπτικής άσκησης), υπάρχουν τρεις νοητικές καταστάσεις που πρέπει να επιτευχθούν και σχετίζονται με τις νοητικές λειτουργίες και τα είδη του «λογισμού»:

α) Ξεπέρασμα της αντίληψης (του εμπαθούς λογισμού),

β) Ξεπέρασμα της σκεπτοδιαδικασίας (του αγγελικού λογισμού),

γ) Ξεπέρασμα της αντίληψης του εγώ (του απλού λογισμού).

Στην συνέχεια πρέπει να βιώσουμε μία ακόμα πιο εσωτερική κατάσταση που σχετίζεται με την εσωτερική νόηση, την απαλλαγμένη από λογισμούς και την Θεώρηση του Δημιουργικού Λόγου, του Λόγου σε Δραστηριότητα, που Διακρίνεται από τον Λόγο στους Κόλπους του Πατέρα. Υπάρχουν τρεις ποικιλίες αυτής της εμπειρίας:

α) Η Κατάσταση του άμορφου νου που μας Ενώνει με τον Δημιουργικό Λόγο, που Απλώνεται σε όλο τον χώρο,

β) Η Κατάσταση του ασχημάτιστου νου που μας Ενώνει με τον Δημιουργικό Λόγο που Είναι Άπειρος,

γ) Η Κατάσταση του ανείδεου (μονοειδούς) νου που μας Ενώνει με τον Δημιουργικό Λόγο Καθ’ εαυτόν.

Έτσι από στάδιο σε στάδιο και μέσω του Δημιουργικού Λόγου φτάνουμε στο Κατώφλι του Θεού. Η εγκατάλειψη οποιασδήποτε αντίληψης, οποιασδήποτε ύπαρξης μας φέρνει μέσω του Λόγου στους Κόλπους του Πατέρα κι Ενωνόμαστε μαζί με τον Λόγο με τον Πατέρα, τον Θεό και Θεωνόμαστε κατά χάριν (σύμφωνα με την δογματική διδασκαλία – κατά φύσιν πιστεύουμε εμείς).

 

Ο Μυστικισμός της Χριστιανικής Δύσης

Για τον Έκαρτ η Θεότητα (Gottheit) είναι το Υπόβαθρο των πάντων, το Αληθινό Ον που ταυτίζεται με τον Αιώνιο Πατέρα. Από την Θεότητα διακρίνεται ο Θεός (Gott), σαν Προσωπική Ύπαρξη που Αποτελεί Μία Αιώνια Δραστηριότητα Της Θεότητας, που Γεννά την Εικόνα Της και Επιβεβαιώνει την Ταυτότητά Τους στο Πνεύμα Της Ενότητας. Η Αγία Τριάδα Είναι ακριβώς η Διάκριση και η Ένωση των Τριών Στιγμών στο Αιώνιο Γίγνεσθαι του Θεού.

Είναι ο Θεός (ο Τριαδικός Θεός, που Προβάλλεται σαν Λόγος - δηλαδή η Ενεργή Όψη της Τριάδας) που θα δημιουργήσει τους διάφορους κόσμους, τους Πνευματικούς Κόσμους του Δημιουργού Λόγου, του Παγκοσμίου Πνεύματος, που εμπνέονται από το Άγιο Πνεύμα της Ενότητας, τους κατώτερους νοητικούς κόσμους, των νοερών όντων, τους κόσμους των αισθητών.

Ο Θεός Είναι Παρών σε όλη την δημιουργία και σε όλα τα όντα και σε ολόκληρη την δημιουργία εκδηλώνεται μία τάση για συνειδητοποίηση της Ίδιας Ουσίας του Θεού, σαν πραγματικής ουσίας των όντων, είτε κυριολεκτικά, είτε μεταφορικά. Έτσι όλα τείνουν να επιστρέψουν στο Θεό. Από μία άποψη δεν θα μπορούσαμε να γνωρίσουμε τον Θεό αν κατά κάποιο τρόπο δεν είχαμε την Ίδια Ουσία με Αυτόν, ή τέλος πάντων κάποια συγγένεια, ή κάποια ειδική σχέση. Η Ένωση με την Θεότητα γίνεται όταν ξεπερνούμε τον αισθητό κόσμο, την διανοητική διαδικασία που έχει ένα όριο, το ίδιο το Πεδίο του Δημιουργού Λόγου, του Παγκοσμίου Πνεύματος (του Θεού). Ο Χριστός ήταν κάποιος που το πραγματοποίησε: Είναι ο Πρότυπος Άνθρωπος, ο Θεάνθρωπος, ο υιός του ανθρώπου, ο Υιός του Θεού, που Είναι Ένα με τον Πατέρα.

