ΧΕΙΜΕΡΙΝΟ ΗΛΙΟΣΤΑΣΙΟ

 

Η ΜΥΗΣΗ είναι κάτι πολύ περισσότερο από «πληροφόρηση» και Κατανόηση της Αληθινής Ανθρώπινης Φύσης μας, των Δραστηριοτήτων της ανθρώπινης ύπαρξης και των Δράσεων του ανθρώπου.

Ο Ιερός Ναός του Απόλλωνα στο Χειμερινό Ηλιοστάσιο

Η ΜΥΗΣΗ είναι προπάντων κάτι που πρέπει να «κάνουμε», κάτι που πρέπει να Βιώσουμε. Είναι η «απόσυρση» (που είναι προϊόν Βαθιάς Κατανόησης) της ψυχικής ενέργειας από όλα τα εξωτερικά (δραστηριότητες, καταστάσεις, βιώματα, αντιλήψεις, αισθήσεις, επαφές με τα «αντικειμενικά» πράγματα), η «επιστροφή» στον Εαυτό, η Βίωση των Εσωτερικών Καταστάσεων της Συνείδησης, της Εσωτερικής Ύπαρξης, του Εσωτερικού Κόσμου.

Η Βίωση των Εσωτερικών Καταστάσεων στην Εμπειρία της Περισυλλογής (στην μυητική γλώσσα), του Διαλογισμού (στην γλώσσα της Ανατολικής Παράδοσης) εν ζωή είναι «πρόγευση» αυτών που μπορεί (λόγω της Φύσης του) και είναι Πιθανόν (λόγω της πνευματικής εξέλιξής του) να ζήσει ο άνθρωπος μετά τον αποχωρισμό από το σώμα.

Είναι απαραίτητο (αν μπορούμε να το κάνουμε) να διερευνήσουμε τι έλεγαν οι Μεγάλοι Μύστες στους Δελφούς. Τι είναι το Δελφικό «Ε»;

«Ε» σημαίνει πολλά πράγματα. «Ε» είναι «Πέντε».

Πέντε είναι τα Επίπεδα της Συνείδησης (με εσωτερικές υποδιαιρέσεις).

Πέντε είναι οι Κόσμοι της Εμπειρίας.

Πέντε είναι οι «Λειτουργίες» της Ανθρώπινης Συνείδησης, που είναι η Αληθινή Φύση του Ανθρώπου η οποία συνδέεται με εξωτερικούς φορείς για να εκδηλωθεί στους κατώτερους «υλικούς» κόσμους, της νόησης, της ενέργειας και του «υλικού» κόσμου.

Πέντε είναι οι Μεγάλοι Μύστες των Δελφών, με ιδιαίτερες «λειτουργίες», «υπηρεσίες», ο καθένας.

Πέντε είναι οι Μυήσεις.

Η Πέμπτη είναι η Ύστατη Μύηση που συμβολικά, στα πλαίσια του Ηλιακού Χρόνου και του Ιερού Ηλιακού Έτους, συνέβαινε (βιωνόταν τελετουργικά στους Δελφούς από τους Μεγάλους Μύστες και τους ευλογημένους μύστες, στην Διάρκεια των Ιερών Εορτών τις Πρωτοχρονιάς) στο Χειμερινό Ηλιοστάσιο, στις 22 Δεκεμβρίου (του χριστιανικού ημερολογίου, που με την ευκαιρία λέμε ότι είναι λάθος, σε σχέση με το Φυσικό Ηλιακό Έτος).

Ερευνήστε τα όλα αυτά, αγαπητοί φίλοι, και στο Ιστολόγιό μας και σε άλλες πηγές, γιατί πολλοί έχουν ασχοληθεί με το Δελφικό «Ε», άλλοι με γνώση κι άλλοι με φαντασία ή ανοησία. Ερευνήστε τα.

Καλές Γιορτές και Καλή Πρωτοχρονιά (στις 22 Δεκεμβρίου ή όποτε την γιορτάζετε).

Θα είμαστε πάλι μαζί  το επόμενο Ηλιακό Έτος.

ΘΕΩΡΙΑ ΤΗΣ ΜΕΤΑΦΥΣΙΚΗΣ / Ελευθερία

 

Η Συνείδηση, είναι Ελεύθερη από κάθε νόμο αιτιότητας, και μπορεί, ανεξάρτητα προϋποθέσεων, να στραφεί προς τα Έσω, και να βιώσει το Καθαρό Είναι, το Απόλυτο, το Θεό... ή να στραφεί προς τα έξω…

Η Συνείδηση είναι εξ’ αρχής και για πάντα Ελεύθερη. Όταν η Συνείδηση στρέφεται προς τα Έσω, τότε Βιώνει το «Ίδιο Είναι», το Απόλυτο, μία Κατάσταση όπου δεν υπάρχει σχέση με εξωτερικό αντικείμενο. Είναι μία Κατάσταση Απόλυτης Ελευθερίας, αν θεωρήσουμε σαν Ελευθερία την Ανεξαρτησία από κάθε επίδραση... Σε Αυτή την Κατάσταση η Συνείδηση είναι Ελεύθερη και από τον υλικό εγκέφαλο... και Διαχέεται μέσα στην Παγκόσμια Συνείδηση (και μπορεί να «εκδηλωθεί» στον «μεταφυσικό χώρο»...)...

Όταν η Συνείδηση στρέφεται προς τα έξω, τότε, έχει μία ασαφή αντίληψη του «Ιδίου Είναι» μέσα σε ένα αντικειμενικό κόσμο... «Ταυτίζεται» με τους «μηχανισμούς της αντίληψης» (που έχουν «αντιστοιχία» στο νευρικό σύστημα), αντιλαμβάνεται με «προσωπικό» τρόπο τον κόσμο, και βιώνει μέσα από αυτή την προσωπική αντίληψη μία ατομική ύπαρξη στον «κόσμο»...

Η Συνείδηση, στην πραγματικότητα, είναι Ελεύθερη από κάθε νόμο αιτιότητας, και μπορεί, ανεξάρτητα προϋποθέσεων, να στραφεί προς τα Έσω, ή προς τα έξω. Είναι Αυτεξούσια... Η «επίγνωση», η επιλογή, κι η κατεύθυνση που θα ακολουθήσει η Συνείδηση τελικά, εξαρτάται από την «εσωτερική ωρίμανσή» της (την «μεταφυσική ωρίμανσή» της), κι όχι από τις σχέσεις της με το «εξωτερικό»...

Η Συνείδηση, στην σχέση της με το «αντικείμενο», τον αντικειμενικό κόσμο, τις αντικειμενικές συνθήκες, και τις αντικειμενικές αλληλεπιδράσεις, δηλαδή στην δράση της μέσα στον αντικειμενικό κόσμο, είναι Ελεύθερη, και μπορεί να «δρα» προς όλες τις κατευθύνσεις. Μπορεί δηλαδή να δεχτεί ερεθίσματα από όλες τις κατευθύνσεις και να αντιδρά χωρίς να απορροφιέται πουθενά. Είναι δηλαδή Αυτόνομη στην δράση της, κινείται ελεύθερα, δρα με δικούς της κανόνες, χωρίς αλλότριες επιρροές ή επεμβάσεις. Βεβαίως είναι «υποχρεωμένη» να δρα μέσα στις αντικειμενικές συνθήκες και να αντιδρά για να επιτύχει ενδεχομένως την αντικειμενική διαφοροποίηση των καταστάσεων. Η Αυτονομία αναφέρεται, όπως είπαμε, στην δράση της, κι όχι στην αποφυγή των αντικειμενικών καταστάσεων μέσα στις οποίες είναι υποχρεωμένη να δράσει...

Όταν η Συνείδηση απορροφιέται σε μία αντιληπτική διαδικασία και δράση δεσμεύεται, περιορίζεται, χάνει την δυνατότητα να δράσει προς άλλες κατευθύνσεις, γίνεται αργή στις αντιδράσεις της, ως και «αναίσθητη» σε άλλους ερεθισμούς. Αυτή η κατάσταση είναι μία κατάσταση μη-ελευθερίας... Πρόκειται όμως για μία λειτουργία της «αντίληψης», που μπορεί να μεταβληθεί οποτεδήποτε... Θεωρητικά, από την άποψη της δυνατότητας, η Συνείδηση παραμένει Ελεύθερη... είναι στην δική της διάθεση να Ελευθερωθεί ή να παραμείνει «δέσμια»... Η εσωτερική ωρίμανση δεν εξαρτάται από τον χρόνο (τον αντικειμενικό χρόνο), ή τις αντικειμενικές συνθήκες...

 

ΘΕΩΡΙΑ ΤΗΣ ΜΕΤΑΦΥΣΙΚΗΣ / Το ΜΕΓΙΣΤΟ ΜΑΘΗΜΑ

 

Το Πιο Σημαντικό που μπορεί να Κατανοήσει ο Άνθρωπος (να «Μάθει») είναι το να ΚΑΤΑΝΟΗΣΕΙ την ΦΥΣΗ του και πως ΛΕΙΤΟΥΡΓΕΙ… Από Αυτή την Κατανόηση Πηγάζει η Αληθινή Γνώση και κάθε Ορθή Δράση.

