Η Πύλη της Ζωής

Το Βάθος της ΣΥΝΕΙΔΗΣΗΣ είναι ΕΝΑ και ΜΟΝΑΔΙΚΟ. Από αυτό το Ένα Βάθος προβάλλει η Αντίληψη, το Εγώ (το κάθε εγώ) σαν ένα σύμπλεγμα αντιλήψεων και συμπεριφορών μέσα στους διαφόρους χωροχρόνους...

Η ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ (η παρούσα συνείδησή μας) είναι η Πύλη της Ζωής και της Απώλειας. Όταν η ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ απορροφιέται σε επιφανειακές δραστηριότητες οδηγεί σε μία εξωτερική ζωή και τελικά χάνεται στον «χώρο της φαντασίας»...

Όταν όλες αυτές οι δραστηριότητες απορρίπτονται αναδύεται το Άπειρο Βάθος του ΕΙΝΑΙ. Για να γίνει αυτό δεν χρειάζεται να κάνουμε κάτι. Όσο προσπαθούμε να κάνουμε κάτι τόσο μπλεκόμαστε στο δίχτυ της δραστηριότητας και βυθιζόμαστε στο χώρο της φαντασίας. Πρέπει να απορρίψουμε όλες αυτές τις προσπάθειες και να αφεθούμε σε Αυτό που Είμαστε Πραγματικά. Όταν εγκαταλειφθούμε ολοκληρωτικά θα αναδυθούμε στο ΕΙΝΑΙ.

Τότε... δεν θα υπάρχει ούτε Βάθος, ούτε επιφάνεια... ούτε τίποτα...

Μία Πραγματικότητα όλα... Από εδώ αρχίζει η Εσωτερική Πορεία, στις Εσωτερικές Καταστάσεις, κόσμους... Και πέραν Αυτών, η Αχανής Θεότητα...

Η ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ (η παρούσα συνείδηση) είναι συνεχώς σε δραστηριότητα. Είτε απορροφηθούμε σε αυτή την δραστηριότητα, είτε προσπαθούμε να την ελέγξουμε, είμαστε στην ίδια κατάσταση της δραστηριότητας. Δεν είναι αυτός ο τρόπος. Πρέπει να ατενίσουμε ήρεμα τις δραστηριότητες και να τις αφήσουμε να εξελιχθούν χωρίς να απορροφιόμαστε κάπου. Μετά από κάποιο απροσδιόριστο διάστημα όλα αυτά παύουν να έχουν σημασία. Τότε είναι η στιγμή να εγκαταλειφθούν. Η Πρώτη Έξοδος από το φανταστικό γίνεται στην Καθαρή Αντίληψη που αγκαλιάζει όλη την Ύπαρξη. Είναι το Παγκόσμιο Πνεύμα. Αλλά αυτό δεν είναι η Τελική Πραγματικότητα. Κι Αυτό θα πρέπει να εγκαταλειφθεί για να Αναδυθούμε στο ΚΑΘΕΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ.

Είμαστε Αυτό που Είμαστε για πάντα. Δεν χρειάζεται να γίνουμε κάτι. Αυτές οι αντιλήψεις (το να νομίζουμε ότι πρέπει να γίνουμε κάτι) είναι ανοησίες της σκέψης. Όταν εξαντληθούν όλες οι μάταιες δραστηριότητες του νου αποκαλύπτεται Αυτό που Είμαστε Πραγματικά. Δεν χρειάζεται να κάνουμε κάτι. Απλά πρέπει να εγκαταλειφθούμε σε Αυτό που Είμαστε Πραγματικά απορρίπτοντας την δραστηριότητα της σκέψης. Έτσι απλά, να χαλαρώσουμε, να εγκαταλειφθούμε, για να αναδυθούμε στο Άπειρο, στο Αιώνιο. Οι λανθασμένες αντιλήψεις μας ωθούν σε δραστηριότητα και νοιώθουμε αγωνία να γίνουμε κάτι. Έτσι παραμένουμε στον κύκλο της δραστηριότητας και δεν μπορούμε να «νοήσουμε» Αυτό που Είμαστε Πραγματικά. Τελικά μας φαίνεται εξαιρετικά δύσκολο να μην κάνουμε τίποτα. Να καθίσουμε ήσυχα, έτσι απλά, να μην κάνουμε τίποτα. Αυτή είναι η Υπέρτατη Σοφία. Κι ενώ είναι τόσο απλό, τόσο εύκολο και τόσο αναπαυτικό και πλήρες, δεν μπορούμε να το κάνουμε. Ο Διαλογισμός δεν είναι δραστηριότητα, είναι να μην κάνουμε τίποτα, το τέλος της δραστηριότητας.

