ΜΕΤΑΦΥΣΙΚΗ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ / Το Πρόβλημα της σκέψης

 

Όποια αντίληψη κι αν έχουμε για την προέλευση και την ανάπτυξη του ανθρώπου, το μόνο βεβαιωμένο γεγονός από την ιστορία, και τις επιστήμες που την υποστηρίζουν, είναι ότι ο άνθρωπος βγήκε από το προσυνειδητό χάος εδώ και 500000 χρόνια. Αλλά μόνο τα τελευταία 50000 χρόνια έκανε πραγματική πρόοδο. Μάλιστα καθώς πλησιάζουμε προς την σύγχρονη εποχή τόσο αυξάνονται οι ρυθμοί της ανάπτυξης της ανθρώπινης νοημοσύνης. Παρόλα αυτά, στην πραγματικότητα, ο άνθρωπος βρίσκεται ακόμα σε πρώιμο στάδιο ανάπτυξης, ακόμα μπουσουλάει μέσα στην ιστορία. Ο πολιτισμός που έχει αναπτύξει μέχρι σήμερα δεν είναι παρά μια αρχή, αν σκεφτούμε το «άπειρο» μέλλον μπροστά μας.

Ο άνθρωπος παρόλο που έχει μια καταγραμμένη ιστορία πολιτισμού αρκετών χιλιάδων χρόνων, δεν μπορεί να περηφανευθεί για τον πολιτισμό του. Ίσως μπορεί μόνο για την τεχνολογική ανάπτυξη. Και δεν εξετάζουμε το θέμα από μεταφυσική άποψη αλλά από καθαρά ανθρώπινη ιστορική πλευρά. Δέκα χιλιετηρίδες ιστορία κι ο άνθρωπος έχει τα ίδια πολιτικά, κοινωνικά, και οικονομικά προβλήματα που είχε και πριν 10000 χρόνια που άρχισε ουσιαστικά ο αστικός πολιτισμός με την εγκατάσταση του ανθρώπου σε μόνιμες περιοχές, πόλεις και χωριά.

Κι αν αναρωτηθεί κάποιος σήμερα για την Οργάνωση της κοινωνίας, έτσι όπως έχει οργανωθεί, για την Δικαιοσύνη, την Θρησκεία, τον Πνευματικό πολιτισμό, τα πράγματα είναι απογοητευτικά. Η Οργάνωση της κοινωνίας είναι τελείως άδικη, Δικαιοσύνη δεν υπάρχει, η Θρησκεία έχει ξεφτίσει σε μεταφυσική απάτη κι ο πνευματικός πολιτισμός έχει ξεπέσει σε διανοητική φλυαρία.

Κι όλα αυτά τα ανθρώπινα προβλήματα είναι φυσικά γιατί είπαμε ότι ο άνθρωπος βρίσκεται ιστορικά ακόμα στο ξεκίνημά του. Ίσως σε δύο, τρεις χιλιάδες χρόνια ο ανθρώπινος πολιτισμός να είναι διαφορετικός. Σήμερα όμως υπάρχει πρόβλημα.

Το πρόβλημα λοιπόν δεν είναι το ότι είμαστε σε αυτή την κατάσταση. Είπαμε, είμαστε ακόμα σαν είδος στο ξεκίνημα της ιστορίας μας. Το πρόβλημα είναι γιατί έχουμε «κολλήσει» εδώ, γιατί δεν προχωράμε πνευματικά, γιατί δεν προοδεύουμε πολιτισμικά; Γιατί δεν μπορούμε να φτιάξουμε μια πιο δίκαια κοινωνία, γιατί δεν μπορούμε να λύσουμε βασικά κοινωνικά προβλήματα, γιατί τα ανθρώπινα δικαιώματα καταπατούνται καθημερινά, σε ολόκληρο τον πλανήτη; Γιατί υπάρχει τέτοια κοινωνική πολιτική οικονομική ανισότητα, γιατί είμαστε εγκλωβισμένοι σε ένα κοινωνικό σύστημα που δεν έχει διεξόδους; Γιατί υπάρχει τόση αγριότητα, τόση αδιαφορία και τόση δυστυχία στον κόσμο;

Το πραγματικό πρόβλημα είναι ο τρόπος που αντιλαμβανόμαστε, ο τρόπος που σκεφτόμαστε, ο τρόπος που ενεργούμε. Η Ανάδυση της Αυτοσυνείδησης στον Άνθρωπο, του έδωσε την δυνατότητα να χρησιμοποιήσει την Αντίληψη, την σκέψη, για να κατευθύνει τις δραστηριότητές του και να προχωρήσει μέσα στην ιστορία. Όμως η χρήση της σκέψης που ήταν πριν χιλιάδες χρόνια κοσμοϊστορική ανακάλυψη, έγινε με τις χιλιετηρίδες παγίδα που φυλάκισε τον άνθρωπο σε ένα πλαστό πολιτισμό που σήμερα αποδεικνύεται ανεπαρκής γιατί δεν μπορεί να λύσει τα προβλήματα του σημερινού ανθρώπου.

Τι συνέβη ακριβώς; Αυτό πρέπει να δούμε. Κι ίσως έτσι όχι μόνο να βρουν απάντηση όλα τα ερωτήματά μας για τον άνθρωπο και την κοινωνία, ίσως έτσι προσανατολιστούμε και διακρίνουμε τον Δρόμο που πρέπει να πάρουμε σαν ανθρωπότητα.