 

 

 

 

Η Εξέλιξη του Ανθρώπου

 

Έχουν περάσει τουλάχιστον 500.000 χρόνια από τότε που ο άνθρωπος άφησε το προανθρώπινο στάδιο και πέρασε από το προσυνειδητό χάος στην συνείδηση κι έγινε πραγματικά άνθρωπος. Από τότε μέχρι σήμερα ο άνθρωπος εξελίχθηκε αρκετά αλλά έχει ακόμα πολύ μέλλον. Στην πραγματικότητα δεν είναι ούτε στα μέσα της εξέλιξής του σαν είδος. Ο τέλειος άνθρωπος που οραματίστηκαν ο Βούδας, ο Πλάτωνας, ο Χριστός κι άλλοι σπουδαίοι άνθρωποι, παραμένει ένα μακρινό ιδανικό σε σύγκριση με τον σημερινό ανολοκλήρωτο άνθρωπο. Σήμερα, στον 21ο αιώνα, μολονότι οι άνθρωποι θέλουν να πιστεύουν ότι είναι ολοκληρωμένα όντα, ότι έχουν γνώση, μέσα, πολιτισμό, στην πραγματικότητα, η παγκόσμια κοινωνική, οικονομική και πολιτική κατάσταση, αποδεικνύουν ότι είναι ακόμα βάρβαροι. Πνευματικά (με την έννοια του συνόλου των νοητικών δυνατοτήτων) ο άνθρωπος παραμένει σε ημιάγρια κατάσταση. Ο άνθρωπος είναι φιλοσοφικά τελείως αγράμματος ακόμα κι αυτοί που τελειώνουν πανεπιστήμια.

Όλοι σχεδόν οι άνθρωποι του πλανήτη είναι ακόμα σε μία πνευματική ομίχλη, που οι αρχαίοι ανατολικοί ονόμαζαν «Μάγια». Σχεδόν όλοι οι άνθρωποι ταυτίζουν την Πραγματική Ύπαρξή τους με την αντίληψη που έχουν για την ύπαρξή τους, με τις σχέσεις με τον εξωτερικό κόσμο, με τις εξωτερικές αντιλήψεις, τις αισθητήριες εμπειρίες, κλπ. Ταυτίζουν δηλαδή την Ύπαρξη (την «Συνείδηση Του Είναι») με το περιεχόμενο της Συνείδησης, με την δραστηριότητα της Συνείδησης. Θεωρούν ό,τι όταν λέμε ότι η Πραγματική Ύπαρξη αποτελεί Ένα Υπόβαθρο Ανεξάρτητο από το περιεχόμενό της κι ότι μέσω του Διαλογισμού (του σταματήματος της νοητικής δραστηριότητας) μπορούμε να Βιώσουμε την Αληθινή Ύπαρξη, υποστηρίζουμε κάτι αδύνατο κι ανόητο. Εφόσον θεωρούν ότι η ύπαρξή τους είναι το νοητικό περιεχόμενο πιστεύουν πως σταματώντας την νοητική δραστηριότητα οδηγούνται στην μη ύπαρξη, στην μη συνείδηση της ύπαρξης. Αναρωτιούνται πως είναι δυνατόν η συνείδηση (που εξορισμού είναι αντίληψη της ύπαρξης) να έχει αντίληψη της μη ύπαρξης. Είναι, λογικά, αντιφατικό κι ανόητο.