 

Η Συνείδηση σαν Πραγματικότητα

 Το πιο κοντινό, το πιο προσιτό σε μας, στην ύπαρξή μας (η ίδια η ουσία της ύπαρξής μας στην πραγματικότητα), είναι η ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ. Έχουμε Συνείδηση ότι υπάρχουμε, έχουμε Συνείδηση ότι υπάρχουμε μέσα σε ένα «χώρο» κι αντιδρούμε μέσα σε αυτόν τον χώρο. Έχουμε Συνείδηση ότι είμαστε κάτι συγκεκριμένο (με κάποιες ιδιότητες) σε αυτό τον «χώρο» και σε αυτή την «ύπαρξη». 

ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ λοιπόν, Αντίληψη και Εγώ (με συγκεκριμένες ιδιότητες) υπάρχουν πρώτα από όλα, όλα τα άλλα ακολουθούν. Ο προβληματισμός για το τι είναι ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ, τι σχέση έχει με το επιφαινόμενο της ύπαρξης, την ύλη, κλπ., είναι μετασκέψη, ακολουθεί. Αν θέλουμε λοιπόν να αντιληφθούμε την Πραγματικότητα, την πραγματική μας ύπαρξη, την πραγματική μας ουσία, αυτό που είμαστε πραγματικά, θα πρέπει να το κάνουμε μέσω της ΣΥΝΕΙΔΗΣΗΣ, βιώνοντας άμεσα την ύπαρξη κι όχι μέσω της μετασκέψης. Πως μπορεί να γίνει αυτό;

Η ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ είδαμε ότι είναι Συνείδηση, Αντίληψη, Εγώ. Στην πραγματικότητα αυτά τα τρία είναι Ένα. Τα όντα όμως σε αυτόν τον χωρόχρονο τα αντιλαμβάνονται είτε σαν τρεις ταυτόχρονες λειτουργίες, είτε σαν διαδοχικές διαδικασίες. Η ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ σαν ΕΙΝΑΙ Είναι ένας Απέραντος Ωκεανός Ύπαρξης. Η Αντίληψη μπορεί να αγκαλιάζει το Σύνολο της Ύπαρξης κι είναι τότε Καθαρή Αντίληψη ή να περιορίζεται σε κάτι ιδιαίτερο και γίνεται Εγώ. Το Εγώ δεν είναι παρά μία μικρή προβολή του ΕΙΝΑΙ στην επιφάνεια, στις ιδιότητες. Η ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ πρέπει να στραφεί προς το ΕΙΝΑΙ, πέραν ακόμα και της Αντίληψης για να συλλάβει την Πραγματικότητά Της. Η Αντίληψη είναι μία φυσική ικανότητα. Το περιεχόμενο της Αντίληψης (το Εγώ) είναι ένα σύνολο από ιδιαίτερες αντιλήψεις, που μας απορροφούν σε μία ιδιαίτερη ζωή. Απορρίπτοντας όλες τις ιδιαίτερες αντιλήψεις, απορρίπτοντας την ίδια την Αντίληψη νοιώθουμε το Βάθος, το ΕΙΝΑΙ, Άπειρο, Αιώνιο, χωρίς καμία ιδιότητα, το Απόλυτο.

