ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΣΤΗ ΜΕΤΑΦΥΣΙΚΗ / Ελευθερία

 

Η Συνείδηση, είναι Ελεύθερη από κάθε νόμο αιτιότητας, και μπορεί, ανεξάρτητα προϋποθέσεων, να στραφεί προς τα Έσω, και να βιώσει το Καθαρό Είναι, το Απόλυτο, το Θεό... ή να στραφεί προς τα έξω…

Η Συνείδηση είναι εξ’ αρχής και για πάντα Ελεύθερη. Όταν η Συνείδηση στρέφεται προς τα Έσω, τότε Βιώνει το «Ίδιο Είναι», το Απόλυτο, μία Κατάσταση όπου δεν υπάρχει σχέση με εξωτερικό αντικείμενο. Είναι μία Κατάσταση Απόλυτης Ελευθερίας, αν θεωρήσουμε σαν Ελευθερία την Ανεξαρτησία από κάθε επίδραση... Σε Αυτή την Κατάσταση η Συνείδηση είναι Ελεύθερη και από τον υλικό εγκέφαλο... και Διαχέεται μέσα στην Παγκόσμια Συνείδηση (και μπορεί να «εκδηλωθεί» στον «μεταφυσικό χώρο»...)...

Όταν η Συνείδηση στρέφεται προς τα έξω, τότε, έχει μία ασαφή αντίληψη του «Ιδίου Είναι» μέσα σε ένα αντικειμενικό κόσμο... «Ταυτίζεται» με τους «μηχανισμούς της αντίληψης» (που έχουν «αντιστοιχία» στο νευρικό σύστημα), αντιλαμβάνεται με «προσωπικό» τρόπο τον κόσμο, και βιώνει μέσα από αυτή την προσωπική αντίληψη μία ατομική ύπαρξη στον «κόσμο»...

Η Συνείδηση, στην πραγματικότητα, είναι Ελεύθερη από κάθε νόμο αιτιότητας, και μπορεί, ανεξάρτητα προϋποθέσεων, να στραφεί προς τα Έσω, ή προς τα έξω. Είναι Αυτεξούσια... Η «επίγνωση», η επιλογή, κι η κατεύθυνση που θα ακολουθήσει η Συνείδηση τελικά, εξαρτάται από την «εσωτερική ωρίμανσή» της (την «μεταφυσική ωρίμανσή» της), κι όχι από τις σχέσεις της με το «εξωτερικό»...

Η Συνείδηση, στην σχέση της με το «αντικείμενο», τον αντικειμενικό κόσμο, τις αντικειμενικές συνθήκες, και τις αντικειμενικές αλληλεπιδράσεις, δηλαδή στην δράση της μέσα στον αντικειμενικό κόσμο, είναι Ελεύθερη, και μπορεί να «δρα» προς όλες τις κατευθύνσεις. Μπορεί δηλαδή να δεχτεί ερεθίσματα από όλες τις κατευθύνσεις και να αντιδρά χωρίς να απορροφιέται πουθενά. Είναι δηλαδή Αυτόνομη στην δράση της, κινείται ελεύθερα, δρα με δικούς της κανόνες, χωρίς αλλότριες επιρροές ή επεμβάσεις. Βεβαίως είναι «υποχρεωμένη» να δρα μέσα στις αντικειμενικές συνθήκες και να αντιδρά για να επιτύχει ενδεχομένως την αντικειμενική διαφοροποίηση των καταστάσεων. Η Αυτονομία αναφέρεται, όπως είπαμε, στην δράση της, κι όχι στην αποφυγή των αντικειμενικών καταστάσεων μέσα στις οποίες είναι υποχρεωμένη να δράσει...

Όταν η Συνείδηση απορροφιέται σε μία αντιληπτική διαδικασία και δράση δεσμεύεται, περιορίζεται, χάνει την δυνατότητα να δράσει προς άλλες κατευθύνσεις, γίνεται αργή στις αντιδράσεις της, ως και «αναίσθητη» σε άλλους ερεθισμούς. Αυτή η κατάσταση είναι μία κατάσταση μη-ελευθερίας... Πρόκειται όμως για μία λειτουργία της «αντίληψης», που μπορεί να μεταβληθεί οποτεδήποτε... Θεωρητικά, από την άποψη της δυνατότητας, η Συνείδηση παραμένει Ελεύθερη... είναι στην δική της διάθεση να Ελευθερωθεί ή να παραμείνει «δέσμια»... Η εσωτερική ωρίμανση δεν εξαρτάται από τον χρόνο (τον αντικειμενικό χρόνο), ή τις αντικειμενικές συνθήκες...

ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΣΤΗ ΜΕΤΑΦΥΣΙΚΗ / Εν Δυνάμει Πραγματικότητα

 

Βιώνουμε, σαν Συνείδηση, μία «Εν Δυνάμει Πραγματικότητα», όπου τα συμβάντα θα μπορούσαν να πάρουν οποιαδήποτε κατεύθυνση κι όχι μία αυστηρά καθορισμένη πορεία…

Η Συνείδηση, χωρίς αρχή και τέλος, είναι «Χώρος Ανοιχτός», σε κάθε αντιληπτική κατάσταση, και σε κάθε δυνατή εξέλιξη. Βιώνουμε, σαν Συνείδηση, μία «Εν Δυνάμει Πραγματικότητα», όπου τα συμβάντα θα μπορούσαν να πάρουν οποιαδήποτε κατεύθυνση κι όχι μία αυστηρά καθορισμένη πορεία. Δεν γνωρίζουμε πως και γιατί και πότε θα συμβούν έτσι ή αλλιώς τα πράγματα, αλλά όλες οι δυνατότητες υπάρχουν εξ’ αρχής.

Έτσι, όποια κατεύθυνση κι αν πάρουν τα «πράγματα» η νόηση μπορεί να δικαιολογήσει μέσα από τις λογική αρχή της αιτίας και του αποτελέσματος την εξέλιξη. Έτσι λοιπόν, η αιτιότητα δεν αναφέρεται στην πραγματικότητα που βιώνουμε, στην «Εν Δυνάμει Πραγματικότητα», αλλά στην ερμηνεία, στην δόμηση της εικόνας της πραγματικότητας, (στην εικόνα που σχηματίζουμε για την πραγματικότητα).

Η Συνείδηση είναι Ελεύθερη να πάει οπουδήποτε, να αντιδράσει προς όλες τις κατευθύνσεις, να απορροφηθεί σε συμβάντα, η να αναδυθεί προς το Είναι, προς την Υπερβατική Πραγματικότητα, δεν υπόκειται στο νόμο της αιτίας-αποτελέσματος. Η ερμηνεία όμως της πραγματικότητας μπορεί να δομηθεί με βάση την αρχή του νόμου της αιτίας και του αποτελέσματος.

Η αιτιότητα δεν μπορεί στην πραγματικότητα να εφαρμοσθεί ούτε σε άλλα πεδία της ανθρώπινης δραστηριότητας, ή στην φυσική πραγματικότητα (στα έσχατα όριά της, στον μικρόκοσμο).

Ασφαλώς η Συνείδηση, για την Μεταφυσική, αποτελεί ένα «Ενιαίο Χώρο», όπου τα πάντα διαπλέκονται και σχετίζονται και αλληλεπιδρούν. Όμως μπορούν να εξελιχθούν «ελεύθερα», όχι σύμφωνα με ένα αυστηρό, τυφλό, ντετερμινισμό, (το ίδιο συμβαίνει και με την φυσική πραγματικότητα).

Η Συνείδηση είναι Αυτεξούσια, Αυτόνομη, και πέρα από την αιτιότητα, όσον αφορά την διάθεση της ύπαρξης της, έξω ή μέσα στον κόσμο, (όχι στην δράση της μέσα στον κόσμο)…

Η Συνείδηση είναι η Αρχή της Ύπαρξης, είναι το Κέντρο Αναφοράς της Ύπαρξης, κι ο Χώρος της Ύπαρξης (Εντός της Συνείδησης εκδηλώνονται όλα... ακόμα και η «ύλη»...)... Δεν υπάρχει τίποτα έξω. Συνεπώς η Συνείδηση είναι Αυτεξούσια, δεν καθορίζεται από τίποτα άλλο.