Η Ανάδυση της Αυτογνωσίας άνοιξε απέραντους ορίζοντες στην χρήση της Νοημοσύνης και απεριόριστες επιλογές στην χρήση της σκέψης. Από τα πολύ παλιά χρόνια ο άνθρωπος έμαθε να αυτοματοποιεί την αντίληψή του, να κατασκευάζει σταθερές εικόνες για την πραγματικότητα. Αυτό έγινε κατά βάση για λόγους επιβίωσης. Η «αυτοματοποίηση της αντίληψης» κι η χρήση της σκέψης για την κατασκευή πρότυπων της πραγματικότητας απελευθέρωσε τον άνθρωπο για να μπορεί να συγκεντρώνεται, να δίνει προσοχή σε επιμέρους συγκεκριμένα προβλήματα που αντιμετώπιζε στο άμεσο παρόν. Αυτό όμως ταυτόχρονα τον απέσπασε από την Άμεση Παρατήρηση του όλου περιβάλλοντος και τον κατηύθυνε στα τρέχοντα προβλήματα. Έτσι η γνώση του περιβάλλοντος αφού δεν ήταν πιά αυθόρμητη ζωντανή σε πραγματικό χρόνο έπρεπε να βασιστεί στην μνήμη, στην μάθηση, στην γνώση και στις γνώσεις.

Έτσι σιγά-σιγά οι άνθρωποι έχτισαν τις κοσμοθεωρίες τους, τον πολιτισμό τους, την γνώση τους. Η κοινωνικοποίηση, δηλαδή η ένταξη νέων ατόμων που γεννιόνταν μέσα στην κάθε κοινωνία, ήταν κι είναι ακόμα «μύηση» στις αντιλήψεις της κοινωνίας, στην γλώσσα που χρησιμοποιεί για να περιγράψει την πραγματικότητα και στις δραστηριότητές της. Με άλλα λόγια οι άνθρωποι «ξέχασαν» να έχουν μια άμεση ζωντανή φρέσκια αντίληψη αυτού που συμβαίνει γύρω τους, υιοθετούσαν την έτοιμη αντίληψη της κοινωνίας και ασχολούνταν μόνο με τα τρέχοντα μερικά ζητήματά τους. Έπαψαν να είναι ζωντανοί δημιουργικοί άνθρωποι και να ζουν στο Παρόν και έμαθαν να είναι προγραμματισμένοι από την κοινωνία, με αυτοματοποιημένες αντιλήψεις και στερεότυπες δραστηριότητες. Αντί να χρησιμοποιούν την Άμεση Αντίληψη και να έχουν την σκέψη σαν εργαλείο βοηθητικό, βασίστηκαν στην μνήμη, στην πληροφορία, στο παρελθόν.

Με αυτόν τον τρόπο οι κοινωνίες απολιθώθηκαν. Κι ενώ η ζωή τρέχει κι εμφανίζει νέες απαιτήσεις, δηλαδή καινούργια αντίληψη, αναθεώρηση των σταθερών κοινωνικών απόψεων, οι κοινωνίες αλλάζουν με εξαιρετικά αργούς ρυθμούς.

Θέλουμε να πούμε ότι η «αυτοματοποίηση της αντίληψης» κι η χρήση της σκέψης και της μνήμης, και της μύησης στην κοινωνική γνώση, ενώ στην αρχή, πριν χιλιετηρίδες, εξυπηρέτησε τον άνθρωπο στην επιβίωσή του σιγά σιγά έγινε τροχοπέδη στην εξέλιξή του.

Όλα τα θρησκευτικά κινήματα, αν κάνουμε μια σοβαρή ιστορική μελέτη, υπήρξαν επαναστατικά κοινωνικά κινήματα, πραγματικά επαναστατικά κοινωνικά κινήματα. Στην πραγματικότητα τι δίδαξαν όλοι οι Μεγάλοι Σοφοί της Ανθρωπότητας; Ο Ορφέας, ο Λάο Τσε, ο Βούδας, οι Δάσκαλοι των Ουπανισάδ, ο Ιησούς… Έδειξαν στους ανθρώπους τον Δρόμο να απελευθερωθούν από την αυτοματοποιημένη αντίληψη και τα κοινωνικά στερεότυπα, να Αφυπνισθούν στην Άμεση Αντίληψη της Πραγματικότητας, αυτού που συμβαίνει εδώ, τώρα, στην στιγμή που ρέει, σε απόλυτα πραγματικό χρόνο. Να Δουν, με προσωπική εμπειρία την Ροή της Ζωής, την Συνεχή Αλλαγή, να συνειδητοποιήσουν ότι η Ζωή είναι Διαδικασίες κι όχι σταθερά πράγματα όπως τα παρουσιάζει η απολιθωμένη σκέψη, να Συντονιστούν και να Πορευτούν με το Ρεύμα της Ζωής που τώρα τους έφερε εδώ κι αύριο θα τους πάει σε άλλους κόσμους. Γιατί το Βαθύτερο Μήνυμα όλων των θρησκευτικών κινημάτων ήταν να ανοίξει τα μάτια των ανθρώπων να δουν ότι υπάρχει μόνο Αλλαγή κι όχι Απώλεια της Ενέργειας… ότι ο Άνθρωπος είναι Αιώνιος, και είναι κάτι πιο Ουσιαστικό από το σώμα, τις αισθήσεις, τις σκέψεις, τις αντιλήψεις, την προσωπική ύπαρξη… Ο Άνθρωπος Έχει Θεϊκή Ουσία, είναι ο Θεός που μπήκε μέσα στους περιορισμούς, το όνειρο, τις αυταπάτες… Αλλά αργά ή γρήγορα θα αναδυθεί από το σκοτάδι της ύπαρξης στο Φως της Αιώνιας Ζωής.

Όλοι οι Μεγάλοι Σοφοί της Ανθρωπότητας Έδειξαν τον Πλατύ Ανοιχτό Δρόμο της Εξέλιξης του Ανθρώπου στο Μέλλον που τον Οδηγεί Πίσω στην Πατρίδα του, στον Ουρανό, στους Κόλπους του Ακατάληπτου Αγνώστου που τα Στηρίζει όλα αυτά που βλέπουμε ή αντιλαμβανόμαστε.

