Θερινό Ηλιοστάσιο

Τα φυσικά αντικείμενα στο Σύμπαν κι οι κινήσεις τους δημιουργούν διάφορα φυσικά τοπικά φαινόμενα που πέρα από την αντικειμενική εκδήλωσή τους έχουν σημασία για την ανθρώπινη ζωή, έχουν ανθρωπολογική, κοινωνική και ιστορική διάσταση. Το Σύμπαν, ο Γαλαξίας, το Ηλιακό Σύστημα, η Γη, οι τρεις κινήσεις της γης, γύρω από τον άξονά της (που δημιουργεί το Μεγάλο Κοσμικό Έτος, κοντά 26.000 χρόνια), γύρω από τον Ήλιο (που δημιουργεί το Έτος, με τις Εποχές, τα Ηλιοστάσια και τις Ισημερίες), γύρω από τον εαυτό της (που δημιουργεί τον Κύκλο του Ημερονυκτίου), όλα αυτά έχουν βαθιά σημασία για τον άνθρωπο, την ζωή, την εξέλιξη.

Όλα αυτά δεν έχουν μόνο εξωτερική τοπική ιστορική σημασία αλλά κι έναν Βαθύ Εσωτερικό Συμβολισμό, επειδή ακριβώς έχουν σχέση και συνδέονται με την πνευματική εξέλιξη του ανθρώπου.

Το Θερινό Ηλιοστάσιο, είναι μια Περίοδος Ποιοτικής Μεταβολής, όχι μόνο σε εξωτερικό φυσικό ιστορικό επίπεδο αλλά και στον Εσωτερικό Συμβολισμό της Πνευματικής Εξέλιξης στην Αρχαία Παράδοση.

Το Θερινό Ηλιοστάσιο σημαίνει την κορύφωση της εξωστρεφούς δραστηριότητας, της εξωτερικής ζωής και την Στροφή Έσω.

Είναι η Μεγάλη Μύηση του Θέρους. Είναι η Απόσυρση από την εξωτερική ζωή κι η Αρχή της Επανόδου πίσω στην Αιώνια Πηγή της Ύπαρξης.

Είναι η Άνοδος από τα σπήλαια του Άδη στην Αληθινή Γη της Δήμητρας, της Παγκόσμιας Μητέρας της Κατώτερης Ύπαρξης.

Είναι η Είσοδος στα Ουράνια  Ηλύσια Πεδία του Πλούτωνα.

Είναι σε αστρολογικούς όρους η Άνοδος στο Αληθινό Βασίλειο της Τρίμορφης Τριόδου Εκάτης.

Είναι σε κοσμολογικούς όρους η Ανύψωση πάνω από το Αιθερικό Πεδίο του Ερμή, τον Αστρικό Κόσμο της Αφροδίτης, τον Τρισδιάστατο Νοητικό Κόσμο του Απόλλωνα Ήλιου, η Είσοδος στον Λαμπερό Κόσμο που είναι χωρίς σκιές,  της Άρτέμιδος Σελήνης.

Είναι σε θρησκευτικούς όρους η υπέρβαση του «προσωπείου» της ζωής, η ανάδυση στον Αληθινό Εαυτό, το Αληθινό Εγώ (που είναι «μη-εγώ»).

Είναι σε φιλοσοφικούς ψυχολογικούς όρους η υπέρβαση της νοητικής δραστηριότητας που δημιουργεί το ψεύτικο διαχωρισμένο εαυτό και την απατηλή εγωιστική μεροληπτική και φανταστική αντίληψη του κόσμου, το προσωπικό όνειρο που όλοι βιώνουν σαν αληθινή ζωή προς την Αντικειμενική Ύπαρξη.

Είναι η Έξοδος από το νοητικό Σπήλαιο του Πλάτωνα, προς το Αντιληπτικό Φως,  προς την Αντικειμενική Αντίληψη του Είναι.

Είναι η Έξοδος από το «φανταστικό» του νου κι η Είσοδος στον Πραγματικό Κόσμο, στην Αληθινή Ζωή.

Είναι η Προετοιμασία κι η Ολοκλήρωση στην Μεγάλη Μύηση της Φθινοπωρινής Ισημερίας όπου βιώνουμε την Μη Δυαδική Συνείδηση, την Ενότητα της Ύπαρξης, τον μη-διαχωρισμό από τα «πράγματα» (που αντιλαμβανόμαστε), την Ουσία της Παγκόσμιας Αγάπης.

Είναι η Αντικειμενική Συνείδηση που είναι τοπική (όταν βιώνουμε μέσα από το σώμα) και Μη Τοπική (όταν Βιώνουμε την Αντικειμενική Αντίληψη του Κόσμου), ταυτόχρονα.