Η Συνείδηση βιώνει πολλές καταστάσεις ύπαρξης. Όταν παραμένει στον Χώρο της «Ιδίας Ύπαρξης», βιώνει το Άπειρο, το Άμορφο, το Απόλυτο... Όταν «παράγει» την «σκέψη» και τα παράγωγά της κι απορροφιέται σε αυτό το δημιούργημά της, έτσι που να αντιλαμβάνεται ότι είναι εντός του αντικειμενικού κόσμου, βιώνει μία άλλη κατάσταση ύπαρξης, την ατομική ύπαρξη εντός των αντικειμενικών κόσμων (κι εδώ συμπεριλαμβάνονται και οι μεταφυσικοί κόσμοι και ο φυσικός κόσμος)... Η Συνείδηση στην προκειμένη περίπτωση περιορίζεται αφ’εαυτής κι όχι από κάποιο εξωτερικό παράγοντα...

Όταν η Συνείδηση στρέφεται προς τα έξω, προς τους αντικειμενικούς κόσμους, βιώνει την ύπαρξη μέσα στους αντικειμενικούς κόσμους, λειτουργεί σύμφωνα με κάποιους νόμους, και καθορίζει την δράση της με κάποια δεδομένα που επιβάλλονται από την φύση της σχέσης Συνείδησης-σώματος, αλλά και από την φύση του αντικειμενικού κόσμου και σώματος και εξασφαλίζουν την επιβίωσή της... Αυτός είναι φυσικός αυτοκαθορισμός κι όχι εξωτερικός περιορισμός...

Μέσα σε αυτό το δεδομένο πλαίσιο ύπαρξης, το Αυτεξούσιο (η Αυτονομία), νοείται σαν η Ελεύθερη Διάθεση της ύπαρξής μας. Βέβαια η Συνείδηση δεν μπορεί να μην λαβαίνει υπόψη της και το περιβάλλον (και τις συνθήκες) σε όλες τις διαστάσεις της, μέσα στα οποίο βρίσκεται μία συγκεκριμένη στιγμή. Συχνά, η «αδυναμία» της Συνείδησης, η σύγχυση, και το πιεστικό περιβάλλον, καθορίζει την δράση μας.

Καταρχήν η «αντίληψή μας για την πραγματικότητα», που αποτελεί το σύστημα αναφοράς και τον φορέα της δράσης μας, αν δεν εκτρέπεται της «αντικειμενικότητας» λόγω φυσικών δυσκολιών, συχνά παραμορφώνεται από «κοινωνικές» σκοπιμότητες. Οι ιδεολογίες, οι θρησκείες, οι προκαταλήψεις, οι πολιτικές συγκυρίες συχνά καθορίζουν την δράση μας. Μετά κοινωνικές πραγματικότητες, οικονομικές σχέσεις, υλικές καταστάσεις, καθορίζουν επίσης την εξωτερική δράση μας. Συνεπώς η Αυτονομία γίνεται σχετική, εντός πλαισίου κι εντός συνθηκών και ορίων..

Από την άλλη μεριά βέβαια, δεν υπάρχει αυστηρός ντετερμινισμός που να προσδιορίζει τα πράγματα... Όλα είναι σχετικά, γιατί πάντα υπάρχουν επιλογές...

Η Συνείδηση είναι Αυτεξούσια, Αυτόνομη, και πέρα από την αιτιότητα, όσον αφορά την διάθεση της ύπαρξης της, έξω ή μέσα στον κόσμο, (όχι στην δράση της μέσα στον κόσμο). Οποιαδήποτε στιγμή μπορεί να απορρίψει όλες τις κοσμικές διαδικασίες και να αναδυθεί στο Άπειρο... Όσο παραμένει απορροφημένη μέσα στην ατομική ύπαρξη εντός των κόσμων, του φυσικού κόσμου, θα λειτουργεί υπό όρους κι η δράση της θα καθορίζεται κι από άλλους παράγοντες...

Από όλα αυτά προκύπτει η αναγκαιότητα κι η χρησιμότητα της Αυτογνωσίας, όχι σαν «αυτογνωσία της παρούσας ύπαρξης», αλλά σαν κατανόηση των άπειρων δυνατοτήτων που πηγάζουν από την Φύση της Συνείδησης, και σαν «μεταμορφωτική πορεία» που μπορεί να μας οδηγήσει από την παρούσα ύπαρξη ως την Θεότητα...

 

ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΣΤΗ ΜΕΤΑΦΥΣΙΚΗ / Ζωή

 

Εντός του Ενιαίου Χώρου της Συνείδησης, της Ζωής υπάρχουν «Δυνάμει» όλες οι δυνατότητες, όλες οι προοπτικές... Η Ζωή μετασχηματίζεται... Η Ζωή δεν έχει τέλος... Η Ζωή είναι η Απόλυτη Ελευθερία...