Στην Ιστορία πολλοί άνθρωποι Κατανόησαν Πραγματικά την Φύση τους  (τη Φύση του Ανθρώπου), Βίωσαν Ως το Απεριόριστο Βάθος την Ύπαρξή τους κι Ήρθαν σε Άμεση Επαφή με την Πραγματικότητα, (Πρόσωπο με Πρόσωπο με την Αλήθεια)…

Κάποιοι Ονόμασαν Αυτή την Εμπειρία (Αυτή την Κατάσταση Ύπαρξης) «Μία Φύση» όπως ο Λάο Τσε.

Άλλοι την Ονόμασαν «Βασίλειο του Αδημιούργητου», όπως ο Βούδας.

Κι άλλοι την Ονόμασαν «Θεό», «Βασίλειο του Θεού», «Βασιλεία των Ουρανών», όπως ο Ιησούς.

Και πρόσφατα ο Κρισναμούρτι την Ονόμαζε «Αλήθεια», «Χώρα της Αλήθειας»…

Τι εννοούσαν όλοι αυτοί οι άνθρωποι με όλες αυτές τις εκφράσεις;

Προφανώς μιλούσαν για μια Αντικειμενική Πραγματική Κατάσταση της Ύπαρξης που τα Αγκαλιάζει Όλα. Η Μία Φύση, η Πραγματικότητα, ο Θεός, η Αλήθεια, Είναι Κάτι στο Οποίο μπορεί ο Άνθρωπος να Ανυψωθεί, να Βιώσει, να Νοιώσει Άμεσα – όχι κάτι εξωτερικό, ένα αντικείμενο.

Ο Θεός Είναι το Απεριόριστο στο Οποίο Ανοιγόμαστε (σαν Άνθρωποι), Μια Εμπειρία – δεν είναι κάτι που υπάρχει ανεξάρτητα από εμάς, εκεί έξω.  Αυτή η τελευταία αντίληψη (άποψη) είναι η αντίληψη ενός φαντασιόπληκτου νου που νομίζει ότι ο ιδέες του έχουν αντικειμενική υπόσταση κι ότι ο Θεός είναι κάτι εκεί έξω.

Με άλλα λόγια – για να τελειώνουμε με όλα αυτά -  Ο Θεός (Υπάρχει Μέσα σε Όλα, Μέσα στον Άνθρωπο κι ) Είναι η Ανώτερη Εμπειρία του Ανθρώπου, η Υπέρτατη Κατάσταση της Ύπαρξής του, η Ύστατη Πραγματικότητα που μπορεί να Βιώσει.

Κι αφού περιπλανηθήκαμε τόσο μακριά – αγαπητοί φίλοι – ας ξαναγυρίσουμε στον Άνθρωπο.

Όπως έλεγε ο Αρχαίος Σοφός, στην Αθήνα, πριν 2500 χρόνια (ο Πρωταγόρας) ο Άνθρωπος Είναι η Αρχή και η Πραγματικότητα και το Μέτρο των πάντων.

Κι όπως έλεγε ο άλλος Μεγάλος Σοφός, πάλι στην Αθήνα, την ίδια εποχή (ο Πλάτωνας) το «Μέγιστο Μάθημα» για τον Άνθρωπο είναι η Κατανόηση από τον Άνθρωπο της Μίας Φύσης, του Αγαθού, του «Τελείως Είναι», που τα Αγκαλιάζει Όλα κι Είναι Μέσα σε Όλα και Μέσα στον Άνθρωπο (και Ταυτίζεται με Όλα στο Βάθος της Ύπαρξής τους) – αφού Όλα από Αυτό (το Αγαθόν) Πηγάζουν… Και θυμηθείτε ο Πλάτωνας ήταν Μυημένος στα Ελευσίνια Μυστήρια.

Κι όλοι οι Σοφοί του Κόσμου (οι Πραγματικοί Σοφοί – όχι οι σοφοί που για να αποδείξουν ότι είναι σοφοί ξεδιπλώνουν ξεδιάντροπα διπλώματα, χαρτιά με σφραγίδες, χαρτιά με μελάνι) Αυτή την Αλήθεια Έψαξαν και Βρήκαν και Βίωσαν.

Τι είναι ο Άνθρωπος; Τι είναι η Φύση του Ανθρώπου; Πως λειτουργεί; Πως μπορούμε να Βιώσουμε την Πραγματικότητα; Τι είναι Αυτή η Ύστατη Πραγματικότητα που Βιώνουμε;

Η Απάντηση σε όλα τα Ερωτήματα είναι μία. Κι αυτή η Απάντηση δεν είναι απλά η Παράδοση, η Διδασκαλία, η Αλήθεια που κηρύττουν, είναι αυτό που μπορεί να Διαπιστώσει ο καθένας μας.

Η ΦΥΣΗ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ. ΟΛΑ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ. ΟΛΑ ΕΙΝΑΙ ΑΝΤΙΛΗΨΗ. ΑΝΤΙΛΗΨΗ ( δηλαδή μια Δυναμική Σύλληψη Αυτού που Υπάρχει, αυτού που συμβαίνει, που φαίνεται, κλπ.), που Αναδύεται σε ΠΑΡΟΥΣΙΑ, Συμπυκνώνεται σε σκέψη, Παγιώνεται σε Αίσθηση και Σταθεροποιείται σε Φαινόμενο.

Όλα Είναι ΑΝΤΙΛΗΨΗ κι Όλα Ταυτίζονται (αφού είναι η ίδια η ΑΝΤΙΛΗΨΗ σε Διάφορες Χρήσεις).

Κι όπως Λειτουργεί η ΑΝΤΙΛΗΨΗ σε Κοσμικό Επίπεδο λειτουργεί και σε Ατομικό Επίπεδο και σε Ανθρώπινο Επίπεδο, Μέσα στον Άνθρωπο…

Καθένας μπορεί να Διαπιστώσει – Παρατηρώντας τον Εαυτό του – ότι ΕΙΝΑΙ ΑΝΤΙΛΗΨΗ (ΑΙΣΘΗΣΗ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣ) και Λειτουργεί είτε σαν Αντίληψη (Απλή Παρουσία), είτε γίνεται σκέψη, είτε αίσθηση, είτε σωματική εμπειρία, μέσα στο κόσμο των φαινομένων.

Όλα Είναι ΑΝΤΙΛΗΨΗ, δεν υπάρχει κάτι Διαφορετικό. Η ΑΝΤΙΛΗΨΗ είναι που συμπυκνώνεται σε σκέψη, η ΑΝΤΙΛΗΨΗ είναι που γίνεται Αίσθηση, η ΑΝΤΙΛΗΨΗ είναι που διαχέεται μέσα στην σωματική δραστηριότητα. Είναι η ΑΝΤΙΛΗΨΗ σε Διάφορες Χρήσεις (η Ίδια Λειτουργία).

Κι όπως (Αυτή η Μία, η Ίδια Λειτουργία) η Αντίληψη Λειτουργεί σαν Αντίληψη, με τον ίδιο τρόπο λειτουργεί και στις Άλλες Χρήσεις της. Όλα Ελέγχονται με τη Βούληση.

Θέλουμε να πούμε ότι με τον ίδιο τρόπο (με τη Βούληση) χειριζόμαστε την Αντίληψη,  την σκέψη, την αίσθηση, ή την κίνηση του χεριού για να κάνουμε κάτι. Από εμάς πηγάζει η Βούληση, η Δύναμη που προσανατολίζει την δράση μας. Από εμάς πηγάζει η Βούληση που μετατρέπει την Αντίληψη σε σκέψη, σε αίσθηση, ή σε κίνηση του χεριού.

Από εμάς εξαρτάται αν θα Αντιλαμβανόμαστε Απλώς, ή αν θα χρησιμοποιούμε την σκέψη, την αίσθηση, ή την σωματική δραστηριότητα.

Ο Χειρισμός της ΑΝΤΙΛΗΨΗΣ είναι Ίδιος σε όλες της Χρήσεις της, σε όλα τα Πεδία… γίνεται με τον ίδιο τρόπο.

Με τον ίδιο τρόπο που κρατάμε το χέρι μας ανοιχτό ή το σφίγγουμε σε γροθιά – με τον ίδιο ακριβώς τρόπο – σκεφτόμαστε ή εγκαταλείπουμε τη σκέψη (το ίδιο και την αίσθηση).

Τώρα, το ερώτημα είναι ότι αν Κατανοούμε την Φύση μας, αν την Βιώνουμε και τα Γνωρίζουμε όλα αυτά, τότε Ποια είναι η Ορθή Δράση;

Η Πραγματική, Φυσική, Λογική, Ισορροπημένη, Υγιής Δράση, είναι η Χρήση της Φύσης μας σύμφωνα με την αντικειμενική Ιεραρχία των δυνατοτήτων μας, αρμονικά και για καλό αποτέλεσμα. Αυτό δεν λέει η Λογική;

Πρέπει λοιπόν να Αντιλαμβανόμαστε Ελεύθερα, Απεριόριστα (με την Γενική Όρασή μας) και να χρησιμοποιούμε την σκέψη να αποφασίζουμε, την αίσθηση να κατευθυνόμαστε και το σώμα να πραγματοποιούμε. Τα χρησιμοποιούμε όλα αυτά ανάλογα με την φυσική αντικειμενική ιεραρχία τους και στο μέτρο που τους αναλογεί και μόνο για να έχουμε αγαθό αποτέλεσμα – το κακό είναι άγνοια, δυσαρμονία και διάλυση.