Ένας από τους μεγαλύτερους ψυχολόγους του περασμένου αιώνα, ο Καρλ Γιούγκ, θεωρούσε ότι η Πραγματική Ουσία είναι Ένα Παγκόσμιο Ασυνείδητο, Ένας Ωκεανός Ασυνείδητης Ύπαρξης κι ότι το Εγώ δεν είναι παρά μία επιφανειακή προβολή, ένα σύμπλεγμα από ορισμένες αντιλήψεις και συμπεριφορές. Η Ουσία είναι το Βάθος κι όχι το Εγώ. Με αυτή την έννοια το Παγκόσμιο Ασυνείδητο Είναι Μία Ύπαρξη πέρα από το περιορισμένο ον. Το Παγκόσμιο περιέχει το Εγώ κι όχι το αντίθετο. Για τον Γιούγκ το Ασυνείδητο δεν είναι μέρος του Εγώ, όπως θεωρούσαν οι άλλοι σύγχρονοι ψυχολόγοι. Ο Γιούγκ είχε κάνει μία πλήρη αντιστροφή στις ψυχολογικές αντιλήψεις του περασμένου αιώνα. Το ότι τον κατηγόρησαν για μυστικιστή ήταν μάλλον τιμή κι όχι μομφή.

Όπως και να έχει από την Συσχέτιση ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ-Εγώ προκύπτουν κάποιες σχέσεις, προσδιορίζεται μία θέση και σκιαγραφείται κάποιος προορισμός. Για να βρούμε την Ουσία της Ύπαρξης, να Βιώσουμε την Ουσία της Ύπαρξης, πρέπει να στραφούμε στο Βάθος κι όχι στις επιφανειακές λειτουργίες και δραστηριότητες. Αυτή η Διαδικασία (που στην πραγματικότητα είναι το τέλος των διαδικασιών, στα πλαίσια της ΣΥΝΕΙΔΗΣΗΣ), τελείως απλή, τελείως φυσική, χωρίς προσπάθεια, είναι ο Δρόμος της Ζωής. Στις θρησκείες είναι η Μυστική Οδός, ο Διαλογισμός, η Πνευματική Άσκηση, κλπ. Η Βίωση του Βάθους του ΕΙΝΑΙ, της Ύπαρξης, δεν είναι διαδικασία, όπως είπαμε, αλλά το τέλος των διαδικασιών της εξωτερικής αντίληψης, των εσωτερικών διαδικασιών του Εγώ, της Ίδιας της Αντίληψης σαν Παγκόσμιας Ύπαρξης, η εγκατάλειψη όλων των διαδικασιών για να αναδυθεί το ΑΠΕΙΡΟ ΕΙΝΑΙ. Θα δούμε πως γίνεται αυτό.

Enable GingerCannot connect to Ginger Check your internet connection
or reload the browserDisable in this text fieldRephraseRephrase current sentenceEdit in Ginger×

ΜΕΤΑΦΥΣΙΚΗ ΤΟΥ ΧΩΡΟΥ / Η Νέα Αντίληψη της Πραγματικότητας κι η παλιά θεώρηση / Η Μεταφυσικη του Χώρου

 

Η Νέα Αντίληψη της Πραγματικότητας κι η παλιά θεώρηση

 

Υπάρχει ένα πραγματικά περίεργο φαινόμενο και αξίζει να διερευνηθεί: Ενώ η επιστήμη, εδώ και μισό αιώνα τουλάχιστον, καθιέρωσε να ερμηνεύει και να περιγράφει την Πραγματικότητα, με όρους διαδικασίας, δομής, κι αλλαγής της διάταξης των σχέσεων μεταξύ των αντικειμένων, η ανθρωπότητα, τουλάχιστον στον δυτικό κόσμο, αντιλαμβάνεται και λειτουργεί σύμφωνα με την μεσαιωνική νοοτροπία μιας πραγματικότητας που περιέχει ουσίες και σχέσεις ουσιών, και χρησιμοποιεί το απαρχαιωμένο γλωσσικό σύστημα, που περιγράφει διαδικασίες και φαινόμενα με ουσιαστικά και σχέσεις ουσιαστικών.

Αυτό που αντιλαμβάνονται και περιγράφουν οι άνθρωποι δεν είναι η Πραγματικότητα, αλλά οι βασικές έννοιες με τις οποίες προσπαθούν να "ερμηνεύσουν" την πραγματικότητα.

Είναι περίεργο ότι αυτή η νοοτροπία και η χρήση της γλώσσας επιβάλλεται σε όλη την εκπαίδευση, παγκόσμια και την υιοθετούν ακόμα κι αυτοί που υποτίθεται ότι είναι μορφωμένοι άνθρωποι.