Στην πραγματικότητα, λόγω της μη εξέλιξης του είδους, λόγω ανωριμότητας, κάνουν ένα χονδροειδές λογικό σφάλμα. Ταυτίζουν πράγματα που ανήκουν σε διαφορετικές λογικές κατηγορίες. Η Ύπαρξη (η Συνείδηση) Είναι τελείως διαφορετικό πράγμα από το περιεχόμενο της Συνείδησης. Το Ένα ανήκει στην κατηγορία Ουσία και το άλλο στην κατηγορία δραστηριότητα. Για να δανειστούμε ένα παράδειγμα από τον φυσικό κόσμο είναι σαν να θέλουμε να ταυτίσουμε την θάλασσα με τις διακυμάνσεις της επιφάνειας. Το ένα ανήκει στην κατηγορία ουσία, το άλλο στην κατηγορία δραστηριότητα. Πως μπορούν να ταυτιστούν; Το ίδιο συμβαίνει με την Ύπαρξη (την Συνείδηση), Είναι τελείως διαφορετικό πράγμα από το περιεχόμενό της. Είναι σαν να στεκόμαστε σε ένα παράθυρο. Κοιτάμε έξω, έχουμε αλληλεπίδραση, αντίληψη και αντίδραση, σε όσα συμβαίνουν έξω και μετά κλείνουμε το παράθυρο και στρεφόμαστε μέσα. Τώρα έχουμε συναίσθηση του εσωτερικού χώρου. Όταν λοιπόν με τον Διαλογισμό (το σταμάτημα της νοητικής δραστηριότητας) ξεπερνάμε την εξωτερική αντίληψη, την σκεπτοδιαδικασία και τον συσχετισμό με το έξω, ακόμα και την αντίληψη μίας ύπαρξης κάπου στον εξωτερικό χώρο, δεν οδηγούμαστε στο τίποτα αλλά αρχίζουμε να έχουμε Συναίσθηση της Ιδίας Ύπαρξης, του Εαυτού, σαν Απλής και Καθαρής Ύπαρξης, χωρίς προσδιορισμούς. (Χρησιμοποιούμε αντί για την λέξη αντίληψη την λέξη Συναίσθηση γιατί η αντίληψη του εξωτερικού είναι μία δραστηριότητα, μία ενέργεια, που διοχετεύεται σε κάτι «άλλο», ενώ η Συναίσθηση είναι μία ενέργεια που διερευνά το Εαυτό). Αυτό που Βιώνουμε όταν σταματήσει η νοητική δραστηριότητα είναι η Ύπαρξη, Τελείως Απλή, Καθαρή, χωρίς προσδιορισμούς. Μία Ύπαρξη που δεν έχει όριο και όσο κι αν επεκτείνεται δεν έχει όρια αλλά καταλαμβάνει τον επεκτεινόμενο χώρο. Όσο ωριμάζει αυτή η αντίληψη, συνειδητοποιούμε ότι δεν είναι η Συνείδηση που Απλώνεται σε όλο τον χώρο, η Συνείδηση Είναι Άπειρη και περικλείνει τον χώρο. Συμβαίνει δηλαδή μία αντιστροφή εδώ. Δεν είμαστε μέσα στον χώρο, Εμείς περικλείνουμε τον χώρο. Αυτού του Είδους η Ύπαρξη, επειδή ακριβώς λείπουν οι προσδιορισμοί, ταυτίζεται με την μη-ύπαρξη. Στην πραγματικότητα έχουμε εμπειρία Μίας Διευρυμένης Ύπαρξης, όπου ύπαρξη και μη-ύπαρξη δεν έχουν νόημα. Είναι το Παγκόσμιο Πνεύμα, ο Παγκόσμιος Λόγος των δυτικών, ο Ισβάρα των ανατολικών. Η εγκατάλειψη ακόμα κι αυτής της Αντίληψης οδηγεί στο Απόλυτο, στο Άπειρο Θείο, στο Ιερό.

Αν κι όλα αυτά που λέγονται και περιγράφονται εδώ και τρεις χιλιάδες χρόνια, ξεκινώντας από τις Ουπανισάδ, τον Βούδα, τον Λάο Τσε, τον Χριστό, τον Πλάτωνα, τον Πλωτίνο, κι όλη σχεδόν την Δυτική Φιλοσοφία, μέχρι τους σύγχρονους υπαρξιστές, οι σύγχρονοι άνθρωποι (ακόμα κι αυτοί που θεωρούνται μορφωμένοι), εξακολουθούν να ζουν μέσα στην πνευματική αμάθεια ταυτίζοντας την Ύπαρξη (δηλαδή την «Ουσία») με την νοητική δραστηριότητα (το μικρό, ψυχολογικό, εγώ, την προσωπικότητα τους). Κάνει μάλιστα εντύπωση πως ενώ όλοι οι Σοφοί προσπαθούν να ξεπεράσουν το μικρό εγώ για να Αναδυθούν στο Άπειρο, όλοι αυτοί που διαφεντεύουν τον κόσμο, κι αυτοί που τους ακολουθούν, ταυτίζονται τόσο πολύ με την τυφλή προσωπικότητά τους, που οδηγούν την ανθρωπότητα σε ένα παγκόσμιο παραλήρημα.