Κι ενώ όλοι οι Σοφοί της Ανθρωπότητας Δίδαξαν την Αφύπνιση του Ανθρώπου στην Πραγματικότητα… οι οπαδοί τους έφτιαξαν από το Αρχικό Μήνυμα ξανά θεωρίες, θρησκείες, διδασκαλίες, παραδόσεις. Δηλαδή τι έκαναν; Ερμήνευσαν το Ζωντανό Μήνυμα των Διδασκάλων με την σκέψη, το ενέταξαν μέσα στην σκέψη, σαν πληροφορία, γνώση, μνήμη, παράδοση, και τελικά το έφεραν πάλι στα μέτρα τους, στον αυτοματοποιημένο κόσμο τους, το έκαναν κι αυτό «γνώση» τους.

Όμως το Αιώνιο Μήνυμα των Διδασκάλων είναι ότι πρέπει ακριβώς να Αφυπνιστούμε από την Αυτοματοποιημένη Δράση, την σκέψη, την μνήμη, την παράδοση, την γνώση, να Αναδυθούμε στην Άμεση Ζωντανή Αντίληψη της Πραγματικότητας, στην Ζωντανή Φρέσκια Αντίληψη αυτού που συμβαίνει αυτή την στιγμή μέσα μας, γύρω μας, να ξαναγίνουμε Ζωντανοί Άνθρωποι, και να πάψουμε να είμαστε κοινωνικά αυτόματα.

Αυτό, η Αφύπνιση στην Πραγματικότητα, είναι κάτι που πρέπει να κάνει ο καθένας προσωπικά, μέσα του, μόνος του. Να Ανοίξει τα μάτια του και να Δει. Πρέπει να απαλλαχτεί από όλο το διανοητικό σκουπιδαριό που του έχει φορτώσει η κοινωνία, και να δει τελείως ελεύθερος, το τι συμβαίνει πραγματικά. Με άλλα λόγια πρέπει, για να Δούμε, να ξεκινήσουμε από μηδενική βάση, χωρίς θεωρίες, γνώσεις, μνήμες. Τότε ίσως να μπορέσουμε να απαντήσουμε στα αιώνια ερωτήματα του ανθρώπου:

Ποιος Είμαι;

Τι Είμαι;

Τι κάνω;

Που Πάω;

Χρειάζεται να Αφήσουμε την Ίδια την Ζωή, Εδώ, Τώρα, να μας Απαντήσει, να Εμπιστευτούμε την Ζωή να μας Οδηγήσει, Εδώ, Τώρα… κι όχι να βασιζόμαστε σε γνώσεις, βιβλία, δασκάλους… γιατί όλα αυτά είναι σκέψη, κι η σκέψη, η γνώση, η πληροφορία δεν θα μας δώσει ποτέ απάντηση

Επιτέλους! Η Ζωή Τρέχει, είναι βιώματα, διαδικασίες. Δεν μπορούμε να την ακινητοποιούμε σε θεωρίες, δεν μπορούμε να την κλείνουμε σε λέξεις.

Την Ζωή Πρέπει να την Ζούμε! Όχι να την σκεφτόμαστε, ή να λειτουργούμε μέσα από την αυτοματοποιημένη σκέψη.

Το Αιώνιο Μήνυμα των Διδασκάλων, η Αφύπνιση στην Πραγματικότητα είναι πάντα εδώ. Το φέρνει η Ζωή μπροστά μας. Η μόνη απάντηση που μπορούμε να δώσουμε στο «Ποιος Είμαι;» είναι μέσα μας. Είναι η προσωπική επιλογή μας. Κι η απάντηση που θα δώσουμε είτε θα μας βγάλει έξω στο Φως ή θα μας αφήσει να περιπλανιόμαστε ακόμα στους λαβύρινθους της σκέψης. Τελικά ο καθένας είναι απόλυτα υπεύθυνος του εαυτού του και της πορείας του.

 

ΜΕΤΑΦΥΣΙΚΗ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ / Έξω από τον κόσμο των ανθρώπων

 

Όταν, πριν από ένα αιώνα, ο Ρίτσαρντ Μπακ (Dr. Richard Maurice Bucke, 1877-1902, Καναδός Ψυχίατρος, Αγγλικής Καταγωγής) μιλούσε για την Κοσμική Συνείδηση (απόψεις που κατέγραψε στο βιβλίο του  «Cosmic Consciousness – A Study in the Evolution of the Human Mind»), αναφερόταν σε Μια Κατάσταση Ύπαρξης Απεριόριστη, πέρα από το εγώ, όχι απλά σαν μια Κατάσταση που είχαν βιώσει κάποιοι εξαιρετικοί άνθρωποι, όπως ο Βούδας ή ο Ιησούς (κι ο Ίδιος σε κάποια στιγμή της ζωής του) και προς την οποία εξελίσσεται το ανθρώπινο είδος, αλλά κυρίως σαν Μια Κατάσταση Ύπαρξης που όσο περνούν τα χρόνια θα βιώνουν όλο και περισσότεροι άνθρωποι.

Οι Μεγάλοι Σοφοί όλες τις εποχές με την Ελεύθερη Παρατήρηση όχι μόνο Γνώρισαν την Ανθρώπινη Φύση (τον Άνθρωπο) αλλά Βίωσαν ως το Απεριόριστο Βάθος την Αλήθεια της Ύπαρξής τους, τη Θεότητα.