Θέλουμε να πούμε ότι αυτό που συμβαίνει δεν είναι έλλειψη παιδείας, μόρφωσης, αλλά ότι είναι αποτέλεσμα μιας στρεβλής, μη έγκυρης παιδείας κι αγωγής.

Ακόμα κι αν θέλουμε πίσω από αυτά που συμβαίνουν να δούμε τις αιτίες, δεν θα μπορούσαμε να δικαιολογήσουμε την κατάσταση με πολιτικά αίτια. Είναι κάτι βαθύτερο. Αυτοί που υποτίθεται ότι είναι στην εξουσία είναι το ίδιο τυφλοί, αν όχι πιο τυφλοί από τους υπόλοιπους. Η μόνη λογική εξήγηση είναι ότι η ανθρωπότητα δεν είναι ακόμα αρκετά ώριμη για να αφυπνιστεί στην Πραγματικότητα, να Οργανωθεί σε πραγματικές βάσεις, και να λύσει βασικά κοινωνικά προβλήματα, που βασανίζουν τις κοινωνίες εδώ και χιλιάδες χρόνια.

Είναι ελάχιστοι οι άνθρωποι που είναι αφυπνισμένοι, που μπορούν να δουν και να αντιμετωπίσουν την Πραγματικότητα. Οι περισσότεροι άνθρωποι ζουν μέσα στην παγκόσμια αυταπάτη, μια πραγματικότητα που έχει διαμορφώσει η εμπειρία, η γνώση, το παρελθόν, η παράδοση, ο πολιτισμός…

Ενώ η Ίδια η Ζωή τρέχει μπροστά και ξεπερνά τις απολιθωμένες ερμηνείες της, οι άνθρωποι μένουν πίσω στα ονειροπολήματά τους.

Αν ζητήσεις ακόμα και από φιλοσόφους, διανοούμενους, ή θρησκευτικούς ηγέτες, να σου μιλήσουν για την Πραγματικότητα είναι βέβαιο ότι το μόνο που μπορούν να παρουσιάσουν είναι εμπειρίες, γνώσεις, πληροφορίες, αναφορές στην παράδοση, και το παρελθόν.

Είναι σπάνιοι οι άνθρωποι που θα υποδείξουν ότι η Πραγματικότητα είναι Εδώ, Τώρα, Έξω από τον γραμμικό χρόνο της σκέψης και της γνώσης του παρελθόντος.

Και τελικά πόσοι είναι αυτοί που προβληματίζονται για τον τρόπο που βιώνουν την ζωή, τον τρόπο που αντιλαμβάνονται την Πραγματικότητα και αναζητούν μια υπέρβαση από τον παλιό τρόπο αντίληψης, της δυαδικότητας, των σταθερών ουσιών, όλης της εμπειρίας του παρελθόντος, για να αναδυθεί στο Ζωντανό Παρόν που Ρέει;

Όπως κι αν έχει Υπάρχει Μόνο Μια Πραγματικότητα. Η Πραγματικότητα που Αποκαλύπτεται όταν είμαστε σε Εγρήγορση κι Αντιλαμβανόμαστε αυτό που συμβαίνει, σε Πραγματικό Χρόνο, στην Στιγμή που Ρέει. Όλα τα άλλα είναι ονειροφαντασίες.

Η Μεταφυσική του Χώρου

 

Η Αληθινή Ουσία, με όποιο τρόπο κι αν την αναζητήσουμε, είτε σε αφηρημένο μεταφυσικό επίπεδο, είτε σαν την Βαθύτερη Ουσία μέσα μας, (αυτό που είμαστε πραγματικά) έχει ένα Τεράστιο Ανεξερεύνητο Βάθος. Δεν μπορεί κανείς, ποτέ, να το προσεγγίσει, παρά μόνο βιωματικά, σαν το Ακατάληπτο Χωρίς Ιδιότητες Αχανές. Αυτή η Ουσία όμως Εκδηλώνεται (ακόμα και μέσα μας) σαν Δραστηριότητα, σαν Συνείδηση.

Όταν η Δραστηριότητα είναι Χωρίς Περιορισμούς, διαφοροποιήσεις, μολονότι ζωντανή, και σε μια αιώνια ανανέωση Δημιουργεί την Αντίληψη Ενός Ομοιογενούς, Ανοιχτού, Χωρίς Όρια, Χώρου.