Είναι σίγουρο πως το ανθρώπινο είδος για να εξελιχθεί και να φτάσει στο επίπεδο του φωτισμένου (κατά τον Βούδα), ή του άγιου, του θεωμένου (κατά τον Χριστό), του Αληθινού Όντος (κατά τον Πλάτωνα), της Αληθινής Ύπαρξης (κατά τους σύγχρονους υπαρξιστές), θα χρειαστεί κάποιες χιλιετηρίδες. Μέχρι τότε οι Σοφοί θα φωνάζουν στην έρημο της άγνοιας, ενώ οι έμποροι των εθνών, οι μεσάζοντες και τα πρόβατα θα εμπορεύονται ψυχές και σάρκες.

Η Φιλοσοφία του Βάθους

 

Η Αναζήτηση του ΕΙΝΑΙ από την Φιλοσοφία, στον δυτικό κόσμο, ή της Απώτερης Πραγματικότητας, από τα ανατολικά θρησκευτικά κινήματα, (που ορίζεται με διάφορους και διαφορετικούς τρόπους), δεν είναι μία δραστηριότητα (η οποία εξορισμού θα μας έφερνε έξω, στην επιφάνεια της ΣΥΝΕΙΔΗΣΗΣ) αλλά το σταμάτημα της δραστηριότητας. Η εγκατάλειψη της αισθητηριακής δραστηριότητας μας οδηγεί στις εσωτερικές νοητικές διαδικασίες (που είναι όμως εξαρτημένες από την αντίληψη του εξωτερικού κόσμου και αναγκαστικά προσανατολισμένες προς τα έξω). Το ξεπέρασμα όλης αυτής της μάταιης νοητικής δραστηριότητας μας ανυψώνει ως την προσωπική αντίληψη της ύπαρξης. Η υπέρβαση ακόμα και αυτής της αντίληψης περί μίας προσωπικής ύπαρξης μας οδηγεί στο Απέραντο Βάθος του ΕΙΝΑΙ. Τελικά όλες οι πνευματικές προσπάθειες του ανθρώπου να βρει την Ύψιστη Αλήθεια, να Προσεγγίσει την Υπέρτατη Πραγματικότητα, να Βιώσει την Αληθινή Ύπαρξη, δεν είναι παρά μία άσκηση της Φιλοσοφίας του Βάθους.

Το τελικό συμπέρασμα σε όλες τις πνευματικές προσπάθειες και η Βασική Αρχή Μίας Φιλοσοφίας Του Βάθους είναι ότι η Πραγματική Ύπαρξη Είναι το Υπόβαθρο κάθε επιφανειακής ύπαρξης, μέσα στους κόσμους και μέσα στην ζωή. Για να Βιώσουμε Αυτό το Βάθος της Δεδομένης Ύπαρξης, δηλαδή την Αληθινή μας Ουσία, θα πρέπει να εγκαταλείψουμε όλες τις επιφανειακές δραστηριότητες. Αυτό είναι μία τελείως απλή και φυσική πράξη, μολονότι η «φιλοσοφία» την κρύβει πίσω από την πολυπλοκότητα και η «θρησκεία» την καλύπτει με το πέπλο του μυστηρίου. Η Αλήθεια όμως είναι Εδώ, είναι τελείως απλή, τελείως φυσική. Δεν ανήκει σε κανέναν αποκλειστικά και δεν μπορεί κανείς να την χρησιμοποιεί για προσωπικούς σκοπούς ή για να εκμεταλλευτεί τους συνανθρώπους του.

Αυτό που εμπορεύονται δεν είναι η Υπέρτατη Αλήθεια αλλά αυτό που αυτοί αντιλαμβάνονται σαν υπέρτατη αλήθεια και, πραγματικά, αυτό είναι τελείως διαφορετικό.

