Η Σιωπηλή Προσευχή

ΘΕΩΡΙΑ ΤΗΣ ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ / 4

Στην Αληθινή Προσευχή δεν χρειάζεται προσπάθεια, δεν χρειάζεται χρόνος, δεν υπάρχει δυσκολία...

Στην Αληθινή Προσευχή απουσιάζει ο εαυτός... ο νους είναι καθαρός, σιωπηλός, κι ανοιχτός στον Ουρανό...

Όταν ο εαυτός ανακατεύεται ο νους γεμίζει σκέψεις, επιθυμίες, δραστηριότητες, και τρέχει πίσω από σκιές.

Η Πύλη για την Πραγματικότητα είναι στενή... τόσο στενή που δεν χωράει να περάσει όχι αίσθηση, ή σκέψη, ούτε καν η αντίληψη του εαυτού... Πρέπει να τα αφήσουμε όλα πίσω κι από την χαραμάδα να γλιστρήσουμε στο Φως...

Ακόμα και την σκέψη του Θεού, την επιθυμία να έχουμε Εμπειρία του Θεού, την επιθυμία να Γνωρίσουμε τον Θεό... πρέπει να τα αφήσουμε πίσω, γιατί συχνά οδηγούν στη μεγαλομανία ότι μπορεί ένα εγώ να Δει τον Θεό, ότι Γνωρίζει τον Θεό, και μπορεί να μιλήσει για τον Θεό...

Στον Θεό Οδηγεί μόνο η Σιωπή... Στο Θεό μπορεί να σε καθοδηγήσει κάποιος που Βιώνει τον Θεό, αλλά δεν μιλά για Αυτόν... γιατί αυτοί που μιλούν για τον Θεό δεν τον Γνωρίζουν... Οι πιο σοφοί γέροντες στην έρημο της πνευματικής άσκησης ήταν αυτοί που Ζούσαν Μέσα Στο Θεό χωρίς να το γνωρίζουν, αυτοί οι «τρελοί» που όταν τους ρωτούσαν για τον Θεό σου έλεγαν να σωπάσεις: Ο Θεός Είναι Παντού, και το Παντού, όπου κι αν πας, είναι τόπος ιερός. Πως θορυβείς; Ησυχία... Ο Θεός Είναι Εδώ...

Μην ακούτε αδελφοί ποτέ αυτούς που λένε πολλά λόγια για τον Θεό, για την Αλήθεια, για την Γνώση, για τον δρόμο, για την σωτηρία... Μην ακολουθείτε αυτούς που μιλούν και συμπεριφέρονται σαν να Γνωρίζουν τον Θεό... αν Τον Γνώριζαν θα ήταν καλύτεροι, κι ο κόσμος δεν θα ήταν ορφανός...

Ο Θεός Είναι Εδώ, Τώρα, Πάντα, Ζούμε Μέσα Του, Ζει μέσα μας... κάθε εγώ, είναι μάταιος θόρυβος... Δεν χρειάζεται να βρούμε τον Θεό, δεν χρειάζεται να ψάξουμε αλλού... Μας έχει Βρει ήδη Εκείνος...

Αυτοί που αισθάνονται τον Θεό μακριά είναι γιατί δεν Τον βλέπουν... και θέλουν να σε οδηγήσουν και σένα μακριά, στο Θεό, από τον μακρινό δρόμο, μέσα από θεωρίες, σκέψεις, ασκητισμούς, πνευματικούς αγώνες, ερημικές περιπλανήσεις...

Στην Αληθινή Προσευχή δεν χρειάζεται προσπάθεια, δεν χρειάζεται χρόνος, δεν υπάρχει δυσκολία... Είναι στον τόπο της πλάνης που χρειάζεται προσπάθεια, στην έρημο της ζωής που χρειάζεται χρόνος, να φτάσεις στην όαση, στον κακοτράχαλο δρόμο της απώλειας που ματώνουν τα πόδια σου...