Πρέπει να Χρησιμοποιούμε την ΑΝΤΙΛΗΨΗ σε Όλες τις Χρήσεις της χωρίς να παρασυρόμαστε στην υπερβολή της σκέψης ή της αίσθησης ή της υλικής δραστηριότητας και να σκλαβωνόμαστε σε αυτές τις ιδιαίτερες χρήσεις. Δεν μπορούμε να παγιδευόμαστε σε ένα τρόπο σκέψης όπως δεν μπορούμε να κρατάμε το χέρι μας σφιγμένο σε γροθιά συνέχεια. Δεν είναι ανόητο; Δεν είναι τρελό;

Όταν Ενεργούμε Ισορροπημένα, με Μέτρο, τότε Είμαστε ελεύθεροι να Ζήσουμε και να δράσουμε κι η σκέψη, η αίσθηση, η σωματική δράση δεν είναι εμπόδια, δεν μας εμποδίζουν να βιώνουμε αυτό που πραγματικά υπάρχει, αυτό που πραγματικά συμβαίνει.

Όταν την Ελεύθερη και Απεριόριστη Αντίληψη (που Διαθέτουμε από τη Φύση μας) την μετατρέπουμε σε σκέψη, όταν εμμένουμε σε μια προοπτική του κόσμου μέσα από μια συγκεκριμένη αντίληψη  (νοοτροπίες, πάγιες αντιλήψεις - δηλαδή όχι ζωντανούς αλλά τεχνητούς τρόπους αντίληψης), όταν απορροφιόμαστε σε αυτή την οπτική της ζωής, όταν λησμονιόμαστε μέσα σε αυτή την οπτική, τότε απλά ζούμε το «όνειρό» μας.

Κι όταν οι άνθρωποι το κάνουν αυτό σε μεγάλη κλίμακα (παγκόσμια) απομονώνεται ο καθένας στην πραγματικότητά του κι αρχίζει η ασυνεννοησία, η διαμάχη, οι πόλεμοι και το αποτέλεσμα το βλέπουμε παντού γύρω μας – στον ωραίο κόσμο που έχουμε φτιάξει, στην πολιτισμένη κοινωνία για την οποία περηφανευόμαστε, στον πολιτισμό μας που αδιαφορεί για τον άνθρωπο, την αδικία, την φτώχεια, τον θάνατο (εννοούμε το φόνο).

Κι έρχονται μετά οι κάθε είδους σωτήρες να φτιάξουν την κοινωνία…

Πλουτοκράτες, τραπεζίτες, αχυράνθρωποι πολιτικοί, βολεμένα τσουβάλια, ζόμπι στους δρόμους…

Πνευματικοί δάσκαλοι, ρασοφόροι και ψυχίατροι…

Διανοητές και ψευτοεπαναστάτες…

Κάθε είδους τρελός στην «Παγκόσμια Γιορτή των Τρελών».

Γνωρίζει τούτος ο κόσμος (όλοι αυτοί οι άνθρωποι) τι κάνει; Που πηγαίνει;

Είναι για γέλια και για κλάματα – όλο αυτό το μπέρδεμα.

Αλλά τα πράγματα είναι απλά – αγαπητοί φίλοι. Πολύ απλά.

Πρέπει απλά να μάθουμε να είμαστε Άνθρωποι. ΑΝΘΡΩΠΟΙ. Τίποτα περισσότερο αλλά και τίποτα λιγότερο (γιατί είμαστε πολύ λιγότερο).

Πρέπει να Αφήσουμε την ΦΥΣΗ μας να ΕΚΔΗΛΩΘΕΙ, να ΛΕΙΤΟΥΡΓΗΣΕΙ ΕΛΕΥΘΕΡΑ, ΤΕΛΕΙΩΣ ΕΛΕΥΘΕΡΑ.

Πρέπει να Μάθουμε να Αντιλαμβανόμαστε  (απλά να Αντιλαμβανόμαστε), να χρησιμοποιούμε την σκέψη (όχι να σκλαβωνόμαστε στη σκέψη – κι αυτό σημαίνει ότι πρέπει να πετάξουμε στα σκουπίδια όλο τον ανθρώπινο πολιτισμό, τις «γνώσεις», τους τρόπους ζωής, τις ανοησίες…), να χρησιμοποιούμε την αίσθηση (όχι να την ανακηρύσσουμε σε πάθος) να χρησιμοποιούμε το σώμα για να ζήσουμε ειρηνικά στον κόσμο, μαζί με τους άλλους (όχι για να κατακτήσουμε τον κόσμο – κι άντε ανόητε άνθρωπε! Να σου χαρίσουν τον Γαλαξία, το Σύμπαν… τι θα το κάνεις;).

Κι αυτά που λέμε – για να μην παρεξηγούμαστε – είναι απλά  πράξη που πρέπει να κάνουμε, αν θέλουμε να είμαστε Υγιείς.

Δεν είναι ούτε Διδασκαλία, ούτε τεχνική, ούτε τίποτα άλλο.

Μην εμπιστεύεστε – αγαπητοί φίλοι – τους διδασκάλους που λένε ότι θα σας αποκαλύψουν την Αλήθεια. Τι θα σας αποκαλύψουν; Ήδη Είσαστε Άνθρωποι, Ζωντανοί κι Έχετε από την Φύση σας Όλες τις Δυνατότητες. Θα σας μάθουν να Είστε Εσείς; Να είστε Ζωντανοί; Να θέλετε; Να δράτε; Να περπατάτε; Να ανασαίνετε; Τι μπορούν να σας διδάξουν;

Μην εμπιστεύεστε αυτούς που λένε ότι θα σας μάθουν να είστε υγιείς, ότι θα σας ξεμπλέξουν από το μπέρδεμα της σκέψης κι από το πρόβλημα της ζωής. Έχετε Ήδη την Δυνατότητα να Είστε Υγιείς. Τι θα σας μάθουν; Πώς να Ισορροπείτε όταν περπατάτε; Χρειάζεται να σας διδάξει κάποιος ισορροπία στην σκέψη, στην αίσθηση, στο περπάτημα;

Μην εμπιστεύεστε αυτούς που σας υπόσχονται να σας σώσουν. Μόνοι σας πρέπει να σωθείτε, όπως μόνοι σας πρέπει να σηκωθείτε να πάτε στην βρύση να πιείτε νερό (ακόμα κι αν σας το φέρει κάποιος το νερό θα πρέπει μόνοι σας να το πιείτε).

Ακόμα και τον γράφοντα, μην τον παίρνετε στα σοβαρά. Ένας ανόητος είναι που απλά αγαπά τους ανθρώπους… και κάπου μέσα του σφίγγεται για όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω μας.

Μακάρι – αγαπητοί φίλοι – να μην με ένοιαζε, να ήμουνα ελεύθερος… να πάω μια βόλτα στο βουνό κι ας βρέχει, ή να χάζευα στους δρόμους χωρίς σκοπό, να κάτσω να κοιτώ τα πουλιά που πετάνε μακριά ή να αφουγκράζομαι το θρόισμα των φύλλων στο δένδρο που είναι απέναντι από το παράθυρό μου…

Αλλά χρειάζεται να «κλείσω» αυτό που γράφω.

Έχω να κερδίσω κάτι; Δεν με νοιάζει.

Από την στιγμή που η ΚΑΤΑΝΟΗΣΗ γίνεται λόγια δεν είναι δικά μου πια. Είναι σαν τα αχνά ίχνη στην άμμο, στην ακρογιαλιά του χρόνου. Θα έρθει το κύμα και θα τα σβήσει…

Κάποιος άλλος θα βρεθεί να ξαναγράψει πάλι και πάλι τα λόγια θα χαθούν μαζί με ένα άλλο κύμα…

Μονάχα ένα πράγμα απομένει… Η ΑΓΑΠΗ ΠΟΥ ΠΛΗΜΜΥΡΙΖΕΙ ΤΟ ΣΥΜΠΑΝ ΚΑΙ ΤΑ ΕΝΩΝΕΙ ΟΛΑ ΣΕ ΜΙΑ ΟΥΣΙΑ, σε ΜΙΑ ΑΝΤΙΛΗΨΗ, σε ΜΙΑ ΑΠΕΡΑΝΤΟΣΥΝΗ, Ήρεμη, Γαλήνια, Ευτυχισμένη.

Τίποτα… Όλα είναι ανοησίες…

Απλά Πρέπει (Όλοι μας, ο Καθένας μας) να μάθουμε να Είμαστε Άνθρωποι…

ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ.

ΦΥΣΙΚΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ.

ΛΟΓΙΚΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ.

ΙΣΟΡΡΟΠΗΜΕΝΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ.

ΥΓΙΕΙΣ ΑΝΘΡΩΠΟΙ.

Πρέπει να μάθουμε να Γνωρίζουμε την ΦΥΣΗ μας (που ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΦΥΣΗ – ΑΝΤΙΛΗΨΗ) και να την ΛΕΙΤΟΥΡΓΟΥΜΕ με ΟΡΘΟ ΤΡΟΠΟ.