Και τις παλιές εποχές που ελάχιστοι άνθρωποι επιχειρούσαν αυτό το Εσωτερικό Ταξίδι και Βίωναν Άμεσα την Πραγματικότητα – την Ενότητα Όλων, Εδώ, Τώρα – η Γνώση ήταν περιορισμένη και μεταδίδονταν από Διδάσκαλο σε μαθητή. Έτσι δημιουργήθηκαν τα θρησκευτικά κινήματα στην Ιστορία που εξελίχθηκαν όμως σε ανθρώπινες θρησκείες, απογυμνωμένες από το Μυστικό Βίωμα, σκέτες θεωρίες, λόγια χωρίς ουσία… μέχρι τη σημερινή διαφθορά.

Σήμερα όμως όλο και περισσότεροι άνθρωποι Γνωρίζουν την Ανθρώπινη Φύση και Βιώνουν την Ύστατη Πραγματικότητα της Ύπαρξής τους, την Ελεύθερη Ανοιχτή Συνείδηση που Αγκαλιάζει τα Πάντα και δεν έχει εμπόδια. Όλοι αυτοί οι άνθρωποι Ζουν όντως στην Πραγματικότητα, στο Ιερό Βασίλειο της Κατανόησης, στην Χωρίς Όρια Χώρα της Αλήθειας, Όπου Όλα Είναι Ένα.

Αυτή ακριβώς η Κατάσταση Ύπαρξης είναι η Ιερή Κοινότητα, Μια Άμεση Εμπειρία της Πραγματικότητας που Βιώνουν Όλοι Όσοι έχουν υπερβεί τον κόσμο της διττότητας (της σκέψης, του εγώ), Μια Κοινή Συνείδηση που «Μοιράζονται» Όλοι, Όσοι Εισέρχονται σε Αυτή την Κατάσταση.

Σε αυτόν τον Κόσμο Ζούμε και σε αυτόν τον Κόσμο μπορεί να Ζει ο καθένας, όποιος το επιθυμεί… πάνω από τον κόσμο των ανθρώπων, πέρα από τον ανθρώπινο πολιτισμό που μόνο δυστυχία προκαλεί στους ανθρώπους.

Είτε το θέλει είτε όχι, όποιος Βιώνει την Απόλυτη Πραγματικότητα είναι έξω από την κοινωνία των ανθρώπων, έξω από τον τρόπο σκέψης τους, έξω από τις δραστηριότητές τους. Ζει στο Φως, στην Ησυχία, στην Ηρεμία και Βιώνει την Ενότητα των Πάντων. Είναι Ένα με τον Θεό, τον Ουρανό, τη θάλασσα, το πουλί που πετάει, το χώμα, την πέτρα, το κάθε τι.

Αυτός ο Άνθρωπος Ζει Μια Κατάσταση Ειρήνης. Γιατί Όλα Είναι Ένα και δεν υπάρχει παρά μόνον Αυτό, η Αντίληψη, η Παρατήρηση. Δεν υπάρχει παρατηρητής, δεν υπάρχει διαχωρισμός παρατηρητή-παρατηρούμενου, υποκειμένου-αντικειμένου, εγώ-κόσμου… Όλα Είναι Ένα.

Σε Αυτή την Κατάσταση Ζουν πάντα όλοι οι σοφοί του κόσμου κι όσοι ακολουθούν την Σοφία της Ζωής, την Ανθρώπινη Φύση τους, την Ειρήνη, την Αγάπη.

Αυτό είναι το «Μυθικό» Βασίλειο της Αιωνιότητας. Είναι Μια Πνευματική Κατάσταση που Αγκαλιάζει τα Πάντα κι όχι ένας φυσικός τόπος κάπου στη γη.

Αυτό είναι το Βασίλειο της Αλήθειας (του Αδημιούργητου) που Ζούσε ο Βούδας.

Αυτό είναι το Βασίλειο του Θεού στο οποίο Ζούσε ο Ιησούς και στο οποίο καλούσε τους ανθρώπους με το ευαγγέλιό του (τη χαρμόσυνη είδησή του).

Και σε αυτό το Βασίλειο της Αλήθειας, όπου Όλοι οι Άνθρωποι μπορούν να Μπουν (γιατί από την Φύση τους έχουν αυτή την Δυνατότητα) Ζουν και σήμερα πολλοί άνθρωποι. Άνθρωποι που Ζουν την Ενότητα της Ύπαρξης κι έχουν εγκαταλείψει εγώ, νοοτροπίες, συμφέροντα, περιουσίες… όλα τα εμπόδια. Όταν θέλεις να ανέβεις το βουνό πρέπει να το κάνεις μόνος σου χωρίς βάρη. Θα ήταν ανόητο να φορτωθείς ένα τσουβάλι πέτρες, άχρηστες, ασήκωτες και να θες να ανέβεις στην κορυφή… δεν θα φτάσεις ούτε στις πλαγιές.

Για να Εισέλθεις στον Ιερό Χώρο του Βασιλείου της Αλήθειας πρέπει να είσαι Μόνος και Απόλυτα Ειλικρινής. Δεν μπορείς να φέρεις εδώ το «εγώ», το «θέλω», το «δικό» μου. Θα φανεί αμέσως ότι είσαι κάλπικος. Πρέπει να τα εγκαταλείψεις όλα πίσω σου αν θέλεις να Μπεις στο Βασίλειο του Θεού. Μόνο τότε θα Είσαι Θεός, όταν δεν θα έχεις πιά τίποτα «ανθρώπινο». Είναι ο δύσκολος δρόμος που Οδηγεί όμως στη Χαρά.