Είναι η Ελεύθερη Απελευθερωμένη (από τα δεσμά του σώματος) Ψυχή που Ανοίγεται στην Απεραντοσύνη της Αντικειμενικής Ύπαρξης.

Είναι η Άνοδος στον Πνευματικό Μυστικό Όλυμπο, η Είσοδος στους Ανώτερους Κοσμικούς Ουρανούς των Θεών, στις Περιοχές της Δήμητρας, της Ήρας, της Εστίας, όπου κυριαρχούν ο Ποσειδώνας, ο Ζευς κι ο Πλούτωνας και Δραστηριοποιούνται ο Άρης, η Αθηνά, ο Ήφαιστος.

Στον υπόλοιπο χρόνο που μένει μέχρι το τέλος του Ετήσιου Κύκλου η Ψυχή Βαθαίνει την Εσωτερική Εμπειρία της και Βιώνει την Παγκόσμια Συνείδηση, την Μία Συνείδηση, την Συνείδηση-Μη Συνείδηση, που οδηγούν στο Μυστήριο της Κοσμικής Νύχτας (στο Χειμερινό Ηλιοστάσιο) και της Πρωταρχής (την Νύχτα της 22ας Δεκεμβρίου).

Να θυμάστε πάντα, μέσα στην Καρδιά του «Καλοκαιριού» ξεκινά πάντα ο «Χειμώνας» της Ηρεμίας, της Ησυχίας, της Σιωπής, που Ολοκληρώνεται στο Άχρονο, στο Υπερβατικό, στο Ακατάληπτο, στο Πραγματικό, στο Αληθινό.

Καλό Καλοκαίρι σε όλους!

 

Η Απεραντοσύνη και το εγώ

ΟΝΤΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ / 1

Αυτός που εγκαταλείπει το εγώ και Γίνεται Απεραντοσύνη, Θεός, αυτός είναι στους Κόλπους του Θεού, Γνωρίζει τον Θεό, έχει Εμπειρία του Θεού...

Ο άνθρωπος (ο κάθε άνθρωπος) βιώνει την ύπαρξη, την ζωή, μέσα από τον «εαυτό» του (το «νου» του)... Ο «εαυτός» (ο «νους») είναι ένας «χώρος» όπου εκδηλώνεται η αντίληψη της ύπαρξης, η συνείδηση του εαυτού σαν εγώ, η διανόηση, οι αισθήσεις, εμπειρίες, μνήμες... Η ισχυρότερη ενέργεια, η κυριαρχούσα λειτουργία, (κι ο καθένας το διαπιστώνει μόνος του, στον εαυτό του), είναι αυτή της αυτοσυνειδησίας, του εγώ. Αποτελεί ένα ψυχολογικό κέντρο στο οποίο γίνεται αντιληπτή η ύπαρξή μας και στο οποίο αναφέρονται όλες οι δραστηριότητες κι όλες οι πληροφορίες, κι από τον εαυτό μας, κι από τον κόσμο... Νοιώθουμε (όλοι μας, ο καθένας μας) πως είμαστε στο κέντρο του κόσμου, το κέντρο του κόσμου, και γύρω μας, προς όλες τις κατευθύνσεις, απλώνεται ο κόσμος... Ταυτόχρονα όμως, όσο λειτουργούμε έτσι, νοιώθουμε πως ο κόσμος είναι «απέναντι» κι όσο κι αν προσπαθούμε δεν μπορούμε να τον «αγγίξουμε», μένει μακριά. Έτσι αισθανόμαστε το κέντρο του κόσμου αλλά ταυτόχρονα νοιώθουμε μόνοι, απομονωμένοι μέσα στον κόσμο (κι όσο πιο πολύ δυναμώνει το εγώ, τόσο πιο απομονωμένοι νοιώθουμε)... Κι ακόμα νοιώθουμε πως ζούμε σε ένα κόσμο με παγκόσμια προβλήματα, παγκόσμια σύγχυση, βία, αδικία, φτώχεια, δυστυχία... Κι αισθανόμαστε συχνά «ξένοι» σε αυτό τον κόσμο... Κι είναι ειρωνικό! Να είμαστε το «κέντρο» του κόσμου και ταυτόχρονα να είμαστε μόνοι, ξένοι... δυστυχισμένοι συχνά, απογοητευμένοι... Μήπως δεν είμαστε το κέντρο του κόσμου;

Όσο διοχετεύουμε την ενέργειά μας (το ενδιαφέρον μας, την δραστηριότητά μας) στο εγώ και γινόμαστε κι αισθανόμαστε αυτό το κέντρο του κόσμου, τόσο θα νοιώθουμε απομονωμένοι, μόνοι, ξένοι, δυστυχισμένοι... Αλλά είμαστε «εμείς» που το κάνουμε αυτό... όλο αυτό δεν είναι παρά μία λειτουργία, μία δραστηριότητα... Αλλά εμείς είμαστε κάτι πολύ περισσότερο από όλο αυτό που αντιλαμβανόμαστε, που σκεφτόμαστε, που αισθανόμαστε, που κάνουμε...