Αυτοί που όντως έχουν εμπειρία της Υπέρτατης Πραγματικότητας κι όχι οι ανόητοι με το θρησκευτικό ένδυμα, έχουν βιώσει τον Εσωτερικό Δρόμο, τις εσωτερικές καταστάσεις, μέχρι την Αποκάλυψη του Αιώνιου και έχουν καταγράψει όλα αυτά σαν προσωπική εμπειρία. Αυτό που Βιώνουν είναι Μία Υποκειμενική Αντίληψη ΜΙΑΣ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΗΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ. Οδηγούνται έτσι σε μία διυποκειμενική αντίληψη της Απώτερης Πραγματικότητας. Στην πραγματικότητα βεβαίως, στο τελικό στάδιο του εσωτερικού δρόμου εγκαταλείπεται κάθε αντίληψη του εγώ. Αυτή είναι μία Εμπειρία που έχουν όλα τα υποκείμενα. Είναι η Υπέρτατη Αλήθεια που Ενοποιεί τα πάντα Μέσα Της. Είναι το «τελείως είναι» του Πλάτωνα, το «Ένα» του Πλωτίνου, το Απόλυτο Είναι, η Αληθινή Ύπαρξη, είναι το Βράχμαν, το Ασαμσκρίτα (το νιρβάνα), η Υπέρτατη Πραγματικότητα.

Όλα αυτά τα όντα (που μπορεί να βιώνουν την ύπαρξη σε διάφορους κόσμους) περιέγραψαν όλο το φάσμα της εμπειρίας της ύπαρξης, από το Απόλυτο μέχρι τους κατώτερους κόσμους. Αυτό που είναι αξιοσημείωτο είναι ότι η ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ Είναι η Αρχή και το Τέλος κι ακόμα ότι ανάμεσα στην Δραστηριότητα της ΣΥΝΕΙΔΗΣΗΣ, τους κόσμους, τις πνευματικές λειτουργίες, τις βαθμίδες του διαλογισμού και την εμπειρία της ύπαρξης στα διάφορα επίπεδα υπάρχει μια πλήρης αντιστοιχία. Έτσι ακόμα κι ένα ον που βιώνει την ύπαρξη στον υλικό κόσμο, όταν έχει μέσω του διαλογισμού μία εσωτερική εμπειρία στο νοητικό επίπεδο ή ακόμα ψηλότερα, στο υπαρξιακό επίπεδο, μπορεί να αντιληφθεί πως είναι η ύπαρξη στα αντίστοιχα πεδία. Αυτό που στον υλικό κόσμο βιώνει σαν επίπεδο του αποκαλύπτει το πραγματικό πεδίο. Έτσι αυτό που περιγράφουν σαν μεταφυσικούς κόσμους δεν είναι δημιούργημα της φαντασίας τους αλλά συμπεράσματα της προσωπικής εμπειρίας τους.

Η Αλήθεια είναι τελικά απλή κι έχει αποκαλυφθεί πολλές φορές μέσα στην ιστορία. Δεν χρειάζονται λοιπόν ούτε μύστες, ούτε σωτήρες, ούτε μεσάζοντες. Ο καθένας έχει στην διάθεσή του τις πληροφορίες που θέλει για να φτάσει στην Αλήθεια. Στην πραγματικότητα η ΑΛΗΘΙΝΗ ΥΠΑΡΞΗ που αποτελεί το Υπόβαθρο κάθε ύπαρξης περικλείνει μέσα της όλη την γνώση κι όλες τις εμπειρίες, ακόμα και την πιο παράλογη. Από αυτή την ανεξάντλητη πηγή δεδομένων η Δεδομένη Συνείδηση επιλέγει, επεξεργάζεται και χρησιμοποιεί μόνο τις πληροφορίες που θέλει αποκλείοντας κάποιες άλλες. Η Ύπαρξή μας δηλαδή λειτουργεί σε δύο επίπεδα. Ένα Βαθύτερο, Απόλυτο, Αιώνιο, Άπειρο, Αμετάβλητο και ένα τελείως επιφανειακό που εκδηλώνεται σαν νοητικός πυρήνας και προσωπική ύπαρξη. (Συμβαίνει όπως στον ηλεκτρονικό υπολογιστή. Τα δεδομένα ενός δίσκου εμφανίζονται αποσπασματικά και προσωπικά στην επιφάνεια εργασίας του χρήστη).