«Ελάτε, όσοι είστε κουρασμένοι, απογοητευμένοι, χωρίς ελπίδα, και εγώ θα σας αναπαύσω»... έτσι έλεγε, κάποτε, με ανθρώπινα χείλη, ο Θεός..

«Ο Δρόμος μου είναι εύκολος, το φορτίο μου ελαφρύ, δεν ζητάω τίποτα εγώ... μα εσείς αν δεν χάσετε τον εαυτό σας στον κόσμο, ποτέ δεν θα βρείτε τον αληθινό εαυτό σας στον Ουρανό»...

«Και τι είναι για τον άνθρωπο καλύτερο, να κερδίσει την ζωή του χάνοντας τον κόσμο... ή να χάσει την ζωή του κερδίζοντας τον κόσμο όλο»;

Τα λόγια ακόμα αντηχούν στον αέρα της ιστορίας... χαϊδεύουν τα αυτιά των ανθρώπων μα δεν αγγίζουν την καρδιά τους...

Τι κρίμα! Πόση θλίψη στον Ουρανό! πόσος πόνος στη γη!

 

Ο Ουρανός στη γη

ΘΕΩΡΙΑ ΤΗΣ ΘΕΟΠΤΙΑΣ / 4

Ο Αληθινός Κόσμος είναι Μία Ενιαία Πραγματικότητα, όπου υπάρχουν, λειτουργούν, κι εκδηλώνονται και το πνευματικό και το φυσικό, ο Αληθινός Κόσμος Είναι Ενοποιημένος...

Για όσους Βιώνουν τον Θεό, την Παρουσία του Θεού, την Θεία Πραγματικότητα... και όντως αλλοιωμένοι οντολογικά (με την «καλή αλλοίωση»), συλλαμβάνουν και ζουν την Πραγματικότητα με τα μάτια της αιωνιότητας... σαν «Μία Ενιαία Πραγματικότητα», χωρίς διαχωριστικά (ανάμεσα στο πνευματικό και το φυσικό...)... ασφαλώς ο Θεός (που Βιώνουν) δεν χρειάζεται αποδείξεις... ούτε η Εμπειρία του Θεού, η θεοπτία (σε όποιο βάθος την βιώνουν) μπορεί να γίνει θέμα, θεολογικής ή άλλης ανάλυσης, ή ερμηνείας... ούτε αυτό που «νοιώθει» ο μυστικός, το προσωπικό βίωμα, που όμως ξεφεύγει από τα όρια του υποκειμενικού, αποκτώντας αντικειμενικό περιεχόμενο, γίνεται αντικειμενική πραγματικότητα, γίνεται η Αντικειμενική Πραγματικότητα, μπορεί να γίνει αντικείμενο συζήτησης...

Η Ζωή (κι η ζωή) είναι κάτι που βιώνουμε, όχι κάτι που σκεφτόμαστε, ή σχολιάζουμε... Κι αν αυτό που βιώνουμε επαληθεύεται διαρκώς, δεν χρειάζεται αποδείξεις... Ούτε μπορούμε, διανοητικά να αποδείξουμε σε κάποιον τι είναι Θεός, τι είναι Εμπειρία Θεού, θεοπτία, πνευματική αλλοίωση, θέωση, κι όλα αυτά... Όλα αυτά είναι Βιώματα, όχι θεωρίες και λέξεις... Μιλάμε για Ζωή, για Βίωμα, για Μετοχή στην Πραγματικότητα... για μεταμόρφωση της οντότητας... για διευρυμένη συνείδηση που μπορεί να αντιληφθεί, να βιώσει, την Πραγματικότητα «όπως είναι», (κι όχι όπως την παρουσιάζουν οι περιοριστικές λειτουργίες της σκέψης, ή των αισθήσεων)...

Αυτό λοιπόν (το να Ζήσει), πρέπει ο καθένας να το κάνει μόνος του... Καθένας Ζει για λογαριασμό του...