Ούτε Διδάσκαλοι χρειάζονται, ούτε Διδασκαλίες.

Η Ίδια η Ζωή Είναι ο ΟΔΗΓΟΣ.

Πρέπει να την Εμπιστευτούμε. Θα μας Οδηγήσει Ακριβώς Εκεί που Πρέπει, στην ΖΩΗ!

 

ΘΕΩΡΙΑ ΤΗΣ ΜΕΤΑΦΥΣΙΚΗΣ / Το Μυστικό

 

Το Μυστικό

Η ΑΛΗΘΕΙΑ Είναι Πάντα Ζωντανή και συλλαμβάνεται σαν Εσωτερική Κατανόηση, σαν Άμεση Επαφή με την Πραγματικότητα, σαν Βιωματική Εμπειρία – κι όχι σαν γνώση ή πληροφορία, σαν λέξεις.

Η ΑΛΗΘΕΙΑ Εκφράζεται με Ζωντανό Βιωματικό Λόγο… αλλά όταν ο λόγος γίνεται πληροφορία είναι πιά στάχτες.

Η ΑΛΗΘΕΙΑ Είναι ΕΔΩ, Ζούμε Μέσα της, Είμαστε η Αλήθεια. Και παρόλο που η ΑΛΗΘΕΙΑ είναι μπροστά στα μάτια μας εμείς αντιλαμβανόμαστε άλλα πράγματα και περιπλανιόμαστε σε άλλες πραγματικότητες.

Η ΑΛΗΘΕΙΑ Είναι Απλή, Τελείως Απλή… Υπάρχει Ένα ΜΥΣΤΙΚΟ για να μπορέσεις να Κατανοήσεις, να Δεις, να Είσαι Ελεύθερος – όχι να ελευθερωθείς μέσα από κάποια διαδικασία, που είναι ψεύτικη ελευθερία…

Αλλά μπορείς να μιλάς έτσι «ανοιχτά» για Μυστικά; Οι άνθρωποι παίρνουν ακόμα και τις πιο «βαθιές εμπειρίες» (κάποιων άλλων), ακόμα και τα πιο «πολύτιμα μυστικά» και τα κάνουν θεωρίες, φιλοσοφίες, θρησκείες – δηλαδή νοητικές συλλήψεις, λέξεις, λέξεις… αντί να Ζήσουν μιλάνε για την Ζωή, αντί να Βιώσουν τη Πραγματικότητα φτιάχνουν θεωρίες, αντί να Δουν την Αλήθεια την ψάχνουν εκεί που δεν είναι.

Όμως η ΑΛΗΘΕΙΑ απέχει από μια θεωρία όσο το αληθινό πράγμα που κρατάς στο χέρι σου από τη λέξη που το «περιγράφει» - δεν έχουν καμία σχέση. Το ένα είναι ζωντανό (έχει οντικό χαρακτήρα) και το άλλο είναι μια νοητική σύλληψη, σύμβαση των ανθρώπων (που εννοούν με την ίδια λέξη ένα πράγμα) και ήχος.

Έτσι κι αν ακόμα ΓΝΩΡΙΖΕΙΣ κι αν ακόμα μπορείς να Δείξεις στον άλλο ποιόν θα εμπιστευτείς; Αν οι άνθρωποι ήταν καλοί θα έφτιαχναν μια διαφορετική κοινωνία… Έτσι απλά αποσύρεσαι στην «εξοχή» και περνάς τον καιρό σου χωρίς να σπαταλάς ούτε στιγμή σε ανόητους σκοπούς και δραστηριότητες.

Ναι, μπορεί να ΓΝΩΡΙΖΕΙΣ και μπορεί με τη σιωπή ή ένα χαμόγελο να «ανοίξεις τα μάτια» του άλλου αλλά…

Ποιος είναι Άξιος να Κρατήσει τον ΟΥΡΑΝΟ; Ποιος είναι άξιος να Αγαπήσει τη Γη; Ποιος είναι Ενωμένος με Όλα και Πορεύεται χωρίς ανησυχία, γαλήνιος κι ευτυχισμένος;

Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΕΔΩ, ΤΩΡΑ… Αυτό που ΑΝΤΙΛΑΜΒΑΝΟΜΑΣΤΕ (όλοι μας, ο καθένας) ΕΙΝΑΙ ΟΛΟΣ Ο ΧΩΡΟΣ, ο ΑΛΗΘΙΝΟΣ ΧΩΡΟΣ… Όλα Είναι Εδώ.

Όλα Συμβαίνουν Μέσα στην ΑΝΤΙΛΗΨΗ μας…

Πως γίνεται και «βλέπουμε» διαφορετικά πράγματα, πως γίνεται κι υπάρχουν άνθρωποι τυφλοί;

ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΗΣ ΖΩΗΣ είναι στην ανάσα σου (τόσο δικό σου, τόσο κοντά, όσο η ανάσα σου), σε τούτη τη στιγμή που ρέει… δεν είναι αλλού – αν το ψάχνεις αλλού…

Το ΠΡΟΒΛΗΜΑ είναι αν αυτό το ΜΥΣΤΙΚΟ έχει κάποια αξία για σένα.

Το ΜΥΣΤΙΚΟ του Μυστικού

(Η ΜΙΑ ΦΥΣΗ)

Η ΑΛΗΘΕΙΑ είναι Τόσο Απλή. Μπορούμε (σαν ανθρώπινα όντα, ο καθένας μας) να Βιώσουμε την Πραγματικότητα Άμεσα κι Απλά… τόσο Απλά όσο ανασαίνουμε, όσο περπατάμε, όσο κάνουμε μια κίνηση με το χέρι… Αλλά…

Η ΑΛΗΘΕΙΑ είναι Τόσο Απλή…

Η ΦΥΣΗ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ και Όλα Είναι ΑΥΤΗ Η ΜΙΑ ΦΥΣΗ – ΑΝΤΙΛΗΨΗ, Τίποτα Άλλο.

Κι Όλα Μέσα σε Αυτή την ΦΥΣΗ Ταυτίζονται με ένα Μυστηριώδη Τρόπο κι ας φαίνονται αλλιώς τα πράγματα (και θα δούμε γιατί «φαίνονται αλλιώς»).

Το ΟΛΟ και το Ιδιαίτερο Ταυτίζονται.

Το ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ και το Ατομικό Ταυτίζονται.

Ο ΘΕΟΣ κι ο Άνθρωπος Ταυτίζονται.

Ο ΘΕΟΣ κι ο ουρανός, η γη, ο αέρας, τα ζωντανά πλάσματα, τα δένδρα, οι πέτρες, κάθε πέτρα… Όλα Ταυτίζονται.

ΟΛΑ ΕΙΝΑΙ ΑΝΤΙΛΗΨΗ κι ας φαίνονται ότι διαφέρουν (και θα δούμε γιατί «διαφέρουν»).

Αυτή η «Δήλωση», ότι «ΟΛΑ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΦΥΣΗ ΚΙ ΟΛΑ ΤΑΥΤΙΖΟΝΤΑΙ», θα μπορούσε να είναι κάποιο «μυστικό βίωμα», ή μια βιωματική έκφραση, ή μια θεωρία, ή μια λογική (ή παράλογη) δήλωση, ή οτιδήποτε.

Όχι! Πάνω από όλα είναι κάτι που μπορεί να ΚΑΤΑΝΟΗΣΕΙ (να ΒΙΩΣΕΙ) ο καθένας.

Πως;

Η ΦΥΣΗ (η ΑΝΤΙΛΗΨΗ) δεν είναι Ακίνητη, Στατική, Είναι Μια Δυναμική Σύλληψη Αυτού που Συμβαίνει και Ρέει Συνεχώς.

Η ΦΥΣΗ Λειτουργεί σαν ΑΝΤΙΛΗΨΗ ΡΕΟΥΣΑ (Εδώ, Τώρα)…

Αυτή είναι η Λειτουργία της. Αυτή η Λειτουργία Υπάρχει Μέσα στο Κάθε τι που έρχεται στον Χώρο της Ύπαρξης (στον Χώρο του Σχετικού, στο Χώρο του Περιορισμένου, στο Χωρόχρονο, στο Κόσμο, στο Φυσικό Κόσμο…).

Η ΙΔΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ Υπάρχει Μέσα στο ΘΕΟ (στην ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ), Μέσα στα Φωτισμένα Όντα, Μέσα στον Άνθρωπο, Μέσα στον ηλίθιο, Μέσα στο κούτσουρο.

Κι Αυτή η ΙΔΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ  Εκδηλώνεται τόσο σε Υπερβατικό Πεδίο όσο και στο φυσικό πεδίο (όταν είμαστε ενσωματωμένοι σε ένα υλικό φορέα)… γιατί Όλα τα Πεδία Μυστηριωδώς Ταυτίζονται… ΕΔΩ, ΤΩΡΑ…

Αν όμως είναι έτσι (κάλλιστα μπορεί όλα αυτά να είναι ανοησίες ενός ευφάνταστου νου…) τότε γιατί και πως γίνονται οι «διαφοροποιήσεις» που αντιλαμβάνονται οι άνθρωποι; Πως οι υπάρξεις αποκτούν διαφορετικό χαρακτήρα, υπόσταση, εμπειρία και ζωή; Γιατί συμβαίνουν όλα αυτά (που αντιλαμβανόμαστε συνήθως) γύρω μας;

Ο λόγος είναι ότι κάνουμε ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΗ ΧΡΗΣΗ της ΙΔΙΑΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ (της ΑΝΤΙΛΗΨΗΣ που ΡΕΕΙ, ΕΔΩ, ΤΩΡΑ).