Ο άλλος δρόμος είναι ο εύκολος δρόμος των ανθρώπων (του εγώ, του θέλω, του δικού μου…) που οδηγεί όμως στην απώλεια…

Αυτά είναι λόγια του Ιησού. Δεν είχε δίκηο;

Υπάρχει ένα και μόνο μυστικό κριτήριο που ξεχωρίζει τον Αληθινά Φωτισμένο από τον «δήθεν». Το Γνωρίζουν οι Φωτισμένοι κι έτσι μπορούν να αναγνωρίζονται μεταξύ τους.

ΜΕΤΑΦΥΣΙΚΗ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ / ΑΥΤΟ Υπάρχει! ΑΥΤΟ Δεν Υπάρχει!

 

(Ο Κύκλος της Δημιουργίας)

ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ, που Στηρίζεται στον Εαυτό Του, που Είναι Αδημιούργητο, Είναι το ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ, το ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΟ. Ένα Ανεξάντλητο Απόθεμα Δύναμης που Υπάρχει Ανεκδήλωτο, κι έτσι δεν «Εμφανίζεται» (με Καμία Δραστηριότητα), και συνεπώς «Δεν Υπάρχει». Σε ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ, το ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΟ, δεν υπάρχει ούτε Αντίληψη, ούτε Μη-Αντίληψη (δεν υπάρχει δραστηριότητα, δεν υπάρχει τίποτα, αλλά όλα μπορούν να υπάρξουν, Αυτή Είναι η Δύναμή Του). ΑΥΤΟ ΥΠΑΡΧΕΙ! ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ! ΕΔΩ Ξεκινούν Όλα. ΕΔΩ Τελειώνουν Όλα…

Σε ΑΥΤΟ το Μυστηριώδες Στηρίζεται Κάθε Δραστηριότητα: Πηγάζει από ΑΥΤΟ, Εδράζεται σε ΑΥΤΟ, και τελικά Αφομοιώνεται σε ΑΥΤΟ. Από ΑΥΤΟ Πηγάζει η Αντίληψη (σαν Δραστηριότητα) που συλλαμβάνει, ανιχνεύει κι έχει επίγνωση ΑΥΤΟΥ ΠΟΥ ΥΠΑΡΧΕΙ. Η Αντίληψη ΑΥΤΟΥ ΠΟΥ ΥΠΑΡΧΕΙ είναι Δραστηριότητα, κάτι «διαφορετικό» από ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΥΠΑΡΧΕΙ (που Υπάρχει Αντικειμενικά, που έχει Υπαρκτική Ουσία). Είναι η Αντίληψη που θα Δημιουργήσει όλες τις ποικιλίες, τους διαφορετικούς τρόπους, αντίληψης… που θα δημιουργήσει το ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟ και τις Εμπειρίες του, και μετά τον διαχωρισμό, την εμπειρία της ζωής. Όλη η Δημιουργία είναι «νοητικής υφής», νοητικές δραστηριότητες, που συμπυκνώνονται σε ενέργεια-δυναμισμό και τελικά εμφανίζονται σαν «υλικά φαινόμενα».

ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ Είναι το ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΟ. Από το ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΟ Δημιουργείται το ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟ (σαν Δραστηριότητα Αντίληψης). Πάντα Προηγείται το Αντικειμενικό του Υποκειμενικού. Αυτό που Συλλαμβάνει (σαν Αντίληψη) το ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟ είναι πάντα μια «Υποκειμενική Άποψη του Αντικειμενικού». Αυτό είναι το άμεσα αντικειμενικό, το απέναντι από το ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟ αντικειμενικό, που είναι όμως μια νοητική σύλληψη, κι όχι ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ. Αυτό το άμεσα αντικειμενικό  που συλλαμβάνει το ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟ είναι μια κατασκευή του ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟΥ, κι όχι το ΑΛΗΘΙΝΟ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΟ… Το ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΟ, Είναι Αυτό που Είναι Πέραν ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟΥ και άμεσα αντικειμενικού. Είναι το ΠΕΡΙΕΧΟΝ (της δυαδικότητας ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟ-αντικείμενο). Μονάχα με την Υπέρβαση της δυαδικότητας (ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟ-αντικείμενο), με την Υπέρβαση του ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟΥ, της Δραστηριότητας του, της Δραστηριότητας της Αντίληψης, μπορούμε να Αναδυθούμε στο ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΟ.

Όταν το ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟ συλλαμβάνει την Πραγματικότητα Άμεσα, Συνεχώς, Χωρίς Διακοπή, καθώς εξελίσσεται, στο Αιώνιο Παρόν που Ρέει, τότε έχουμε Καθαρή Αντίληψη (αφού δε μεσολαβεί καμιά άλλη δραστηριότητα). Αυτή η Καθαρή Αντίληψη (επειδή πραγματοποιείται χωρίς δραστηριότητα, χωρίς παρέμβαση του ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟΥ) μπορεί να χαρακτηριστεί σαν Αντικειμενική. Είναι το Φως της Πραγματικότητας που την Φωτίζει.

 Όταν Αυτή η Δραστηριότητα της Αντίληψης (ή η μη-δραστηριότητα) εγκαταλείπεται και η Αντίληψη «δραστηριοποιείται» (με ένα διαφορετικό από την άμεση σύλληψη τρόπο) για να συλλάβει, να αναλύσει, να επεξεργαστεί, να διασώσει σαν μνήμη, εμπειρία, γνώση (για να τα χρησιμοποιήσει στην διαδικασία της σύλληψης της πραγματικότητας), τότε έχουμε μία άλλου είδους δραστηριότητα. Η Αντίληψη γίνεται νόηση, σκέψη, παρεμβαίνει και κατασκευάζει μια εικόνα της πραγματικότητας. Ολοφάνερα πρόκειται για μια λίγο-πολύ αυθαίρετη, ανεπαρκή, ελλιπή κατασκευή, που πάντως δεν είναι η Πραγματικότητα (και μάταια προσπαθούμε να την προβάλουμε στην Ρέουσα Πραγματικότητα.