1. Καθένας πρέπει αυτός ο ίδιος να βγει από την σκοτεινή απομόνωση της ατομικής ύπαρξης (του εγώ, της «προσωπικής» ζωής, των «ατομικών» εμπειριών...) προς το Φως της Κοινής Ζωής Εντός του Θεού...

2. Ένας-ένας πρέπει να σπάσουμε τα δεσμά της ατομικής ύπαρξης και να βρούμε την Ελευθερία μέσα στην Πνευματική Κοινότητα...

3. Στον σκοτεινό κόσμο που ζουν οι άνθρωποι, καθένας είναι μόνος του (κι οι κοινωνίες των ανθρώπων και μακροσκοπικά και σε τοπικό επίπεδο, είναι ζούγκλες πραγματικές κι όχι κοινότητες δικαίου, πολιτισμένες κοινότητες...)... Στον Φωτεινό Πνευματικό Κόσμο, όλοι μαζί είναι Ένα πνεύμα, Μία Ζωή, η Θεία Ζωή...

Οι αληθινοί άνθρωποι του Θεού είναι ταπεινοί, γιατί αν δεν εξαλείψεις το εγώ οντολογικά, κυριολεκτικά, όχι μεταφορικά, ή ηθικά δεν μπορείς να «Συναντήσεις» τον Θεό... Είναι ευτυχισμένοι (γιατί κέρδισαν την Ζωή, τα πάντα... κι απαλλάχτηκαν από όλα τα σκουπίδια του κόσμου, που οι άνθρωποι θεωρούν πολύτιμα, πλούτο, , δόξα, κυριαρχία, αγαθά, κάθε τι υλικό)... είναι ελεύθεροι σαν τα πουλιά που ταξιδεύουν στην αγκαλιά του ανέμου (γιατί ζουν πνευματικά κι ας πατούν τα πόδια τους στην γη)...

Ο Αληθινός Κόσμος του Θεού, είναι αόρατος για τους πολλούς ανθρώπους γιατί δεν μπορούν να τον δουν με τα μάτια του εγώ, της σκέψης, των αισθήσεων)... Είναι απλησίαστος γιατί είναι ιερός και κάθε βέβηλος πρέπει να βγάλει τα σανδάλια της υλικότητας για να πατήσει το ιερό έδαφος... Είναι ειρηνικός γιατί όποιος θέλει πραγματικά μπορεί να εισέλθει σε αυτόν τον κόσμο...

Ο Αληθινός Κόσμος είναι Μία Ενιαία Πραγματικότητα, όπου υπάρχουν, λειτουργούν, κι εκδηλώνονται και το πνευματικό και το φυσικό, ο Αληθινός Κόσμος Είναι Ενοποιημένος... Κομματιασμένος, διαχωρισμένος, είναι μόνο στα μάτια, όσων δεν αξιώθηκαν να «Συναντήσουν» τον Θεό, και να εισέλθουν στη Θεία Πραγματικότητα... Ο Ουρανός κι η γη είναι ένα... Στην Βασιλεία του Θεού στη γη, όλα είναι ένα... αλλά αυτό το βιώνουν μόνο όσοι μπαίνουν στην Βασιλεία...

Ο Αληθινός Κόσμος, το Βασίλειο του Θεού στη γη, δεν είναι ένας κόσμος που πρέπει να σου περιγράψουν οι άγιοι που έχουν εισέλθει Εδώ, είναι ένας κόσμος στον οποίο είσαι προσκεκλημένος, σαν τους ανθρώπους της «παραβολής»...

Η Προσευχή της Καρδιάς

Πάντα, ψηλά, μας Περιβάλλει ο Ουρανός του Πραγματικού, ο Ουρανός της Αλήθειας, ο Ουρανός της Αληθινής Ζωής...