Η Εμπειρία του ΒΑΘΟΥΣ ΤΗΣ ΥΠΑΡΞΗΣ δεν είναι απλά η Αλήθεια, κι ο Προορισμός της Ύπαρξης, δεν είναι απλά το σημαντικότερο φιλοσοφικό, θρησκευτικό, πρόβλημα, δεν είναι απλά η πρώτιστη πράξη επιβίωσης της ύπαρξης, είναι η ΦΥΣΗ μας, είναι η Δυνατότητά μας, είναι η Αυτοδιάθεσή μας και η Ελευθερία μας. Μολονότι προβάλλεται από κάποιους ανόητους υπερασπιστές της Αλήθειας σαν κάτι ιερό και μυστικό κι άλλες ανοησίες στην πραγματικότητα είναι μία τελείως φυσική και απλή διαδικασία. Το μόνο που χρειάζεται είναι να τοποθετήσουμε το σώμα σε ασφαλή θέση (για να μην καταρεύσει όταν θα εγκαταλείψουμε την αισθητηριακή δραστηριότητα). Η εγκατάλειψη της αισθητηριακής δραστηριότητας γίνεται πιο εύκολα σε ένα ήσυχο τόπο. Έχοντας για χρόνια προσανατολισμό προς τα έξω ίσως στην αρχή να παρασυρόμαστε από αισθητήρια ερεθίσματα. Αυτό ξεπερνιέται γρήγορα. Η αντίληψη του σώματος υποχωρεί, υποβαθμίζεται και μεταφερόμαστε στο νοητικό επίπεδο. Καθώς έχουμε, κατά κανόνα, τοποθετήσει την αληθινή ζωή στον εξωτερικό κόσμο, η αντίληψή μας θα παρασύρεται συνεχώς προς τα έξω. Χρειάζεται λοιπόν ένας ριζικός επαναπροσδιορισμός για το τι είναι σημαντικό. Πρέπει να κατανοήσουμε ότι η Αυτογνωσία και η Βίωση της Αληθινής Ύπαρξης είναι το σημαντικότερο. Μόνο έτσι μπορούμε να ξεπεράσουμε την ακατάσχετη ροή προς τα έξω. Καθώς είμαστε εξαρχής Αυτό το ΕΙΝΑΙ, το ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ΕΙΝΑΙ, δεν χρειάζεται να σκεφτούμε τίποτα, να κάνουμε κάτι, ούτε να προβληματιζόμαστε, ούτε να αγωνιούμε, όλα αυτά είναι ανοησίες. Αυτό που πετυχαίνουμε τελικά είναι η αντίληψη μίας τελείως απλής ύπαρξης, αντίληψη κενή από προσδιορισμούς. Κι έτσι περνάμε στο πιο εσωτερικό επίπεδο της προσωπικής ύπαρξης. Καθώς έχει σταματήσει η αισθητηριακή δραστηριότητα (και δεν αισθανόμαστε πιά τα όρια του σώματος) και έχουμε ξεπεράσει την νοητική δραστηριότητα (που μας περιορίζει στην αντίληψη μίας συγκεκριμένης ύπαρξης) αντιλαμβανόμαστε ότι το Εγώ απλώνεται σε όλο τον χώρο, ως το άπειρο. Στην πραγματικότητα το ίδιο το Εγώ είναι άπειρο. Το ίδιο το εγώ, σαν απλή ύπαρξη, δεν διαφέρει από την μη ύπαρξη αφού δεν υπάρχουν πιά προσδιορισμοί. Πέρα από αυτή την αντίληψη απλώνεται το Άπειρο, το Αιώνιο. Στην πραγματικότητα όλες αυτές οι καταστάσεις είναι συνέχεια η μία της άλλης. Καθώς εγκαταλείπουμε με την σειρά την αισθητήρια δραστηριότητα και στην συνέχεια την νοητική δραστηριότητα, το ένα φέρνει το άλλο τελείως φυσικά. Μπαίνουμε δηλαδή σε μία «διαδικασία» που μας οδηγεί από μόνη της ως το «κατώφλι» του Απείρου.

Πιστεύουμε πως η Φιλοσοφία, σαν Διερεύνηση της Αλήθειας, έχει μέλλον. Οι θρησκείες όμως που προβάλλουν μέσα από την ομίχλη της άγνοιας, έχουν κλείσει τον ιστορικό τους κύκλο. Η μόνη ίσως θρησκεία που θα μπορούσε να επιβιώσει είναι ο βουδισμός, σαν απλή θεωρία όμως κι όχι σαν θρησκευτική ανοησία όπως εφαρμόζεται σε πολλές ανατολικές χώρες. Σε μία θεωρία Περί Της Αλήθειας που μπορεί να διατυπωθεί σήμερα ή στο μέλλον, η Αλήθεια θα πρέπει να διατυπώνεται απλά χωρίς παρερμηνείες. Δεν χρειάζονται ούτε οργανώσεις, ούτε τελετουργίες, ούτε τίποτα άλλο. Ο καθένας μπορεί να βρει την Αλήθεια για λογαριασμό του.