 Είναι ακριβώς αυτή η Διαφοροποιημένη Αντίληψη, η Σκέψη, που δημιουργεί την εικόνα ενός υποκειμένου-εγώ, ενός ξεχωριστού εαυτού που είναι απέναντι στον υπόλοιπο κόσμο. Κι είναι ακριβώς αυτός ο νοητικός πυρήνας που ενδυναμώνεται στον ενδιάμεσο δυναμικό κόσμο της ψυχής και τελικά ενσαρκώνεται στον κόσμο των υλικών φαινομένων.

Στην πραγματικότητα η Εντός του ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟΥ Υπέρβαση, της ίδιας της δραστηριότητας του ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟΥ, της σκέψης, οδηγεί στην διάλυση του υποκειμένου-εγώ. Το υποκείμενο-εγώ είναι δημιούργημα της σκέψης, είναι σκέψη. Με την εγκατάλειψη της σκέψης Εισερχόμαστε στην Άμεση Αντίληψη του Παρόντος (αυτού που συμβαίνει εδώ, τώρα).

Η Ανάδυση στην Αληθινή Όραση της Πραγματικότητας, στην Άμεση Αντίληψη, στην Καθαρή Αντίληψη είναι Ανάδυση στην Επίγνωση της Ίδιας της Ουσίας της Αντίληψης, σαν μιας Δραστηριότητας που αποκαλύπτει την ίδια την φύση της, δηλαδή της διαδικασίας της σύλληψης της Πραγματικότητας. Αλλά αυτή η δραστηριότητα, η διαδικασία σύλληψης ΑΥΤΟΥ ΠΟΥ ΥΠΑΡΧΕΙ παραμένει πάντα μια δραστηριότητα ξεχωριστής φύσης από το ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ (που Έχει Υπαρκτική Ουσία). Όταν Εγκαταλείπεται Κάθε Δραστηριότητα Απομένει Απλά ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΥΠΑΡΧΕΙ, το ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΟ, που Υπάρχει αλλά δεν μπορεί να συλληφθεί, επειδή κάθε δραστηριότητα γνώσης – σαν δραστηριότητα, διαδικασία -  θα είναι διαφορετική από ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΑΠΛΑ ΥΠΑΡΧΕΙ.

 

ΜΕΤΑΦΥΣΙΚΗ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ / Ο Άνθρωπος

 

(Στο Βήμα της Αρετής)

Οι Ανθρώπινες Κοινωνίες ήταν πάντα «άδικες»… όσο βαθιά κι αν πηγαίνουμε στην Ιστορία, χιλιάδες χρόνια… Και πάντα αυτές οι «κοινωνίες» ανέτρεφαν «άδικους» ανθρώπους… Ακόμα και σήμερα. Το βλέπουμε παντού. Όπου κι αν κοιτάξουμε, στους λαούς του πλανήτη και στις διαμάχες τους, στις τοπικές κοινωνίες, στις πόλεις,  στα χωριά, στις οικογένειες… Παντού, το «άδικο» μάχεται με το «άδικο». Που να δώσεις Δίκαιο; Μπορεί το «άδικο» να δημιουργήσει Δίκαιο; Όχι!

Ποδοπατιέται το (δήθεν) «διεθνές δίκαιο», παραβιάζονται τα (κουρελόχαρτα) «συντάγματα», παραβιάζονται «νόμοι», ψηφίζονται «άδικοι νόμοι» και παράλληλα «νόμοι που αθωώνουν εγκλήματα»… Σου φέρνει ίλιγγο αυτός ο «ξεπεσμός» του ανθρώπου, των κοινωνιών, των αξιών, της αρετής, της νομιμότητας. Κυβερνήσεις παρανομούν, δημόσιοι λειτουργοί παρανομούν… πολιτικά, οικονομικά, θρησκευτικά, εμπορικά, κατεστημένα, σε ένα ξέφρενο χορό παρανομίας… Χορός Τραγωδίας; Μη βλασφημούμε! Η Τραγωδία δημιουργήθηκε σε μια κοινωνία που είχε αξίες (κι ας μην έλειπαν κι εκεί οι αστοχίες) και αναπαρίστανε ένα «κόσμο αξιών». Χορός Κωμωδίας; Μα και στην Κωμωδία υπάρχει «ηθική»… Παραφροσύνη, απανθρωπιά, παλιανθρωπιά… όλοι μαζί, σέρνουμε το χορό… πάνω από το χάος.

Για ποιο κόσμο μιλάμε; Ποιοι παράφρονες κινούν τα νήματα στο πλανήτη; Ποια άνομα συμφέροντα αιματοκυλούν λαούς, ή καταδικάζουν τεράστιους πληθυσμούς σε μαρασμό; Ο πόλεμος δεν γίνεται πιά με όπλα (αν και γίνεται και με αυτά, μερικές φορές) αλλά μέσω διακρατικών συμφωνιών, τραπεζικών συναλλαγών και «νομοσχεδίων εκτρωμάτων» που αντιστρέφουν κάθε έννοια δικαίου, κάνοντας το δίκαιο παράνομο και νομιμοποιώντας την παρανομία. Πόση αηδία για τις ανθρώπινες κοινωνίες να αντέξουμε πιά;

Κι η Ελλάδα! Η Ελλάδα! Η Ελλάδα της Δημοκρατίας!... «Αιδώς Αργείοι»!... Η Ελλάδα της Ανομίας.  Υπάρχουν πολλοί που συντάσσονται με αυτή την κατάσταση. Έχουν συμφέροντα. Πολλοί που την εκθειάζουν ή την ανέχονται αυτή την κατάσταση. Όλοι έχουν συμφέροντα. Υπάρχουν κι άλλοι που απορούν, που εξεγείρονται, αλλά δεν είναι στην «εξουσία». Κι αν κάποτε πάρουν την εξουσία, θα κάνουν τα ίδια…  Υπάρχει κι ένας ηλίθιος λαός που αιώνες σκλαβιάς (από τους Επίγονους του Αλέξανδρου, τους Ρωμαίους, τους Ανθέλληνες Βυζαντινούς, τους Οθωμανούς και το σύγχρονο Ευρωπαϊκό Σκυλολόι) τον έχουν αποβλακώσει. Παρακολουθεί άβουλα, σε κατάσταση αναισθησίας, το θέατρο με τις μαριονέτες στις «ειδήσεις» κι ενημερώνεται για την πολιτική επικαιρότητα. Κι όλα φαίνονται φυσιολογικά! Όλα φυσιολογικά!