ΓΙΑ ΜΙΑ ΑΝΘΡΩΠΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΘΕΟΠΤΙΑΣ

Όσο κι αν ψάξεις... όπου κι αν ψάξεις... ό,τι κι αν ψάξεις... μέσα στον χρόνο... έξω από τον χρόνο... πέρα από τον χρόνο... μονάχα ο Θεός Υπάρχει στο τέλος... Ήταν από την αρχή Εδώ, Είναι για Πάντα Εδώ... μέσα στην Σιωπή... Αλλά πως να ακούσεις την Σιωπή σε τόσο θόρυβο του νου... Μονάχα μέσα στην σιωπή αναγνωρίζεται η Σιωπή... Μονάχα μέσα στην σιωπή παίρνει υπόσταση η Σιωπή, Γίνεται Παρουσία, πέρα από τον χρόνο... Θεός...

Όσους δρόμους κι αν περπατήσεις, πάλι στο μονοπάτι της Σιωπής θα οδηγηθείς... μέσα στην σιωπή και με την σιωπή θα φτάσεις στην Σιωπή...

Όλοι οι άνθρωποι είναι ίδιοι... κι όμως κάθε άνθρωπος, μοιάζει τόσο διαφορετικός...

Ο ΟΥΡΑΝΟΣ ΤΟΥ ΟΡΑΜΑΤΟΣ

Κάποιοι άνθρωποι, χωρίς να τους διδάξει κάποιος, μαθαίνουν μόνοι τους, να πετούν, πάνω από τον κόσμο των αισθήσεων, πάνω από τον ουρανό της σκέψης, πάνω από τον ουρανό του εαυτού... στον Ανοιχτό Ουρανό του Απείρου... Εγκαταλείποντάς τα όλα, υψώνονται ψηλά, πέρα από τις δραστηριότητες... γιατί έτσι νοιώθουν, έτσι κατανοούν, έτσι ξέρουν να ζουν...

Η ΕΡΗΜΟΣ ΤΩΝ ΦΙΛΟΣΟΦΩΝ

Κάποιοι άνθρωποι, νοιώθουν μέσα τους την ανάγκη να «φύγουν», να διασχίσουν την έρημο της ύπαρξης, να βρουν αλλού αναπαμό... Κι έτσι παίρνουν τον δρόμο μες στην έρημο... κι όσο κι αν τα πόδια τους βυθίζονται στην άμμο της ιστορίας... ο άνεμος του χρόνου γρήγορα σβήνει τα ίχνη τους... Χωρίς παρελθόν, χωρίς ένα όραμα πέρα από την ερημιά της ύπαρξης, έχουν μονάχα το παρόν, κι αυτή την έρημο που πρέπει να διασχίσουν... Κι όσο κι αν ψάχνουν στην έρημο των αισθήσεων, αναπαμό δεν βρίσκουν... Και πέρα από τον ορίζοντα, στην οφθαλμαπάτη της σκέψης, μήτε εκεί δεν θα βρουν κάπου να γείρουν... μονάχα ερημιά υπάρχει, χωρίς ζωή, και πράγματα στεγνά από κάθε κίνηση, σκόρπια παντού... Κι η ερημιά της σκέψης τίποτα δεν έχει να δώσει, στον κουρασμένο οδοιπόρο... Κι ακόμα πιο μακριά στην νύχτα της ερημιάς, μόνο τον εαυτό σου έχεις... Υπάρχει μόνο ερημιά, παγωνιά και μοναξιά... κι όλα είναι άδεια από νόημα... Ακόμα και την έρημο του εαυτού πρέπει να περάσεις... Αν θέλεις να βρεις κάπου αναπαμό... μία Όαση Ζωής...