Έτσι περιγράφεται η Πραγματικότητα, η Θεία Πραγματικότητα, ο Θεός, μέσα σε όλες τις μεταφυσικές θεωρήσεις: Ουσία, Συνείδηση, Ανοιχτός Χώρος… Όσοι είναι εξοικειωμένοι με την  Βεδαντική Αντίληψη αναγνωρίζουν ότι μιλάμε για το  Βράχμαν, το Σατ, Τσιτ, Ανάντ… Από την άλλη μεριά όσοι έχουν ασχοληθεί βαθύτερα με την Δυτική Θεολογία διαπιστώνουν ότι μιλάμε για τον Θεό, τον Πατέρα, Λόγο, Πνεύμα…

Πως γίνεται όμως να «μεταβαίνουμε» από την Ενότητα του Όντος, που περιγράψαμε, στην πολλαπλότητα της Δημιουργίας, έτσι όπως την βλέπουμε να υπάρχει μέσα στην Δημιουργία;

Όταν Υπάρχει Πλήρης Επίγνωση του Χώρου, υπάρχει Ταυτισμός της Επίγνωσης με τον Χώρο. Όταν η Επίγνωση «αποσύρεται» από τον Χώρο ξεκινά η Δημιουργία… Αυτή είναι η βαθύτερη έννοια της μεταφυσικής άγνοιας (Μάγια), ή Θέλησης του Θεού να Δημιουργήσει (Θείες Ενέργειες)… Αυτό που «μένει» είναι ο Άδειος από Επίγνωση Χώρος, η Αντίληψη του Άδειου Χώρου. Σε αυτή την κατάσταση όταν η Αντίληψη προσπαθεί να συλλάβει τον Χώρο αναδύεται ένα Κέντρο Αντίληψης. Αυτό είναι το Θείο Πρόσωπο, ο Ισβάρα της Ανατολικής Παράδοσης, ο Δημιουργός Λόγος της Δυτικής Θεολογίας, ο Αρχέτυπος Θεός και Παγκόσμιος Άνθρωπος. Αυτή η Θεϊκή Ανάδυση σηματοδοτεί αυτόματα την Απόσπαση της Επίγνωσης από την Χωρίς Περιορισμούς Δραστηριότητα και την μετάβαση στην Δραστηριότητα μέσα στο Κέντρο Αντίληψης… και ταυτόχρονα την Απόσπαση από την Αντίληψη του Ανοιχτού Απεριόριστου Χώρου μέσα στον περιορισμένο χώρο του Κέντρου Αντίληψης… Ουσιαστικά μιλώντας, η Επίγνωση έχει «μετουσιωθεί» σε Αντίληψη.

Δρώντας η Επίγνωση μέσα από ένα εξατομικευμένο κέντρο αντίληψης, νοιώθει αποσπασμένη από τον Περιβάλλοντα Χώρο και περιορισμένη μέσα στον δικό της χώρο, και ταυτόχρονα διαχωρισμένη από τις άλλες ατομικότητες, που δημιουργούνται κατά το πρότυπο του Αρχέγονου. Έτσι προκύπτει ο Νοητικός Χώρος , κι η πολλαπλότητά του.

Το Κέντρο Αντίληψης του Εγώ (κι όλα τα κέντρα αντίληψης, όλα τα εγώ) είναι μια «αυτοδημιουργία», μια περιορισμένη κατασκευή που μπορεί να πάρει διάφορα «περιεχόμενα». Αυτό ακριβώς το «περιεχόμενο» είναι ο νοητικός πυρήνας, ο νους (οι νόες) που θα ενσαρκωθεί στους κατώτερους κόσμους, της Ενέργειας-Ψυχής, και της Ύλης. Ο νοητικός πυρήνας, σαν σύνολο ιδεών περιέχει ήδη ένα δυναμισμό που αποκτά ένα δυναμικό πεδίο εκδήλωσης στον κατώτερο κόσμο  της ψυχής, κι είναι αυτή η «συνολική οντότητα» που θα ενσαρκωθεί στον υλικό κόσμο.