Στην Αρχαία Ελλάδα, τότε που σε τούτη τη γη περπατούσαν αληθινοί άνθρωποι κι όχι ζόμπι, (άβουλα πλάσματα, καταβεβλημένα ψυχολογικά και σωματικά), ήταν αλλιώς τα πράγματα. Υπήρχαν Άνθρωποι Σοφοί. Κι υπήρχαν άνθρωποι που αναζητούσαν τη Σοφία…

Τι έλεγαν λοιπόν εκείνοι οι παλιοί άνθρωποι (με τους οποίους οι σύγχρονοι Έλληνες μοιράζονται ελάχιστα έως τίποτα);

Η Αιώνια Φύση Είναι Αυτή που Γεννά τα Πάντα. Αποτελεί την Βάση της Ύπαρξης, την Ουσία κάθε ύπαρξης. Είναι Αυτό που τα Αγκαλιάζει όλα και τα Ενώνει στην Ουσία της. Μόνο εξωτερικά, στις δραστηριότητές τους διαφοροποιούνται τα όντα. Προερχόμαστε όλοι από Αυτή τη Μια Κοινή Ουσία. Αυτή είναι η Ουσία μας, σε Αυτήν Βασιζόμαστε και σε Αυτήν Επιστρέφουμε…

Αυτή η Αιώνια Ουσία είναι ο Άνθρωπος, όποια μορφή κι αν πάρει εξωτερικά, όποια ζωή κι αν ζήσει. Η Αιώνια Φύση Υφίσταται Πάντα. Αργά ή γρήγορα Εκδηλώνεται, Κυριαρχεί. Το να Γνωρίζουμε την Αληθινή Αιώνια Φύση μας είναι Αληθινή Γνώση, Σοφία. Κι όποιος Γνωρίζει την Αιώνια Φύση του Συμπεριφέρεται Σύμφωνα με Αυτή την Αιώνια Φύση και Πραγματώνει την Αρετή…

Αλήθεια τι είναι Αρετή; Τι δίδασκαν εκείνα τα παλιά χρόνια οι Σοφοί στα ελληνόπουλα; Ότι η Αρετή δεν είναι μια «γενική έννοια». Έτσι την συλλαμβάνει ο επιπόλαιος νους των αμόρφωτων. Η Αρετή είναι η Δράση της Σοφίας. Άρα η Αρετή είναι όλες οι αρετές μαζί, η πεμπτουσία. Η Αρετή είναι μία, δεν έχει πληθυντικό. Από το Φως αυτής της Πηγαίας Αυθόρμητης Γνήσιας Αρετής Φωτίζονται και παίρνουν ουσία όλες οι άλλες Αρετές, το πλήθος των αρετών. Αυτή η έννοια της αρετής έχει πληθυντικό. Η Δικαιοσύνη, η Υπέρτατη Αρετή, η Ισότητα, η ισονομία, η ισοδικία, η ισοπολιτεία,  η ίση συμμετοχή στα αγαθά, κλπ. Προσέξτε! Όλες οι Αρετές πηγάζουν από την βαθιά μεταφυσική έννοια της ισότητας όλων των πλασμάτων. Προερχόμαστε από Μια Ουσία, άρα είμαστε όλοι ίσοι. Σε αυτό τον απλό συλλογισμό στήριξαν οι Αρχαίοι Έλληνες την Θεωρία της Αρετής.

Ήδη, αγαπητοί φίλοι, φτάσαμε πολύ μακριά! Οι Έλληνες μιλούσαν για την Μια Αιώνια Φύση που Γεννά τα πάντα, από την Οποία Προερχόμαστε και με την Οποία, όλοι μας, μα όλοι μας, Μοιραζόμαστε την Ίδια Ουσία. Μιλούσαν για την Γνώση Αυτής της Αιώνιας Φύσης. Μιλούσαν για την Δράση που πηγάζει από αυτή την Γνώση, την Αληθινή Αρετή (που γεννά και ουσιώνει όλες τις Αρετές)… Δηλαδή, δηλαδή, δηλαδή… Προσέξτε το αυτό. Η Ύπαρξη, η Γνώση, η Αρετή, δεν σχετίζονται απλά: Ταυτίζονται μεταξύ τους στην Βίωση, στην Εμπειρία της Ζωής. Η Ύπαρξη, η Γνώση, η Αρετή, είναι Τρεις «υπερνοητικές συλλήψεις» (κι όχι απλές νοητικές έννοιες) που σχετίζονται με το Βίωμα της Ύπαρξης με την Ζωή. Εκφράζουν την Ίδια την Ζωή, την Αληθινή Ζωή. Δεν είναι τρεις Ταυτόσημες έννοιες, αφού ασφαλώς διαφοροποιούνται στην λειτουργία τους, αλλά τρεις Ισοδύναμοι Όροι που Εκφράζουν τη Ζωή. Η Μια Επικαλείται τις άλλες Δύο έννοιες… Έτσι οι προπάπποι των προπάππων των προπάππων… μας δεν ταύτιζαν απλά, αλλά Βίωναν την Βαθιά Μεταφυσική Ενότητα της Οντολογίας, της Γνωσιολογίας και της Ενάρετης Δράσης (της Αρετής, του Αγαθού). Είτε μιλούσες για  την Αληθινή Ύπαρξη, είτε μιλούσες για την Αληθινή Γνώση, είτε μιλούσες για την Ζωντανή Αρετή (το Αγαθόν), μιλούσες για την Ίδια Πραγματικότητα…