Η Συνείδηση, σαν Ενιαίος Χώρος, που συμπεριλαμβάνει τα πάντα, είναι η Πηγή, η Βάση, και το Κέντρο Αναφοράς της ζωής, της αντίληψης του να ζεις, και των ποικίλων εμπειριών...

Η Ζωή με αυτή την έννοια (όταν αναφέρεται στην Συνείδηση), δεν έχει αρχή, ούτε τέλος, ούτε όρια, μολονότι περιορίζεται σε «αντιλήψεις»...

Η Ζωή έχει πολλά πεδία, επίπεδα και μία απέραντη ποικιλία εκφράσεων...

Μία τέτοια αντίληψη... της Συνείδησης σαν Ενός, Ανοιχτού, Δυναμικού, Χώρου, εντός του Οποίου μπορεί να εξελιχθεί οποιαδήποτε «περιορισμένη» συνείδηση... και της Ζωής, σαν μίας απέραντης ποικιλίας βιωμάτων , που δεν περιορίζεται στα άμεσα αντιληπτό, αλλά επεκτείνεται δυναμικά σε όλους τους χώρους του Υπερβατικού... μας οδηγεί στο να «ταυτίσουμε» τελικά την έννοια της Ζωής με την «Παρουσία της Συνείδησης»... Τελικά Ζωή, είναι η Ζωή της Συνείδησης, κι όχι οι εσωτερικές ή εξωτερικές, εμπειρίες... Με άλλα λόγια η Ζωή αναφέρεται σε Αυτό που Βιώνει, κι όχι στα βιώματα... Αυτό μεταθέτει την Αξία της Ζωής, στην Ποιότητα Αυτού που Βιώνει, κι όχι στα εξωτερικά γεγονότα...

Η Συνειδητότητα, η αντίληψη που συγκροτείται, και πορεύεται, μέσα στο χώρο της ύπαρξης, δημιουργεί μέσα από το τεράστιο χάος των εμπειριών το προσωπικό βίωμα. Οι δυνατότητες, είναι θεωρητικά άπειρες. Η Συνειδητότητα είναι ένας ενιαίος χώρος που δεν «εξελίσσεται» σαν παρουσία, αλλά αλλάζει συνεχώς «περιεχόμενο». Έτσι προκύπτει η διαφοροποίηση...

Μία Συνειδητότητα «αφυπνισμένη» λειτουργεί σαν καθρέφτης. Αντανακλά ό,τι συμβαίνει (και στο επίπεδο της ύπαρξης, και στο επίπεδο της διανόησης, και στο επίπεδο της αντίληψης του εξωτερικού κόσμου) το γεγονός όπως είναι, αυτό το ίδιο, όχι παραποιημένο, από προσωπική επεξεργασία, από προσωπικές επιλογές. Αντανακλά όλα, όσα συμβαίνουν, χωρίς να αυτοματοποιεί την αντίληψη. Δεν χάνει το κόσμο, απορροφούμενη στο «ιδιαίτερο»...

Η συνηθισμένη συνειδητότητα όμως «οικοδομεί» την πραγματικότητα σύμφωνα με πρότυπα αντίληψης, σύμφωνα με κατηγορίες αντίληψης, σύμφωνα με προσωπικές επιλογές.... Αυτοματοποιεί την αντίληψη μεταθέτοντας την προσοχή μόνο σε ότι είναι «καινούργιο», διαφορετικό» από τον γνωστό αυτοματοποιημένο κόσμο... Απορροφάται συχνά στο ιδιαίτερο, σε προσωπικές ενασχολήσεις... Αποτελεί έτσι ένα ρεύμα συνειδητότητας που ρέει σε μία κατάσταση, μισο-ξύπνιου, μισο-ύπνου... μέσα στο χάος της ζωής...

Ανάλογα που θέτει η Συνείδηση το κέντρο βάρους της συνειδητότητας, ανάλογα με το που συγκεντρώνεται, και πως συγκροτεί τις εμπειρίες, υπάρχουν σχηματικά διάφορες ποιότητες ζωής.