Αναζητώντας την Ουσιαστική Σύνθεση του Ανθρώπου διαπιστώνουμε ότι η Αρχή του, η Βαθύτερη Ουσία του, χάνεται στον Ωκεανό της Ουσίας από τον Οποίο Προέρχεται, που είναι η Πηγή Όλων. Έτσι ο Άνθρωπος είναι:

Ουσία-Συνείδηση-Χώρος,

που μέσα στην Δημιουργία από Συνείδηση «γίνεται» Νους,

κι είναι αυτός ο «νους»,

που θα εκδηλωθεί σαν δυναμική ενέργεια της ψυχής,

κι όλη αυτή η υπερβατική «σύνθεση» εκδηλώνεται μέσα στο σώμα.

Είναι φανερό ότι, ενώ η Ουσία Είναι Πάντα Υπερβατική, κι ενώ η Συνείδηση (Επίγνωση, Πνεύμα) μένει ουσιαστικά Ασυνείδητη, αντιλαμβανόμαστε τον «εαυτό» μας σαν «νου» δηλαδή σαν κέντρο αντίληψης και σαν περιορισμένο χώρο επίγνωσης (γεμάτο αντιλήψεις, ιδέες, αισθήσεις, επιθυμίες, κλπ.), διαχωρισμένο από τον Περιβάλλοντα Χώρο, και τις άλλες οντότητες, κι αντικείμενα.

Ο νους φανερώνεται σαν αντιληπτική δραστηριότητα και σαν «χώρος», εντός του οποίου εκδηλώνονται και «συσσωρεύονται», σκέψεις, αισθήματα, επιθυμίες, κλπ.

Όταν λοιπόν μιλάμε για Απελευθέρωση μπορούμε να δούμε αυτή την δραστηριότητα είτε από την άποψη της αντιληπτικής δραστηριότητας, είτε από την άποψη του νοητικού χώρου. Με άλλα λόγια μπορούμε να περιγράψουμε την Απελευθέρωση είτε σαν υπέρβαση της κατώτερης λειτουργίας της σκέψης, δηλαδή της νοητικής κατασκευής, είτε σαν άδειασμα του νου από όλα τα προϊόντα της άγνοιας που κατασκευάζει η σκέψη, έτσι ώστε ο νους να ξαναγίνει ζωντανή αντίληψη, ανανεούμενη συνεχώς. Και οι δύο περιγραφές είναι αληθινές και περιγράφουν την ίδια πραγματικότητα.

Ο Στόχος και το Επίτευγμα Οδηγεί λοιπόν στον Άδειο Καθαρό Νου, που μπορεί σαν Ζωντανή Αντίληψη να συλλαμβάνει αυτό που συμβαίνει και ταυτόχρονα να Ανυψώνεται προς την Πηγή από την Οποία Προέρχονται όλα. Μόνο ο Άδειος Καθαρός Νους, έχει «χώρο» είναι «χώρος» για να Εισρεύσει η Ανώτερη Επίγνωση, το Θείο Πνεύμα. Αδειάζουμε ακριβώς τον χώρο του νου από τις εγωιστικές κατασκευές για να εισέλθει το Πνεύμα. Αυτό το άδειασμα του νου, η εξάλειψη τελείως του εγώ, είναι η Αληθινή Ταπεινότητα μπροστά στο Υπέρτατο Πραγματικό… Χωρίς Ταπεινότητα δεν μπορούμε να εισέλθουμε στον Ιερό Χώρο της Πραγματικότητας. Άδειοι σαν νοητική δραστηριότητα, δηλαδή πλήρης εγρήγορση και πραγματικά ζωντανή κι ανανεούμενη αντίληψη, άδειος νοητικός χώρος, είναι τα ζητούμενα κι η προϋπόθεση για να Βιώσουμε την Πραγματικότητα.

Σε αυτό ακριβώς που περιγράψαμε συνίσταται η ουσία όλων των διαλογιστικών πρακτικών, της μυστικιστικής προσευχής, και της πνευματικής προσπάθειας γενικότερα.

Η Απελευθέρωση λοιπόν από τις περιοριστικές δραστηριότητες (μέσα στον περιορισμένο χώρο του εγωικού νου) Οδηγεί Πίσω στην Χωρίς Περιορισμούς Δραστηριότητα και στην Αντίληψη του Ανοιχτού Απεριόριστου Χώρου της Πραγματικότητας.