Όταν η ΑΝΤΙΛΗΨΗ ΕΙΝΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΗ Απλώνεται Παντού στο Απεριόριστο και το Άχρονο (Περικλείνοντας όλο το Κοσμικό Μέσα της).

Όταν την ΑΝΤΙΛΗΨΗ την Περιορίζουμε (εμείς οι Ίδιοι το κάνουμε) «αποκτάμε» διαφορετικό χαρακτήρα μέσα στο Χώρο της Ύπαρξης (σε όποιο Πεδίο ή Επίπεδο κι αν βιώνουμε την ύπαρξη)… κι έτσι αρχίζει το «Ταξίδι» στους Κόσμους και στη Ζωή… Κι όλα αυτά Υπάρχουν Ταυτόχρονα ΕΔΩ, ΤΩΡΑ κι ας νομίζουμε ότι «διαχωρίζονται».

Όταν η ΑΝΤΙΛΗΨΗ Είναι Ελεύθερη Υπερβαίνει τις ψυχοσωματικές λειτουργίες και το σώμα (τις σωματικές δραστηριότητες).

Όταν η ΑΝΤΙΛΗΨΗ Περιορίζεται στη σκέψη ή στην «αίσθηση» ή στις σωματικές λειτουργίες βιώνουμε αυτές τις περιορισμένες καταστάσεις.

Η ΑΝΤΙΛΗΨΗ κι η σκέψη κι η «αίσθηση» κι οι σωματικές εμπειρίες είναι ακριβώς το ίδιο πράγμα… Είναι η ΑΝΤΙΛΗΨΗ σε διάφορες Χρήσεις

Κι όπως Λειτουργεί η ΑΝΤΙΛΗΨΗ και Δημιουργεί όλες τις Περιοριστικές διαδικασίες (περιοριζόμενη), με παρόμοιο τρόπο λειτουργεί η ΑΝΤΙΛΗΨΗ και στις περιορισμένες εκδηλώσεις της, στο επίπεδο της σκέψης, της «αίσθησης», της σωματικής εμπειρίας…

Πως και γιατί όμως συμβαίνουν όλα αυτά; Πως «ριχνόμαστε» στην ζωή; Γιατί έχουμε άγνοια; Γιατί είμαστε μπερδεμένοι; Γιατί είμαστε έτσι όπως είμαστε;

Είμαστε Εμείς οι Ίδιοι που Κάνουμε ό,τι κάνουμε.

Είμαστε Εξαρχής Ελεύθεροι.

Η Δύναμη που μας Καθιστά Ελεύθερους ή μας Περιορίζει και μας σκλαβώνει είμαστε εμείς οι Ίδιοι, η ΒΟΥΛΗΣΗ μας.

Δεν υπάρχει καμιά Μυστηριώδης Μοίρα, Καμία Μυστική Δύναμη, Κανένα Κάρμα, Κανένας Μηχανισμός… που τα κάνει όλα αυτά.

Είναι η ΒΟΥΛΗΣΗ Μέσα μας (δηλαδή Εμείς οι Ίδιοι) που Αποφασίζει που θα πάει και τι θα κάνει.

Είμαστε Απόλυτα Υπεύθυνοι της Ύπαρξής μας. Εμείς είμαστε οι Ποιμένες της ύπαρξής μας, κανένας άλλος.

Τι σημαίνει λοιπόν να ΕΙΜΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ; Απλά να Μένουμε στη Φυσική Κατάστασή μας και να μην Περιορίζουμε την ΑΝΤΙΛΗΨΗ μέσα στις διαδικασίες της σκέψης, της «αίσθησης», των σωματικών λειτουργιών.

Δεν λέμε να μην τα χρησιμοποιούμε όλα αυτά (την σκέψη, την «αίσθηση», το σώμα και τις δραστηριότητές του). Λέμε ότι πρέπει να τα χρησιμοποιούμε χωρίς να μας δεσμεύουν, χωρίς να μας σκλαβώνουν.

Αν, αντί για αυτό, παρασυρόμαστε στις περιοριστικές διαδικασίες, απορροφιόμαστε  σε αυτές τις δραστηριότητες, χανόμαστε μέσα σε αυτές τις εμπειρίες, λησμονιόμαστε… απλά βιώνουμε ένα όνειρο – κάτι που υφίσταται αλλά είναι όχι αυτό που συμβαίνει αλλά φαίνεται έτσι… έχουμε μια παραμορφωμένη αντίληψη της ζωής.

Βέβαια, καθένας είναι Ελεύθερος κυριολεκτικά και πρακτικά και κάνει τις επιλογές του… Κι αν κάποιος θέλει να ονειρεύεται, απλά το κάνει. Είναι απλά ένα γεγονός, το αποδεχόμαστε… Κάποτε θα «ξυπνήσει», είναι αναπόφευκτο… γιατί η Ζωή Είναι Κύκλος…

 

ΘΕΩΡΙΑ ΤΗΣ ΜΕΤΑΦΥΣΙΚΗΣ / Έξω από το κοσμικό αυγό

 

Οι περισσότεροι άνθρωποι μεγαλώνουν και μαθαίνουν να ζουν με μια βασική εσφαλμένη αντίληψη, ότι έρχονται, ζουν, κι εξελίσσονται σε ένα γνωστό, ασφαλή, κι ως ένα σημείο ελεγχόμενο κόσμο. Αυτή η αντίληψη καλλιεργείται από την κοινωνία κι υιοθετείται από τα νέα μέλη, σχεδόν χωρίς κριτικό έλεγχο. Είναι η σαφής ή ασαφής κοσμοθεωρία που υπηρετείται από αντιλήψεις, πεποιθήσεις, γνώσεις, κι υποστηρίζεται από την γλώσσα, τους όρους που χρησιμοποιούμε για να σκεφτόμαστε, να καταλαβαίνουμε τον κόσμο.

Σχεδόν όλοι υποθέτουν πως όλα αυτά που γνωρίζουν στις ανθρώπινες κοινωνίες είναι αληθινά, επαρκή, και ικανά να δημιουργήσουν ένα σταθερό, ασφαλές πλαίσιο, να υπάρχουμε, να λειτουργούμε, να αναπτυσσόμαστε, και να βρίσκουμε διέξοδο προς οποιονδήποτε προσανατολισμό επιθυμούμε. Κανείς δεν ελέγχει σοβαρά τι ακριβώς συμβαίνει.

Στην πραγματικότητα, για κάποιον που ερευνά σοβαρά το ζήτημα, όλο αυτό το πνευματικό οικοδόμημα δεν είναι παρά μια πρόχειρη κατασκευή, ένα ετοιμόρροπο σύστημα, ακόμα και σήμερα, με την ανάπτυξη της επιστήμης. Φωτίζουμε με την δήθεν γνώση μας ένα μικρό μέρος της ύπαρξης, του σύμπαντος και δεν αναρωτιόμαστε ούτε αν αυτό το φως είναι καθαρό φως ή παραμορφώνει και ρίχνει σκιές ανύπαρκτες, ούτε σε ποιο βάθος γνώσης φτάνει, ούτε σε ποιο πλάτος φτάνει, ούτε καν αν υπάρχει κάποιος άλλος τρόπος αντίληψης για να φωτίσουμε τα πράγματα… Όλες οι λύσεις που προτείνουν οι επαγγελματίες φιλόσοφοι για το πρόβλημα της γνώσης, αυτοί που ασχολούνται με την γνωσιολογία, είναι από ανεπαρκείς ως ανόητες.

Όλοι, μα όλοι, κινούνται μέσα σε αυτό το πνευματικό σκηνικό που χτίζουν οι άνθρωποι χιλιετηρίδες τώρα, κι είναι ελάχιστοι οι αληθινοί, οι πρωτότυποι άνθρωποι, που σπάνε το τσόφλι της ανθρώπινης κοσμοθεωρίας, για να δουν την Πραγματικότητα με τα δικά τους μάτια, ζωντανά, έτσι όπως είναι η Πραγματικότητα. Κι αν προχωρήσουμε ακόμα βαθύτερα θα διαπιστώσουμε ότι στην πραγματικότητα ο κόσμος στον οποίο ερχόμαστε είναι η Χώρα της Άγνοιας, ένας χαώδης κόσμος, που μάταια προσπαθεί να τακτοποιήσει η ανθρώπινη σκέψη, κι όπου θα πρέπει να βρούμε και να ακολουθήσουμε τον Δικό μας Δρόμο προς την Αλήθεια

Γιατί – στοχαστείτε αγαπητοί φίλοι – από την άποψη της Αλήθειας το τεχνητό ψεύδος του ανθρώπινου πολιτισμού είναι σαν να μην υπάρχει. Ή ακόμα χειρότερα είναι μια ψευδαίσθηση γνώσης που μπορεί να μας παγιδέψει, ένα κοσμικό όνειρο που μας επιτρέπει να ονειρευόμαστε και να αισθανόμαστε ασφαλείς σε ένα ρευστό κόσμο, που βεβαίως αδιαφορεί για τις βαθύτερες αγωνίες της ύπαρξής μας, ή τις βαθιά κρυμμένες στην καρδιά μας επιθυμίες, και που βέβαια δεν έχει καμία σχέση με την Πραγματικότητα… Είναι σαν την «Σπηλιά του Πλάτωνα». Ο Αληθινός Κόσμος είναι έξω από όλο αυτό.