Τώρα μην πείτε ότι είμαι κακοήθης, αλλά θαρρώ (με το φτωχό μου το μυαλό) ότι από εδώ εμπνεύστηκαν οι ελληνικής παιδείας πατέρες του χριστιανισμού το «τριαδικό δόγμα» τους. Και μην πείτε ότι βλαστημώ! Φέρτε μου έναν χριστιανό, από τον πάπα της Ρώμης μέχρι τον πιο αμόρφωτο ευλαβή, που να Σέβεται (Αληθινά) και να Τιμά (Αληθινά) τον Μεγάλο Διδάσκαλο Ιησού, όσο εγώ! (κι ας μην είμαι χριστιανός!). Ψευτοχριστιανοί όλοι τους. Κι αν ερχόταν ο Ιησούς ξανά, θα τους πέταγε ξανά έξω από το Σπίτι του Πατέρα του…

Ωραία Εποχή! Τότε! Με όλους αυτούς τους Σοφούς, από τον Μύστη Ορφέα (ναι, ναι, αν δεν σας το είπαν στα χριστιανικά σχολεία, ήταν υπαρκτό πρόσωπο), τον Θείο Πυθαγόρα, τους Τρεις Μεγάλους Σοφούς, τον Παρμενίδη, τον Ηράκλειτο και τον Πλάτωνα, και τόσους άλλους που δεν αναφέρω όχι γιατί δεν ήταν το Ίδιο Μεγάλοι, αλλά κάτι θα έχετε ακούσει, κι ας τους έχουν αιώνες θαμμένους με την ψεύτικη γνώση τους, την ψεύτικη ιστορία τους, τα ψεύτικα λόγια τους… Τι να πεις για τους Σοφιστές, τους Κυνικούς, τους Στωικούς, τους Επικούρειους, τους Σκεπτικιστές, τους Νεοπλατωνικούς!…

Οι σύγχρονοι Έλληνες (οι πιο πολλοί, μην είμαστε κι άδικοι) τους αγνοούν όλους αυτούς τος Σοφούς… Άλλωστε τι γνώριζαν όλοι αυτοί οι ηλίθιοι σοφοί; Ο σύγχρονος Έλληνας κάθεται μπροστά στην τηλεόραση και τα μαθαίνει όλα! Του λένε την αλήθεια, η κυβέρνηση, οι δημόσιοι λειτουργοί, οι τραπεζίτες, οι επιχειρηματίες που κάνουν τις χοντρές δουλειές με το «κοινό» δημόσιο… Κι αν δεν του την πουν αυτοί, γιατί υπάρχουν και κακοί δημοσιογράφοι (βεβαίως υπάρχουν και οι άλλοι οι σοβαροί υπερασπιστές της αλήθειας), μπορούν να την βρουν. Στο «ανεξάρτητο» διαδίκτυο ας πούμε. Εκεί η αλήθεια ρέει ελεύθερη. Προπάντων στις καταγγελτικές ιστοσελίδες… Στην πραγματικότητα οι άνθρωποι όλοι είναι στο μαύρο σκοτάδι! Ακόμα και οι «εχθροί» του συστήματος για το σύστημα δουλεύουν, είναι μέρος του συστήματος, σαν δικλείδα ασφαλείας (ας εκτονωθούν οι ηλίθιοι, το σύστημα κάνει τη δουλειά του).

Τελικά είμαστε όλοι συνένοχοι. Με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Όλοι εμείς οι καλοί άνθρωποι φτιάξαμε αυτή την ωραία κοινωνία…

Κι εγώ ο ηλίθιος κάθομαι να γράψω, μεταξύ σοβαρού και αστείου, για την Αρετή! Λες κι ενδιαφέρεται κανένας!

Βέβαια, κοιτάξτε, αγαπητοί φίλοι, πόσο ευρηματικό είναι το ανθρώπινο μυαλό. Μπορώ να βρω χιλιάδες δικαιολογίες. Έχω ηθικό καθήκον, (τι βλακεία). Υπηρετώ την αλήθεια, (ποια αλήθεια; υπάρχει αλήθεια στο χάος;). Για προσωπικούς λόγους, να «κάνω» τον συγγραφέα, (λες και δεν φτάνουν εκατομμύρια βιβλία και λόγια, λόγια, λόγια, που δεν λένε τίποτα). Να μεταχειριστώ τις γνώσεις μου (ποιες γνώσεις;) για να αποκομίσω κάποιο όφελος…

Στην πραγματικότητα δεν συμβαίνει τίποτα από όλα αυτά… Τίποτα που να έχει σχέση με τον κόσμο, τους ανθρώπους, τη ζωή στη γη… Τελικά δεν έχει σημασία. Απλά Μιλάμε για την Αρετή. Δεν χρειάζεται να έχουμε λόγο να το κάνουμε. Η Ύπαρξη Απλά Υπάρχει! Η Ζωή Απλά Εκδηλώνεται! Εμείς Απλά Ζούμε! Απλά Κάνουμε Ό,τι Κάνουμε… Ευτυχώς που η βουδιστική παιδεία μας (μιλάω για μένα) μας έδωσε το προνόμιο να «είμαστε ηλίθιοι χωρίς τύψεις»…