 

 

ΜΕΤΑΦΥΣΙΚΗ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ / Η Αφύπνιση από τον ύπνο της σκέψης

 

Εδώ και χιλιάδες χρόνια, από τότε που ο άνθρωπος αναζήτησε την Βαθύτερη Πραγματικότητα Μέσα του, αφού δεν την βρήκε έξω στα φαινόμενα, στις γνώσεις, στα βιβλία, σε όσα χρήσιμα κι άχρηστα διδάσκει η κοινωνία, κάθε πνευματική προσπάθεια είχε ένα απλό και μοναδικό σκοπό: Να αλλάξουμε την Συνείδησή μας, τον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε, κι ερχόμαστε σε επαφή με το περιβάλλον. Με άλλα λόγια, να Αφυπνιστούμε σε μια Νέα Πραγματικότητα, Αληθινή, πέρα από αυτά που «παρουσιάζει» η σκέψη μας.

Μετά από χιλιάδες χρόνια εμπειρίας γίνεται κατανοητό σήμερα ότι δεν υπάρχει έλλειψη γνώσης, «πληροφόρησης», για να πραγματοποιήσουμε αυτή την Εσωτερική Αλλαγή της Συνείδησης, δηλαδή να Αφυπνιστούμε στο Παρόν, να Μάθουμε να Ζούμε στην Αληθινή Ζωή του Πραγματικού Χρόνου, της Στιγμής που Ρέει. Αυτό που λείπει είναι η θέληση να το κάνουμε.

Όταν «εξηγείς» σε κάποιον τι ακριβώς συμβαίνει (τι ακριβώς συμβαίνει μέσα μας, μέσα του, εδώ, τώρα, σε πραγματικό χρόνο) και του «υποδεικνύεις» να είναι σε Εγρήγορση, να Ζει στο Παρόν, συνήθως η απάντηση είναι ότι «είναι πολύ δύσκολο», και συνεχώς γλιστράει στη σκέψη, συνεχώς σκέπτεται, συνεχώς παραπλανάται. Αν βέβαια δεν θεωρεί (μέσα στην άγνοιά του) ότι ζει στο παρόν που περιλαμβάνει και την σκέψη, ότι αυτό είναι το παρόν, να σκέφτεται. Απλά δεν γνωρίζει τις στοιχειώδεις λειτουργίες της ύπαρξής του, κι ασφαλώς δεν έχει αυτογνωσία.

Τι σημαίνει λοιπόν «είναι δύσκολο»; δεν μπορούμε να το κάνουμε. Σημαίνει απλά την εμμονή μας στον παλιό τρόπο ζωής, την απροθυμία μας να εγκαταλείψουμε τον παλιό τρόπο ζωής. Γιατί; Επειδή νοιώθουμε (με την σκέψη, όταν σκεφτόμαστε) ασφαλείς. Επειδή ελέγχουμε (έτσι νομίζουμε) αυτή την περιοχή δραστηριότητας, δηλαδή να σκεφτόμαστε, να ερμηνεύουμε, και να προσπαθούμε να εφαρμόσουμε όσα σκεφτόμαστε στον «αντικειμενικό κόσμο». Έτσι έχουμε μάθει να «λειτουργούμε» χιλιάδες χρόνια τώρα. Το να εγκαταλείψουμε όλες αυτές τις δραστηριότητες και να Αναδυθούμε στο Άγνωστο Παρόν που Συνεχώς Αλλάζει, καθώς Ρέει η Στιγμή, κι Όπου δεν υπάρχουν «σταθερά πράγματα», κι Όπου δεν γνωρίζουμε τι θα είμαστε, που θα είμαστε, που θα πάμε, μας τρομάζει. Απορρίπτουμε την Αληθινή Ζωή, που μας Αποκαλύπτεται στην Στιγμή που Ρέει, κι είναι Ζωντανή, Πραγματική, για να βυθιστούμε στην «ασφάλεια» ενός σταθερού ονειρικού κόσμου, που κατασκευάζει η σκέψη μας… άσχετα αν, κάποια στιγμή, θα αντιμετωπίσουμε την «πραγματικότητα» και θα απογοητευτούμε.