Μέσα στην Παγκόσμια Ανθρώπινη Παράδοση η Διέξοδος υποδείχθηκε πολλές φορές. Υποδείχθηκε σαν μια ολοκληρωτική υπέρβαση του κοσμικού ονείρου, μέσα στο οποίο ανατρεφόμαστε και μαθαίνουμε να ζούμε, σαν μια Έξοδος από τον κόσμο της ανθρώπινης σκέψης, στον Κόσμο της Αλήθειας. Αν επιχειρήσουμε να βρούμε διέξοδο μέσα στο κοσμικό σύστημα δεν μπορούμε να πάμε μακριά. Μένουμε στο σύστημα της σκέψης, δεν υπάρχει Πύλη Εξόδου. Πρέπει να Βγούμε τελείως έξω από αυτό. Για αυτό η Αληθινή Πύλη, δεν είναι πύλη, κάτι υπαρκτό για την ανθρώπινη σκέψη, κάτι που μπορούμε να σκεφτούμε, να αισθανθούμε, ή να κάνουμε με το σώμα. Είναι η Πύλη της Κατανόησης, είναι μια Άπυλη Πύλη, για την ανθρώπινη δράση μέσα στο κοσμικό σύστημα.

Υπάρχει μόνο ένας τρόπος για να Βγούμε τελείως έξω από όλο αυτό. Κάτι που είναι απλό, φυσικό, εύκολο, κι άμεσο, γιατί αποτελεί ανθρώπινη δυνατότητα. Εντούτοις για τους ανθρώπους που έχουν μάθει σε μια στρεβλωμένη αντίληψη της Πραγματικότητας φαντάζει ακατόρθωτο.

Για την ανθρώπινη αντίληψη (αλλιώς δεν λειτουργεί) υπάρχει πάντα ένα πλαίσιο για να αντιληφθεί κάτι (το κάτι που διαφοροποιείται από το πλαίσιο).

Μέσα στο Φως διακρίνουμε τα αντικείμενα.

Μέσα στην Σιωπή ακούγεται ο ήχος.

Σε ένα λευκό χαρτί μπορεί να σχηματιστεί ένα σημάδι.

Οι άνθρωποι έχουν μάθει να είναι στραμμένοι πάντα προς το συγκεκριμένο (και να θεωρούν μόνο αυτό υπαρκτό), αγνοώντας, αθέλητα ή ηθελημένα, το Πλαίσιο Ύπαρξης.

Στην πραγματικότητα όμως πρέπει να υπάρχει η Προϋπόθεση Στήριξης για να αναδυθεί η ύπαρξη. Κι όσο πιο Καθαρό Είναι το Πλαίσιο τόσο καλύτερα αναδύεται το συγκεκριμένο… Για αυτό, η Πηγή των Πάντων, μοιάζει με Κενό, Μηδέν, Τίποτα… Είναι η Απόλυτη Καθαρότητα, που επιτρέπει την δημιουργία…

Έτσι, Πρέπει να σωπάσεις, να κάνεις ησυχία, αν θέλεις να ακούσεις. Πρέπει η Αντίληψη να παραμερίσει όλες τις αναταραχές, να κάνεις ησυχία, να ηρεμήσεις το νου, αν θέλεις να αντιληφθείς. Αυτός είναι ο μόνος φυσικός τρόπος, απλός, εύκολος, να μπεις στο Ρεύμα της Ζωής, στον Πραγματικό Χρόνο, στο Αιώνιο Παρόν που Ρέει, στην Στιγμή που Ρέει, και σου αποκαλύπτει αυτό που συμβαίνει, Εδώ, Τώρα, και που ρέει κι αλλάζει συνεχώς. Αυτή είναι η μόνη Αληθινή Ζωή.

Χρειάζεται λοιπόν να αποφασίσουμε, να σταματήσουμε όλες τις νοητικές δραστηριότητες, να κάνουμε ησυχία, να Δώσουμε Όλη την Προσοχή μας, σε αυτό που συμβαίνει. Αυτή η Εσωτερική Σιωπή, αυτό το εσωτερικό Άδειασμα, είναι προϋπόθεση για να αρχίσουμε να Βλέπουμε. Αν το Κάνουμε, διαπιστώνουμε πως η Αντίληψή μας, είναι Ζωντανή, Φρέσκια, Ανανεώνεται συνεχώς, Ρέει μαζί με την Στιγμή, με την Ζωή, όπως εξελίσσεται… δεν χρειάζεται να σκεφτόμαστε, να απομνημονεύουμε, να επεξεργαζόμαστε, γιατί η Ζωή είναι Ολοζώντανη μπροστά μας, και την Ζούμε, δεν χρειάζεται να την σκεφτόμαστε.

Αν δεν ξεφύγουμε από τον πλαστό κόσμο της σκέψης, αν δεν μπούμε στο Ρεύμα της Ζωής, της Ζωντανής Ανανεούμενης Αντίληψης, που δεν στηρίζεται στην σκέψη, στην μνήμη, στον χρόνο, αν δεν μπούμε στον Πραγματικό Χρόνο, που είναι το Αιώνιο Παρόν που Ρέει, στην Αληθινή Ζωή, δεν μπορούμε να ελπίζουμε ότι θα βγούμε από την κοσμική ψευδαίσθηση… Ας επικαλούμαστε το Θεό, τον Βούδα ή το Χριστό, ας καταναλώνουμε χιλιάδες ζωές στον ψευτοδιαλογισμό, ας διαβάζουμε όλα τα βιβλία του κόσμου, δεν πρόκειται να βγούμε από την κοσμική ψευδαίσθηση.

Αν όμως, τελείως ήσυχα, απλά, αποφασίσουμε να δημιουργήσουμε τις προϋποθέσεις να ξυπνήσουμε, να Δώσουμε Προσοχή, να Αρχίσουμε να Αντιλαμβανόμαστε, να Ζούμε σε Πραγματικό Χρόνο, τότε Ανακαλύπτουμε ότι η Πραγματικότητα Είναι Μια Αγνή, Ατέλειωτη, Άχρονη, Χώρα, όπου Υπάρχουμε και Ζούμε και Χαράζουμε τον Δικό μας Δρόμο βήμα, βήμα.

Ζεις Αληθινά, Ολοκληρωμένα, κι Όπου κι αν Είσαι, Είσαι Εδώ, σε ένα Εδώ που τα Περιλαμβάνει Όλα, στην Πατρίδα σου, που Εξερευνάς Ανάσα-Ανάσα.

Κι Αυτή η Χώρα της Αλήθειας Είναι Απέραντη Εσωτερικά, και δεν εξαρτάται από τα φαινόμενα… Γιατί σε όλο αυτό που ζεις, τα φαινόμενα έρχονται και φεύγουν, και το μόνο Αληθινό είναι η Παρατήρηση… Στηρίζεσαι στο Μόνο Πραγματικό, στην Διαδικασία της Αντίληψης, όχι στα φαινόμενα… Κι Ακόμα Βαθύτερα Αρχίζεις να Νοιώθεις πίσω από την Αντίληψη, ΑΥΤΟΝ που Αντιλαμβάνεται, τον ΑΛΗΘΙΝΟ ΕΑΥΤΟ, τον ΆΧΡΟΝΟ, που είναι ΚΕΝΟ, ΣΙΩΠΗ, ΧΩΡΙΣ ΙΔΙΟΤΗΤΕΣ, τον ΑΛΗΘΙΝΟ ΕΑΥΤΟ που Μόνο ΑΥΤΟΣ, μπορεί να Ανυψωθεί Ως τον ΠΑΤΕΡΑ, την ΑΧΑΝΗ ΑΓΝΩΣΤΗ ΟΥΣΙΑ ΠΟΥ ΣΤΗΡΙΖΕΙ ΤΑ ΠΑΝΤΑ… ΕΚΕΙ ΟΠΟΥ ΔΙΑΛΥΟΝΤΑΙ ΟΛΑ ΚΙ ΟΛΑ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ, το ΑΝΕΚΛΑΛΗΤΟ.

Ανακαλύπτεις σιγά-σιγά το ΑΧΑΝΕΣ ΒΑΘΟΣ της Ύπαρξής σου, που Είναι Πέρα από Όλα, Χωρίς Ιδιότητες, το Στήριγμα του Παντός, ο ΜΥΣΤΗΡΙΩΔΗΣ ΘΕΟΣ των ανθρώπων… ΕΔΩ, στο ΑΛΗΘΙΝΟ ΕΔΩ ΠΟΥ ΤΑ ΠΕΡΙΛΑΜΒΑΝΕΙ ΟΛΑ, ΟΛΑ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ… Τι ΑΛΛΟ ΘΕΛΕΙΣ;

ΘΕΩΡΙΑ ΤΗΣ ΜΕΤΑΦΥΣΙΚΗΣ / Η Απεραντοσύνη που δεν Τελειώνει Πουθενά

 Οι άνθρωποι δεν ζουν στη Πραγματικότητα (δεν βιώνουν την Πραγματικότητα) αλλά στον δικό τους κατασκευασμένο (από την σκέψη) κόσμο τους.