Όταν η Συνείδηση «αφυπνίζεται» και μεταθέτει τη συνειδητότητα προς το Ίδιο Είναι (κι όχι στο «περιεχόμενο», στα βιώματα, στα γεγονότα) η Ζωή, Αναδύεται, Βυθίζεται κι Απλώνεται στο Άπειρο... Αυτή είναι μία Κατάσταση ανώτερης επίγνωσης εντός της οποίας υπάρχει Ενότητα της ύπαρξης, όπου το Υπερβατικό υπερβαίνει αλλά αγκαλιάζει και αφομοιώνει το «φυσικό»...

Όταν μία τέτοια Συνείδηση είναι «εδώ», λειτουργεί ελεύθερα, αντιλαμβάνεται προς «όλες τις κατευθύνσεις», χωρίς να σταματά (να χρονοτριβεί) πουθενά. Ακόμα κι όταν ασχολείται με το ιδιαίτερο δεν χάνει το κόσμο... Έχει ένα μέγιστο ποσό αντίληψης και αντίδρασης.

Όταν η Συνείδηση λειτουργεί μηχανικά, προσωπικά, αυτοματοποιημένα, απορροφιέται, απομονώνεται από τα υπόλοιπα συμβάντα και βυθίζεται σε μία πολύ προσωπική εμπειρία...

Σε αυτή την κατάσταση του παγκόσμιου «ύπνου» λειτουργεί η ανθρωπότητα...

Εντός του Ενιαίου Χώρου της Συνείδησης, της Ζωής υπάρχουν «Δυνάμει» όλες οι δυνατότητες, όλες οι προοπτικές... Η Ζωή μετασχηματίζεται... Η Ζωή δεν έχει τέλος... Η Ζωή είναι η Απόλυτη Ελευθερία...

ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΣΤΗ ΜΕΤΑΦΥΣΙΚΗ / Θεός

 

Θεός, Θεότητα, Είναι, Ό,τι Αντιλαμβάνεται η Συνείδηση, όταν στραφεί προς το Ίδιο Είναι. Η Θεότητα δεν βρίσκεται έξω. Όταν η Συνείδηση στρέφεται προς τα έξω, προς το αντικείμενο, ό,τι αντιλαμβάνεται είναι ενέργημα, νοητικό κατασκεύασμα, «αντικείμενο»...

Η Συνείδηση Είναι Μία Ολότητα, που συμπεριλαμβάνει κάθε αντιληπτική κατάσταση, κάθε «αντίληψη του όντος», όλες τις οντολογικές καταστάσεις. Σε μία τέτοια Βιωματική Αυτοαντίληψη, (αντίληψη του φαινομένου συνείδηση), κι όχι σε μία νοητική σύλληψη, θεμελιώνεται η Οντολογία, κάθε αληθινή οντολογία, που θέλει να «φτάσει» στο Είναι, κι όχι απλά να μιλήσει για το Είναι, σε εννοιολογικό επίπεδο.

Εντός της Συνείδησης υπάρχει «Δυνάμει» και πραγματοποιείται κάθε οντολογική κατάσταση: Η Βίωση του Απείρου Είναι μέσα μας, η βίωση της ατομικότητας μέσα στο έξωθεν αντικειμενικό, η εμπειρία κι η ποικιλία της ζωής. Με άλλα λόγια η Συνείδηση πρέπει να θεωρείται σαν «Δυναμική Πραγματικότητα, Εξελισσόμενη Εσωτερικά, με πολλά Επίπεδα Επίγνωσης», κι όχι απλά σαν επίγνωση του εγώ, της νοητικής διαδικασίας, της αντίληψης ή της αίσθησης, όπως εκδηλώνεται στον συνηθισμένο άνθρωπο.

Από την Συνείδηση πηγάζουν και στην Συνείδηση αναφέρονται όλα τα βιώματα.

Όταν η Συνείδηση στρέφεται προς τα Έσω, Βιώνει το Ίδιο Είναι, σαν το Αληθινά Αντικειμενικό, πέρα από το «εγώ» (σαν μία Ανώτερη Επίγνωση, πέρα από την συνηθισμένη επίγνωση). Βιώνει το Καθαρό Είναι: Άπειρο, Άμορφο, Αιώνιο, και σε τελευταία ανάλυση Υπερβατικό... Βιώνει Εντός της την Ουσία της Ύπαρξης, την Απόλυτη Ύπαρξη... Βιώνει την Θεότητα.