Κι όταν θέλουμε να Ανυψωθούμε προς τον Θεό, πέρα από τις αισθήσεις (που είναι περιορισμένος χώρος), πάνω από τις σκέψεις (που είναι αδιέξοδος χώρος), θα πρέπει να εγκαταλείψουμε ακόμα κι αυτή την κίνηση που συντηρεί το εγώ... Ο αληθινός εαυτός μας δεν έχει να κάνει τίποτα με αυτά... Κι αν θέλουμε να βρούμε τον Θεό θα πρέπει να σταθούμε αληθινοί μπροστά του, πραγματικοί, τώρα, εδώ... όπως Είναι κι Αυτός Πραγματικός... Εγκαταλείποντας ακόμα και το εγώ, το ψεύτικο εγώ, το ψεύτικο κέντρο που μας απομονώνει ,μας αποξενώνει, μας θλίβει, μπορούμε να σταθούμε Μπροστά Του, εμείς οι ίδιοι, καθαροί, από όλα, κι αισθήσεις, και σκέψεις, κι εγώ, τελείως καθαροί... («καθαρός νους»)...

Μόνο όταν σβήσει το «κέντρο» νοιώθουμε να απλωνόμαστε στον χώρο της Απεραντοσύνης... Υπάρχουμε, Ζούμε σε όλη την Έκταση της Πραγματικότητας, του Θεού, χωρίς «κέντρο» (ψυχολογικό)... Απορροφιόμαστε σε Αυτή την Απεραντοσύνη, Ενωνόμαστε με Αυτή την Απεραντοσύνη, Γινόμαστε Αυτή η Απεραντοσύνη... Αλλά αυτό είναι μόνο μία Εμπειρία της Πραγματικότητας, μία Αντίληψη, μία Αίσθηση της Πραγματικότητας, δεν είναι μετουσίωση σε Πραγματικότητα, γιατί Πραγματικότητα Είναι Μόνο ο Θεός, (για αυτό οι πατέρες λένε ότι γινόμαστε μόνο κατά Χάριν Θεός)... Κι έτσι βιώνουμε τον Αληθινό Εαυτό Γεμάτο Θεό, Μία Απεραντοσύνη. Κι Αυτή η Απεραντοσύνη Είναι Εδώ, μέσα στο σώμα μας (επίσης)... και το σώμα γίνεται Κατοικία του Θεού (κι εξαγιάζεται κι αυτό, το ταπεινό, υλικό σώμα)...

Όσο προσπαθούμε μέσα από το κέντρο του εαυτού, του εγώ, το ψυχολογικό κέντρο του κόσμου, να αντιληφθούμε, να επεκταθούμε, να ζήσουμε... βιώνουμε πάντα το περιορισμένο, το απομονωμένο, το ξένο, το δυστυχισμένο... Μόνο όταν πάψει να υπάρχει αυτή η δραστηριότητα Αναδυόμαστε στην Απεραντοσύνη του Θεού... Πρέπει να πάψει να υπάρχει αυτή η δραστηριότητα, το εγώ, για να Υπάρξει ο Θεός...

Η Αληθινή Προσευχή είναι η Προσευχή που φτάνει πέρα από την σιωπή του εαυτού, του εγώ, στην Αληθινή Σιωπή που Είναι ο Θεός, στην Ηχηρή Σιωπή, στον Λόγο που Διαπερνά τα Πάντα...

Αυτή η Εμπειρία της Απεραντοσύνης δεν μπορεί να συλληφθεί από το εγώ... Πρέπει να σιωπήσει το εγώ για να Υπάρξει η Απεραντοσύνη του Θεού... Για αυτό ο ευαγγελιστής είπε ότι «τον Θεό δεν τον είδε ποτέ, κανείς», κανένα εγώ... Κι αφού η Απεραντοσύνη του Θεού δεν μπορεί να συλληφθεί από το εγώ, πως μπορεί το εγώ, η σκέψη, να μιλήσει για τον Θεό; να θεωρητικολογήσει για τον Θεό; Να σωπάσει πρέπει....

Αλλά αυτός που εγκαταλείπει το εγώ και Γίνεται Απεραντοσύνη, Θεός, αυτός είναι στους Κόλπους του Θεού, Γνωρίζει τον Θεό, έχει Εμπειρία του Θεού... Γίνεται Θεός... κι ο Θεός Γνωρίζει τον Εαυτό Του... Κι όταν αυτός μιλάει γι’ Αυτή την Εμπειρία, μιλά για αυτό που Γνωρίζει... αλλά ούτε θεωρητικολογεί, ούτε λέει πολλά για τον Θεό... γιατί ο Θεός Είναι Σιωπή...