Νομίζουμε ότι η ψεύτικη εικόνα που έχουμε κατασκευάσει για τον κόσμο, για τον εαυτό μας, για την ζωή, είναι κάτι σταθερό και θέλουμε να διατηρήσουμε αυτή την αυταπάτη. Η αλήθεια είναι πως χιλιάδες χρόνια τώρα ο άνθρωποι έρχονται στη ζωή και φεύγουν από την ζωή χωρίς να πάρουν απολύτως τίποτα μαζί τους, πέρα από τις αυταπάτες τους. Μέσα λοιπόν σε αυτόν τον φόβο να Ζήσουμε στο Παρόν, στον Πραγματικό Χρόνο, στην Αληθινή Ζωή, έχουμε, συν τοις άλλοις, την ανόητη υπεροψία να νομίζουμε ότι μέσα από αυτό το (κατασκευασμένο από την σκέψη) εγώ μπορούμε να βρούμε, να «βιώσουμε» την αλήθεια. Δηλαδή να έρθουμε, μέσα από το εγώ, σε Επαφή με την Πραγματικότητα, να Ενωθούμε με τον Θεό, κλπ. Με άλλα λόγια επιθυμούμε να φέρουμε την Αλήθεια μέσα στην σφαλερή αντίληψη που έχουμε για τα πράγματα, να κάνουμε την Αλήθεια μέρος της πλάνης μας. Αυτό, ασφαλώς, δεν γίνεται. Αυτός ο δρόμος είναι, όπως όλη η σκέψη, φανταστικός, αδιέξοδος. Κάτι που φανταζόμαστε δεν έχει κατ’ ανάγκην εφαρμογή στην πραγματικότητα, στην αληθινή ζωή. Η Αλήθεια μπορεί να υπάρξει μόνο όταν διαλυθούν όλες οι πλάνες που κατασκευάζει η σκέψη.

Έτσι, δεν μπορεί κάποιος να πει «δεν γνωρίζω, δεν μπορώ, είναι δύσκολο». Είναι πιο τίμιο να πει «δεν θέλω, φοβάμαι, νοιώθω ασφαλής μέσα στην σκέψη μου, σε αυτά που φαντάζομαι». Αυτό θυμίζει την συμπεριφορά του αθώου ζώου στις αφρικανικές σαβάνες που χώνοντας το κεφάλι του στο έδαφος νομίζει ότι κρύφτηκε από τους εχθρούς του. Μόνο που στην περίπτωση του ανθρώπου δεν υπάρχει αθωότητα, είναι κάτι άλλο…

Δυστυχώς η Πραγματικότητα Είναι Εδώ, κι είναι, πάντα, πολύ σκληρή για όσους ονειρεύονται. Ακόμα κι όταν τους αφήνει, για κάποιο διάστημα, να ονειρεύονται αμέριμνοι. Ή Είσαι Αφυπνισμένος και Βλέπεις την Πραγματικότητα, ή κοιμάσαι τον ύπνο της σκέψης, και σκέπτεσαι, ονειρεύεσαι την Πραγματικότητα. Και μπορεί αυτό το όνειρο να φαντάζει ολοζώντανο, τόσο που να το εκλαμβάνεις σαν πραγματικότητα, αλλά δεν παύει να είναι όνειρο. Και για να προλάβουμε τις παρερμηνείες και να αποφύγουμε τις παρεξηγήσεις, όνειρο είναι ο «λανθασμένος» τρόπος που αντιλαμβανόμαστε τα πράγματα, όχι τα πράγματα εκεί έξω,. Το «όνειρο» είναι μέσα στο κεφάλι μας, όχι έξω στον κόσμο.

Και μπορεί η ζωή, με τις συνεχείς αστοχίες της, και την αποτυχία της στο τέλος (με τον θάνατο) να μην σε ξυπνήσει, μπορεί ούτε ο θάνατος να μην σε ξυπνήσει, αλλά είναι σίγουρο ότι η εξέλιξη από ζωή σε ζωή, κάποια στιγμή θα σε ξυπνήσει. Δεν υπάρχει άλλη Διέξοδος. Δεν υπάρχει άλλη Έξοδος από τον ύπνο της σκέψης, μόνο να Ξυπνήσεις.