ΧΕΙΜΕΡΙΝΟ ΗΛΙΟΣΤΑΣΙΟ

 

Η ΜΥΗΣΗ είναι κάτι πολύ περισσότερο από «πληροφόρηση» και Κατανόηση της Αληθινής Ανθρώπινης Φύσης μας, των Δραστηριοτήτων της ανθρώπινης ύπαρξης και των Δράσεων του ανθρώπου.

Ο Ιερός Ναός του Απόλλωνα στο Χειμερινό Ηλιοστάσιο

Η ΜΥΗΣΗ είναι προπάντων κάτι που πρέπει να «κάνουμε», κάτι που πρέπει να Βιώσουμε. Είναι η «απόσυρση» (που είναι προϊόν Βαθιάς Κατανόησης) της ψυχικής ενέργειας από όλα τα εξωτερικά (δραστηριότητες, καταστάσεις, βιώματα, αντιλήψεις, αισθήσεις, επαφές με τα «αντικειμενικά» πράγματα), η «επιστροφή» στον Εαυτό, η Βίωση των Εσωτερικών Καταστάσεων της Συνείδησης, της Εσωτερικής Ύπαρξης, του Εσωτερικού Κόσμου.

Η Βίωση των Εσωτερικών Καταστάσεων στην Εμπειρία της Περισυλλογής (στην μυητική γλώσσα), του Διαλογισμού (στην γλώσσα της Ανατολικής Παράδοσης) εν ζωή είναι «πρόγευση» αυτών που μπορεί (λόγω της Φύσης του) και είναι Πιθανόν (λόγω της πνευματικής εξέλιξής του) να ζήσει ο άνθρωπος μετά τον αποχωρισμό από το σώμα.

Είναι απαραίτητο (αν μπορούμε να το κάνουμε) να διερευνήσουμε τι έλεγαν οι Μεγάλοι Μύστες στους Δελφούς. Τι είναι το Δελφικό «Ε»;

«Ε» σημαίνει πολλά πράγματα. «Ε» είναι «Πέντε».

Πέντε είναι τα Επίπεδα της Συνείδησης (με εσωτερικές υποδιαιρέσεις).

Πέντε είναι οι Κόσμοι της Εμπειρίας.

Πέντε είναι οι «Λειτουργίες» της Ανθρώπινης Συνείδησης, που είναι η Αληθινή Φύση του Ανθρώπου η οποία συνδέεται με εξωτερικούς φορείς για να εκδηλωθεί στους κατώτερους «υλικούς» κόσμους, της νόησης, της ενέργειας και του «υλικού» κόσμου.

Πέντε είναι οι Μεγάλοι Μύστες των Δελφών, με ιδιαίτερες «λειτουργίες», «υπηρεσίες», ο καθένας.

Πέντε είναι οι Μυήσεις.

Η Πέμπτη είναι η Ύστατη Μύηση που συμβολικά, στα πλαίσια του Ηλιακού Χρόνου και του Ιερού Ηλιακού Έτους, συνέβαινε (βιωνόταν τελετουργικά στους Δελφούς από τους Μεγάλους Μύστες και τους ευλογημένους μύστες, στην Διάρκεια των Ιερών Εορτών τις Πρωτοχρονιάς) στο Χειμερινό Ηλιοστάσιο, στις 22 Δεκεμβρίου (του χριστιανικού ημερολογίου, που με την ευκαιρία λέμε ότι είναι λάθος, σε σχέση με το Φυσικό Ηλιακό Έτος).

Ερευνήστε τα όλα αυτά, αγαπητοί φίλοι, και στο Ιστολόγιό μας και σε άλλες πηγές, γιατί πολλοί έχουν ασχοληθεί με το Δελφικό «Ε», άλλοι με γνώση κι άλλοι με φαντασία ή ανοησία. Ερευνήστε τα.

Καλές Γιορτές και Καλή Πρωτοχρονιά (στις 22 Δεκεμβρίου ή όποτε την γιορτάζετε).

Θα είμαστε πάλι μαζί  το επόμενο Ηλιακό Έτος.