Οι άνθρωποι αντιλαμβάνονται «πράγματα» που δεν υπάρχουν, τα ονοματίζουν με λέξεις και στηρίζουν σε αυτές τις έννοιες-λέξεις την αντίληψή τους για την Πραγματικότητα.

Εκεί που υπάρχουν αντιλήψεις, διαδικασίες, (που μερικές φορές εμμένουν κι εμφανίζονται σαν ) φαινόμενα, βλέπουν ουσίες, σταθερά πράγματα…

Δείτε πως ορίζουν την ουσία: «Με τον φιλοσοφικό και θρησκειολογικό όρο Ουσία (ή και Φύση) αναφερόμαστε στη σταθερή και αναλλοίωτη σύσταση των όντων. Η ουσία είναι έννοια γενική, απρόσωπη, άυλη και άχρονη που υποδηλώνει μια οντότητα συνολική, βασική, θεμελιακή και καθολική, από την οποία αντλούν την ύπαρξή τους όλα τα άλλα επιμέρους όντα».

Μιλούν για μια Αρχή, για Θεό, άνθρωπο, συνείδηση, εγώ, αίσθημα, αίσθηση, σώμα, σαν να είναι ουσίες…  «Αντικαθιστούν» διαδικασίες με ουσίες και φτιάχνουν (στην σκέψη τους) ένα φανταστικό κόσμο ουσιών (που δεν υπάρχουν) και μέσα από αυτή την οπτική αντιλαμβάνονται την Πραγματικότητα, προσανατολίζουν την δράση τους και διευθετούν τις πράξεις τους. Λειτουργούν (στο Χώρο της Πραγματικότητας, είναι αλήθεια) αλλά με ένα διαφορετικό λανθασμένο συμβολισμό (μέσα στην σκέψη τους) αυτών που συμβαίνουν, αφού παίρνουν ροές φαινομένων (από τις οποίες δεν «μένει» τίποτα), σαν ουσίες. Είναι σαν να ζουν σε ένα «παράλληλο κόσμο».

Προφανώς η «Αλήθεια» που μπορούν να ανακαλύψουν οι άνθρωποι (όταν εγκλωβίζονται σε αυτή την κατάσταση)) δεν είναι η Αλήθεια αλλά μόνο «η συμφωνία της αντίληψής τους με τους όρους που έχουν θέσει», όχι η Αντικειμενική Αλήθεια αλλά η «υπό όρους αλήθεια».

Ζώντας έξω από τον «κόσμο των ανθρώπων» (έξω από τις «αντιλήψεις» τους και τις δραστηριότητές τους) θα μοιάζαμε, ως ένα σημείο, (εφόσον δεν συμφωνούμε με τα θεσμοθετημένα) τουλάχιστον «ιδιαίτεροι», για να μην πούμε «περίεργοι» ή «τρελοί».

Αυτό δεν έχει και τόση σημασία. Πάντα οι άνθρωποι που Έβλεπαν την Πραγματικότητα και Μαρτυρούσαν την Αλήθεια θεωρούνταν αντικοινωνικοί, μερικές φορές επικίνδυνοι, ήταν απόβλητοι από την κοινωνία… και σε άλλες εποχές «σταυρώνονταν».

Αλλά αυτό που μας «διασκεδάζει» είναι που οι άνθρωποι «σκουντουφλάνε στα πόδια τους» και μετά παραπονιούνται για τον δρόμο. Είναι αστείο!

Αλλά δεν είναι ευγενικό να γελάμε με την δυστυχία του άλλου…

Το μόνο ελαφρυντικό μας είναι ότι οι άνθρωποι όχι μόνο δεν θεωρούν τον εαυτό τους δυστυχισμένο αλλά πολλές φορές νομίζουν ότι έχουν πλήρη επίγνωση της πραγματικότητας και πλήρη κυριαρχία των καταστάσεων… Ας τους αφήσουμε να κοιμούνται ήσυχα… δεν είναι σωστό να «ξυπνάς» τον άλλο όταν ο ίδιος θέλει να κοιμηθεί.

Έξω, έξω από τον κόσμο των ανθρώπων…

Δεν υπάρχουν ορίζοντες, γιατί η Απεραντοσύνη Απλώνεται Παντού…

Μήτε Τελειώνει Πουθενά Αυτή η Αντίληψη, αφού δεν υπάρχουν διακρίσεις, διαχωρισμοί, όρια, εμπόδια.

Ο Αέρας της Αληθινής Ζωής είναι Φρέσκος, Ζωντανός, σε Ζωογονεί.

Κι η Γη απλώνεται αγνή γιατί δεν την «άγγιξαν» οι άνθρωποι.

Αλήθεια! Τι μας βεβαιώνει ότι δεν είμαστε τρελοί; Κι ότι οι άνθρωποι δεν είναι ισορροπημένοι και δεν έχουν δίκηο;

Το απλό γεγονός ότι ενώ Βλέπουμε «διαφορετικά» από πριν (που περπατούσαμε ανάμεσα στους ανθρώπους, τις αντιλήψεις τους), μπορούμε να δούμε ξανά όπως οι άνθρωποι, χωρίς όμως να παραπλανιόμαστε (μέσα στην σκέψη). Αυτός ακριβώς ο πλήρης έλεγχος των φυσικών δυνάμεών μας, (των δυνάμεων του ανθρώπου, των δυνάμεων που διαθέτει ο καθένας) μας δίνει την πεποίθηση ότι η Ελευθερία με την Οποία Αντιλαμβανόμαστε (πέραν της σκέψης), Ζούμε και Δρούμε, είναι μια Διεύρυνση του Ανθρώπινου Συνειδέναι (τελείως φυσική άλλωστε) κι όχι «τρέλα».

Αλλά εμείς (οι «περίεργοι» κατά τους άλλους) Βλέπουμε τον Κόσμο (την Ύπαρξη) σαν Μια Ενότητα. Σε αντίθεση με τους ανθρώπους που βλέπουν τον κόσμο σχιζοφρενικά, μέσα από ένα «κέντρο παρατήρησης», ένα εγώ, που διαχωρίζεται από τον κόσμο.

Αλλά βέβαια, οι σχιζοφρενείς (όταν είναι πολλοί) βλέπουν τον εαυτό τους υγιή και τον πραγματικά υγιή σαν άρρωστο. Έχουν πάντα δίκηο οι πολλοί; Γιατί; Επειδή είναι πολλοί;

Δεν θα τους στερούσαμε την χαρά να το πιστεύουν και να παρηγοριούνται με αυτό.

Όσο για εμάς μας αρκεί να Υπάρχουμε, να Ζούμε χωρίς (νοητικά) εμπόδια, Εδώ, Τούτη στην Στιγμή, που Ρέει έξω από τον χρόνο, στην Αιωνιότητα…

Ούτε «σώμα», ούτε αισθήσεις, ούτε συναισθήματα, ούτε σκέψεις, ούτε αντίληψη ύπαρξης, αποτελούν εμπόδιο (και να «λείψουν» δεν θα μας λείψουν)…

Γιατί Υπάρχει Μόνο Ελευθερία, η Αληθινή Ουσία των Πάντων.

ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΣΤΗ ΜΕΤΑΦΥΣΙΚΗ / Διαλογισμός

 

Ο Αληθινός Διαλογισμός δεν είναι διαδικασία, αλλά το τέλος όλων των διαδικασιών... Ο Αληθινός Διαλογισμός Είναι Άμεσος, δεν εκδηλώνεται μέσα στον χρόνο... Εδώ, Τώρα, τούτη τη στιγμή...

Η Συνείδηση είναι Μία, Ενιαία, και στα πλαίσια της λειτουργίας της είναι δυνατές όλες οι αντιληπτικές καταστάσεις. Η Συνείδηση Είναι Ελεύθερη, δεν υπόκειται σε κανένα νόμο αιτιότητας. Μπορεί να είναι στραμμένη προς τα Έσω, προς το Ίδιο Είναι , (Απόλυτο, Άπειρο, Άμορφο, Αδημιούργητο, κλπ.), είτε προς τα έξω, προς το «αντικείμενο» που είναι προϊόν αντίληψης, δημιουργημένο... Όταν στρέφεται προς τα έξω χάνει την Πλήρη Αυτοσυνειδησία, έχει μόνο συνείδηση της δοσμένης, περιορισμένης ύπαρξης, ενώ η αντιληπτικότητα στρέφεται κι απορροφάται στο «αντικείμενο». Το «αντικείμενο» είναι ένα συνεχές γίγνεσθαι, μία ροή συμβάντων, οι πληροφορίες έρχονται από όλες τις κατευθύνσεις... Η Συνείδηση είναι ελεύθερη να αντιλαμβάνεται από όλες τις κατευθύνσεις χωρίς να στέκεται πουθενά. Όταν «στέκεται» σε ένα συμβάν, απορροφιέται, βυθίζεται στον φανταστικό χώρο... Έτσι οι αντιληπτικές καταστάσεις αποκτούν οντολογικά χαρακτηριστικά και η Συνείδηση βυθίζεται μέσα στο παγκόσμιο γίγνεσθαι και τους κόσμους... και στις καταστάσεις σαν να είναι πραγματικές...