ΣΤΗΝ ΣΚΗΤΗ ΤΩΝ ΤΑΠΕΙΝΩΝ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

Κι υπάρχουν μετά, κάποιοι άνθρωποι, που νοιώθουν που δεν έχουν που να πάνε... σαν τα μικρά παιδιά που χάθηκαν και γυρνούν γύρω-γύρω σαστισμένα, χωρίς να ξεχωρίζουν μία κατεύθυνση, χωρίς να μπορούν να αποφασίσουν προς τα που θα πάνε... επειδή ο κόσμος είναι χωρίς νόημα, χάος παντού, χωρίς ελπίδα που θα σε βγάλει κάπου... Κι έτσι αυτοί οι άνθρωποι, σαν τα χαμένα παιδιά, βρίσκουν κάποια γωνιά στην θρησκεία των πατέρων τους... και δεν έχουν τίποτα, κανέναν, να φωνάξουν παρά μόνο κάποιον πατέρα στον ουρανό, για τον οποίο άκουσαν... Πρώτα με το στόμα... κι η προσευχή γίνεται λόγος, μία λέξη μόνο... πατέρα... κύριε... Κι όταν κουραστεί το στόμα και σβήσει ο ήχος στα χείλη, αναλαμβάνει ο νους, να επαναλαμβάνει νοερά την επίκληση, την μονολόγιστη ευχή... πατέρα... κύριε... συνέχεια... Κι όταν κουραστεί ο νους... και σβήνει το νόημα μες στο κεφάλι, αναλαμβάνει ο εαυτός, η καρδιά της ύπαρξης... ο ίδιος σου εαυτός γίνεται αδιάλειπτη μνεία... του πατέρα... του κυρίου... Κι όταν πιά ακόμα κι η καρδιά κουραστεί και νοιώθεις να λιγοθυμάς χωρίς στάλα ζωής δική σου... αναλαμβάνει ο Θεός, να σε σηκώσει πάλι, επειδή ο Θεός είναι η δύναμή σου, η Μόνη σου Δύναμη Πιά...

Όλοι οι άνθρωποι είναι ίδιοι... κι όμως κάθε άνθρωπος, μοιάζει τόσο διαφορετικός...

Την ίδια φύση μοιραζόμαστε... Η Συνείδηση σε τρεις κατευθύνσεις σκορπίζεται, είτε στις αισθήσεις του κόσμου, είτε στο χώρο της σκέψης, είτε στην αντίληψη του εαυτού... Μα πάντα, ψηλά, μας Περιβάλλει ο Ουρανός του Πραγματικού, ο Ουρανός της Αλήθειας, ο Ουρανός της Αληθινής Ζωής...

Καθένας, ανάλογα την χαρακτήρα του, διαχειρίζεται την συνειδητότητα διαφορετικά... Κι έτσι η προσευχή, άλλοτε γίνεται εγκατάλειψη (για να πετάξουμε ελεύθεροι ως τον ουρανό του Θεού), άλλοτε γίνεται διερεύνηση και παραίτηση από όλα τα άχρηστα (για να βρούμε στην ερημιά της ζωής την αληθινή Όαση Ζωής), κι άλλοτε γίνεται μονολόγιστη ευχή και νοερή επίκληση και αδιάλειπτη μνεία και Δύναμη Θεού (γιατί δεν έχουμε τίποτα άλλο στην ζωή, παρά μόνο τον πατέρα... τον κύριο... για τον οποίο ακούσαμε κάποτε...)...

Δεν έχει σημασία τι σου ταιριάζει, τι θα κάνεις... Όποιο δρόμο όμως κι αν πάρεις, πάνω από όλους τους ουρανούς υπάρχει ο Ουρανός του Απείρου, πέρα από όλες τις ερήμους, υπάρχει η Όαση της Ζωής, πέρα από όλες τις δυνάμεις που μπορείς να διαθέσεις, την «καρδιά» σου που επιλέγει δρόμους στον κόσμο των αισθήσεων, την «ψυχή» σου που αφοσιώνεται σε ένα σκοπό, στον χώρο της σκέψης, την «διάνοιά» σου που υψώνεται ως την γνώση στον χώρο της αυτογνωσίας, υπάρχει όλη σου η «ισχύς» στο σύμπαν της ύπαρξης, κι όλη σου η «ισχύς» είναι ο Θεός...