Θεότητα, Είναι, Ό,τι Αντιλαμβάνεται η Συνείδηση, όταν στραφεί προς το Ίδιο Είναι. Η Θεότητα δεν βρίσκεται έξω. Όταν η Συνείδηση στρέφεται προς τα έξω, προς το αντικείμενο, ό,τι αντιλαμβάνεται είναι ενέργημα, νοητικό κατασκεύασμα, «αντικείμενο»... Συνεπώς μόνο ένας δρόμος υπάρχει για να Βιώσουμε την Θεότητα, να στραφούμε προς τα Έσω, εγκαταλείποντας κάθε αντίληψη προς τα έξω, προς το αντικείμενο. Τότε Βιώνουμε το Αντικειμενικό Είναι, το πέραν του υποκειμένου. Όσο η Συνείδηση στρέφεται προς τα έξω, μόνο ιδέες («αντικείμενα») αντιλαμβάνεται. Όταν προσπαθούμε να προσεγγίσουμε έτσι (με ενέργειες της Συνείδησης προς τα έξω) την Θεότητα το μόνο που κάνουμε είναι να κατασκευάζουμε ιδέες, έννοιες, πράγματα φανταστικά και ανύπαρκτα. Καθιστούμε την Θεότητα έννοια, ανθρώπινο κατασκεύασμα.

Όσοι Βίωσαν την Θεότητα μέσα στην ιστορία, την Βίωσαν όταν στράφηκαν προς τα Έσω, εγκαταλείποντας κάθε ενέργεια προς τα έξω. Άλλη Θεότητα, πλην της Θεότητας που συναντάμε Εντός, δεν υπάρχει. Κάθε προσπάθεια να εννοιοποιήσουμε την Θεότητα, αφενός δείχνει την μη-ικανότητα μίας συνείδησης να πραγματοποιήσει την «ανώτερη επίγνωση» και αφετέρου καταλήγει σε αποτυχία, στην ειδωλολατρία. Αληθινός Θεός Είναι ο Εντός Θεός, κι όχι τα εξωτερικά είδωλα.

Ο Θεός Είναι Εντός. Είναι Εδώ, Τώρα. Τον Βιώνουμε όταν εγκαταλείπουμε κάθε ενέργεια προς τα έξω. Όσο ψάχνουμε έξω, δεν βρίσκουμε τίποτα.

Δρόμος δεν υπάρχει για την Θεότητα, πρέπει να εγκαταλειφθούν όλοι οι δρόμοι, όλες οι προσπάθειες. Ο Θεός δεν είναι μέσα στο χρόνο, μέσα στον κόσμο, δεν μπορούμε να Τον Βιώσουμε με προσπάθεια μέσα στο χρόνο, με διαδικασίες μέσα στον κόσμο, με πρακτικές... πολύ περισσότερο με εξωτερικές τελετουργίες και πράξεις... όλα αυτά είναι γελοία.

Το Βασίλειο του Θεού, είναι Εντός, έξω είναι ο κόσμος. Στο Βασίλειο του Θεού δεν φτάνεις από πουθενά, δεν φτάνεις ποτέ, όσο κι αν προσπαθείς, δεν υπάρχει προσπέλαση. Όλοι οι κατ’ όνομα θρησκευόμενοι είναι έξω από το Βασίλειο του Θεού... Μόνο όταν εγκαταλείψεις κάθε ενέργεια προς τα έξω, Βρίσκεσαι Αυτόματα, στο Βασίλειο του Θεού, έξω από τον χρόνο, απλά, εύκολα. Κανείς δεν Κερδίζει την Ζωή, αν δεν εγκαταλείψει ολοκληρωτικά την ζωή στο κόσμο. Κανένας δεν Βιώνει το Άπειρο αν δεν εγκαταλείψει όλες τις αντιλήψεις μίας οντότητας μέσα στο κόσμο.

Οι ιστορικές θρησκείες δείχνουν κι οδηγούν σε αυτή την μοναδική αλήθεια: Η Θεότητα Βιώνεται Εντός, όχι έξω. Εννοούμε τις θρησκείες όπως τις παρέδωσαν οι δημιουργοί τους, όχι όπως τις παρουσιάζουν οι σημερινοί θρησκευτικοί οργανισμοί... Κάθε άλλη αλήθεια είναι ανθρώπινη κατασκευή, ανοησία και δεν οδηγεί πουθενά.