Διαλογισμός είναι η στροφή προς τα Έσω, το σταμάτημα της ροής της αντίληψης προς το αντικείμενο. Όταν εγκαταλειφθεί η αντίληψη του αντικειμένου... η αντιληπτικότητα μετατοπίζεται προς τα Έσω, προς το Ίδιο Είναι. Τότε η Συνείδηση αντιλαμβάνεται το Ίδιο Είναι, Άπειρο, Άμορφο, Άχρονο. Βρίσκει Εντός της το Άπειρο Βάθος του Είναι, το Όντως Ον, το Αδημιούργητο. Αυτό το Άπειρο που βρίσκει η Συνείδηση Εντός της Είναι Ό,τι ονομάζουν οι άνθρωποι Θεό. Μόνο όταν η Συνείδηση στρέφεται προς τα Έσω, μπορεί να Βιώσει το Θεό. Όταν η Συνείδηση αναζητά τον Θεό προς τα έξω, στον χώρο του αντικειμένου, τότε αντικειμενικοποιεί τον Θεό... «αυτό» που αντιλαμβάνεται είναι προϊόν αντίληψης, κάτι δημιουργημένο, μία ιδέα, κι «αυτό» δεν είναι Θεός...

Το Έσω, το Ίδιο Είναι, Είναι το Αδημιούργητο, που γίνεται άμεσα αντιληπτό, χωρίς διαδικασία. Το έξω, το αντικείμενο, έχει δημιουργηθεί από τους αντιληπτικούς (οντολογικούς) μηχανισμούς και συλλαμβάνεται μόνο μέσω νοητικών διεργασιών... Διαλογισμός είναι η στροφή προς τα Έσω, η Άμεση Βίωση του Ιδίου Είναι. Διαλογισμός δεν είναι η οποιασδήποτε μορφής ενασχόληση με το αντικείμενο... γιατί σε κάθε περίπτωση υπάρχει νοητική διαδικασία... Όλες οι τεχνικές διαλογισμού, συγκέντρωσης, ενασχόλησης, κλπ., δεν είναι παρά παιχνίδια...

Η Συνείδηση Είναι Ελεύθερη, δεν υπόκειται στον νόμο της αιτιότητας, μπορεί οποτεδήποτε, χωρίς προϋποθέσεις, να στραφεί προς τα Έσω, ή προς τα έξω, προς το αντικείμενο... Η Συνείδηση Είναι έξω από τον χρόνο. Όταν στρέφεται προς τα Έσω βιώνει το Άχρονο. Όταν στρέφεται προς τα έξω, προς το αντικείμενο, αντιλαμβάνεται την ροή των συμβάντων, σχηματίζει αντίληψη του χρόνου, ή βυθίζεται στην αυταπάτη της χρονικής εξέλιξης. Έτσι λοιπόν ο χρόνος αναφέρεται στο αντικείμενο, στον κόσμο του αντικειμένου και στην ροή των συμβάντων... Ώστε η Συνείδηση Βρίσκεται Εκτός Χρόνου, δεν εξελίσσεται... Είναι Ελεύθερη να στραφεί προς το Άχρονο, ή προς το αντικείμενο που «υπόκειται» στον χρόνο, εξελίσσεται στον χρόνο...

Η Συνείδηση εκδηλώνεται σαν αντίληψη και σαν αντιληπτική λειτουργία. Είναι Απεριόριστη, και μπορεί να συμπεριλάβει κάθε αντιληπτική κατάσταση, άπειρες αντιλήψεις, συνεχώς και για πάντα, (από την αντίληψη του Απολύτου μέχρι την αντίληψη του αντικειμένου, την απορρόφηση στο αντικείμενο, κλπ.)... Δρα επιλεκτικά, φιλτράροντας τις πληροφορίες, απομνημονεύει, χρησιμοποιεί την πείρα της, κλπ... Η Συνείδηση Είναι Ελεύθερη από τον νόμο της αιτιότητας. Εν τούτοις, για την Συνείδηση, είναι πιο εύκολο να δρα συνειρμικά, και θέτει μόνη της στην δράση της την σχέση αίτιο-αποτέλεσμα.... Η στροφή προς τα Έσω, είναι ανεξάρτητη χρόνου, «πείρας» κλπ., μπορεί να συμβεί οποτεδήποτε, ανεξαρτήτως παραγόντων, συνθηκών, κλπ. Ή συμβαίνει ή δεν συμβαίνει... Η στροφή προς τα Έσω (όπου «συναντάμε» το Απόλυτο, το Άπειρο, το Άμορφο, το Αδημιούργητο, την Πραγματικότητα) «γίνεται» με την εγκατάλειψη της αντιληπτικής ενέργειας προς το αντικείμενο, συμβαίνει με το σβήσιμο της αντιληπτικής ενέργειας προς το αντικείμενο, επιτυγχάνεται όταν έχει εξαντληθεί η αντιληπτική ενέργεια προς το αντικείμενο... (Το Έσω Είναι ο Θεός, το Βασίλειο του Θεού, Είναι η Πραγματικότητα, Είναι το «Πέραν» η «Άλλη Όχθη»)...

Η Συνείδηση Είναι Εξ’ Αρχής Ελεύθερη, μπορεί να Φθάσει στην Καρδιά της Πραγματικότητας οποτεδήποτε, χωρίς προϋποθέσεις. Δεν μεταβάλλεται, δεν γεννιέται, δεν μετενσαρκώνεται. Είναι οι κατώτερες αντιληπτικές (οντολογικές για την περιορισμένη αντίληψη) καταστάσεις που αλλάζουν συνεχώς, μέσα στο παγκόσμιο γίγνεσθαι...

Διαλογισμός είναι η στροφή προς τα Έσω (προς το Απόλυτο). Στόχος κάθε αληθινής διαλογιστικής τεχνικής είναι η παύση της αντιληπτικής ενέργειας προς το αντικείμενο... Αν αυτός είναι ο στόχος τότε οι τεχνικές συγκέντρωσης με τις οποίες επιδιώκεται ο πλήρης έλεγχος της αντιληπτικής ενέργειας (για να μην παρασύρεται η αντίληψη συνειρμικά όπου να‘ναι) είναι περιττές. Ο έλεγχος μας επιτρέπει να κατευθύνουμε την αντιληπτική ενέργεια, όπως θέλουμε, αλλά δεν καταργεί την αντιληπτική ενέργεια που εξακολουθεί να υφίσταται... Γιατί κάτι που πρέπει να εγκαταλειφθεί (δηλαδή η αντιληπτική ενέργεια προς το αντικείμενο) πρέπει προηγουμένως να ελεγχθεί; Αφήνοντας τις σκέψεις ελεύθερες, σταματώντας την ενασχόληση με τις σκέψεις, οι σκέψεις γίνονται αδιάφορες... κι είτε υπάρχουν είτε όχι είναι το ίδιο... εμείς έχουμε πάει πέρα από τις σκέψεις...

Η εστίαση της αντίληψης σε ένα σημείο (οποιασδήποτε φύσης, οπτικό, ηχητικό, κλπ.) προκαλεί μετά από ένα διάστημα εθισμό του νευρικού συστήματος, που δεν μπορεί να ανταποκριθεί πιά στον ερεθισμό... και τότε δημιουργείται ένα αντιληπτικό κενό (με μία ταυτόχρονη μετατόπιση από το αντικείμενο, στο αντιληπτικό ρεύμα και μετά στην συνείδηση που αντιλαμβάνεται)... Αυτό το αντιληπτικό κενό ασφαλώς δεν είναι το τέρμα, το Άπειρο για το οποίο μιλάμε, αλλά αντίληψη του «τίποτα»... Η διαδικασία πρέπει να «εσωτερικευθεί», να εφαρμοσθεί στο ίδιο το αντιληπτικό ρεύμα... κι ακόμα πιο «βαθιά» να εφαρμοσθεί στον οντολογικό πυρήνα του εγώ... Μόνο τότε μπορεί η Συνείδηση να απελευθερωθεί από την αντιληπτική δραστηριότητα και να βιώσει το πέραν, Υπερβατικό... Αλλά αυτός είναι ο μακρινός δρόμος... Υπάρχει ο πιο άμεσος (αλλά απότομος στην πραγματικότητα) δρόμος της εγκατάλειψης όλης αυτής της δραστηριότητας, όχι μόνο σε επιφανειακό επίπεδο, αλλά και πιο βαθιά, μέχρι τον οντολογικό πυρήνα του εγώ...

Ο Αληθινός Διαλογισμός δεν είναι διαδικασία, αλλά το τέλος όλων των διαδικασιών... Ο Αληθινός Διαλογισμός Είναι Άμεσος, δεν εκδηλώνεται μέσα στον χρόνο... Ο Αληθινός Διαλογισμός Είναι Κατανόηση της Απόλυτης Φύσης μας, άμεσα, τώρα, εδώ, πέρα από τον γήινο χρόνο, δεν εξαρτάται από προϋποθέσεις, ή δραστηριότητες...