ΘΕΩΡΙΑ ΤΗΣ ΜΕΤΑΦΥΣΙΚΗΣ / Ελευθερία

 

Η Συνείδηση, είναι Ελεύθερη από κάθε νόμο αιτιότητας, και μπορεί, ανεξάρτητα προϋποθέσεων, να στραφεί προς τα Έσω, και να βιώσει το Καθαρό Είναι, το Απόλυτο, το Θεό... ή να στραφεί προς τα έξω…

Η Συνείδηση είναι εξ’ αρχής και για πάντα Ελεύθερη. Όταν η Συνείδηση στρέφεται προς τα Έσω, τότε Βιώνει το «Ίδιο Είναι», το Απόλυτο, μία Κατάσταση όπου δεν υπάρχει σχέση με εξωτερικό αντικείμενο. Είναι μία Κατάσταση Απόλυτης Ελευθερίας, αν θεωρήσουμε σαν Ελευθερία την Ανεξαρτησία από κάθε επίδραση... Σε Αυτή την Κατάσταση η Συνείδηση είναι Ελεύθερη και από τον υλικό εγκέφαλο... και Διαχέεται μέσα στην Παγκόσμια Συνείδηση (και μπορεί να «εκδηλωθεί» στον «μεταφυσικό χώρο»...)...

Όταν η Συνείδηση στρέφεται προς τα έξω, τότε, έχει μία ασαφή αντίληψη του «Ιδίου Είναι» μέσα σε ένα αντικειμενικό κόσμο... «Ταυτίζεται» με τους «μηχανισμούς της αντίληψης» (που έχουν «αντιστοιχία» στο νευρικό σύστημα), αντιλαμβάνεται με «προσωπικό» τρόπο τον κόσμο, και βιώνει μέσα από αυτή την προσωπική αντίληψη μία ατομική ύπαρξη στον «κόσμο»...

Η Συνείδηση, στην πραγματικότητα, είναι Ελεύθερη από κάθε νόμο αιτιότητας, και μπορεί, ανεξάρτητα προϋποθέσεων, να στραφεί προς τα Έσω, ή προς τα έξω. Είναι Αυτεξούσια... Η «επίγνωση», η επιλογή, κι η κατεύθυνση που θα ακολουθήσει η Συνείδηση τελικά, εξαρτάται από την «εσωτερική ωρίμανσή» της (την «μεταφυσική ωρίμανσή» της), κι όχι από τις σχέσεις της με το «εξωτερικό»...

Η Συνείδηση, στην σχέση της με το «αντικείμενο», τον αντικειμενικό κόσμο, τις αντικειμενικές συνθήκες, και τις αντικειμενικές αλληλεπιδράσεις, δηλαδή στην δράση της μέσα στον αντικειμενικό κόσμο, είναι Ελεύθερη, και μπορεί να «δρα» προς όλες τις κατευθύνσεις. Μπορεί δηλαδή να δεχτεί ερεθίσματα από όλες τις κατευθύνσεις και να αντιδρά χωρίς να απορροφιέται πουθενά. Είναι δηλαδή Αυτόνομη στην δράση της, κινείται ελεύθερα, δρα με δικούς της κανόνες, χωρίς αλλότριες επιρροές ή επεμβάσεις. Βεβαίως είναι «υποχρεωμένη» να δρα μέσα στις αντικειμενικές συνθήκες και να αντιδρά για να επιτύχει ενδεχομένως την αντικειμενική διαφοροποίηση των καταστάσεων. Η Αυτονομία αναφέρεται, όπως είπαμε, στην δράση της, κι όχι στην αποφυγή των αντικειμενικών καταστάσεων μέσα στις οποίες είναι υποχρεωμένη να δράσει...

Όταν η Συνείδηση απορροφιέται σε μία αντιληπτική διαδικασία και δράση δεσμεύεται, περιορίζεται, χάνει την δυνατότητα να δράσει προς άλλες κατευθύνσεις, γίνεται αργή στις αντιδράσεις της, ως και «αναίσθητη» σε άλλους ερεθισμούς. Αυτή η κατάσταση είναι μία κατάσταση μη-ελευθερίας... Πρόκειται όμως για μία λειτουργία της «αντίληψης», που μπορεί να μεταβληθεί οποτεδήποτε... Θεωρητικά, από την άποψη της δυνατότητας, η Συνείδηση παραμένει Ελεύθερη... είναι στην δική της διάθεση να Ελευθερωθεί ή να παραμείνει «δέσμια»... Η εσωτερική ωρίμανση δεν εξαρτάται από τον χρόνο (τον αντικειμενικό χρόνο), ή τις αντικειμενικές συνθήκες...