Συχνά, οι άνθρωποι μπερδεύονται με τις διδασκαλίες, με τις λέξεις, και με την χρήση των λέξεων με διαφορετική έννοια, περιεχόμενο... Όταν όμως αρχίζουν να ζουν τα πράγματα τότε δεν χρειάζονται οι λέξεις... κι όταν ακόμα χρησιμοποιούν λέξεις, γνωρίζουν με ποια έννοια τις χρησιμοποιεί ο καθένας όταν λέει κάτι, κι έτσι δεν υπάρχει κανένα μπέρδεμα... Κάποιοι ακόμα προσπαθούν να συνδυάσουν την προσευχή, την ανύψωση ως τον Θεό, την εσωτερική διαδικασία με μέρη ή λειτουργίες του ανθρώπου (αισθήσεις, σκέψη, εαυτός, Συνείδηση) ή «τόπους» του σώματος, το στόμα, τον νου την «καρδιά»... Όταν όμως παίρνουμε το μονοπάτι της προσευχής, όλα γίνονται καθώς πρέπει, όλα στην ώρα τους, κι εκεί που πρέπει... Αυτό που χρειάζεται είναι να πάρουμε το μονοπάτι κι όχι οι διδασκαλίες, οι εξηγήσεις, τα λόγια...

Ξεκίνα με το στόμα... Η ίδια η ζωή θα σε οδηγήσει πιο ψηλά, πιο βαθιά, στην ίδια την καρδιά του Πραγματικού... στο Θεό...

Για μια Θεολογία της Θεοπτίας

(Η ΚΑΡΔΙΑ ΤΗΣ ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ…)

Πάνω, πέρα, μακριά, από την κίνηση του νου, στην Απόλυτη Ησυχία, στην σιγή της δραστηριότητας, στην σιωπή της επίγνωσης... Ανατέλλει το Άπειρο... το Αληθινό... το Αιώνιο... ο Θεός...

1. Οποιαδήποτε κίνηση κι αν κάνει ο νους (οποιαδήποτε προσπάθεια, οποιαδήποτε σκέψη...) ο Θεός Προηγείται σαν Αυτό που μας Περιβάλλει, σαν Αυτό στο Οποίο καταλήγει κάθε εξέλιξη και προορισμός, σαν Αυτό που Είναι Παρόν Εδώ... Έτσι δεν χρειάζεται να αναζητήσουμε τον Θεό, να σκεφτούμε ή να μιλήσουμε για τον Θεό... Απλά, ο Θεός, Είναι, Εδώ...

2. Όσο ο νους κινείται, επεκτείνεται, ερευνά, βλέπει... «βλέπει» αυτό που είναι «μπροστά», στον χώρο του, στην φύση του... Δεν μπορεί να «δει» αυτό που είναι «πίσω», πριν την κίνηση του νου, πέρα από την κίνηση, πάνω από την κίνηση, μετά την κίνηση... Πάνω, πέρα, μακριά, από την κίνηση του νου, στην Απόλυτη Ησυχία, στην σιγή της δραστηριότητας, στην σιωπή της επίγνωσης... Ανατέλλει το Άπειρο... το Αληθινό... το Αιώνιο... ο Θεός...

3. Στην Απόλυτη Σιωπή του νου, το κενό Γεμίζει με Παρουσία, Μία Παρουσία Χωρίς Όρια, Που Απλώνεται Παντού, Μία Παρουσία Πιο Πραγματική από τα σχήματα του κόσμου, Μία Παρουσία που Εκδηλώνεται χωρίς να «κινείται» και να «μεταβάλλεται»...

4. Η Σιωπή είναι η Αληθινή Προσευχή, η Καρδιά της Προσευχής... όσο δεν αγγίζουμε την Σιωπή, και βρισκόμαστε μέσα στην κίνηση του νου, στην δραστηριότητα... ό,τι κι αν κάνουμε, δεν προσευχόμαστε...

5. Η Σιωπή δεν είναι μόνο η Ουσία της Προσευχής, ο Υπέρτατος Στόχος, κι η Υπέρτατη Πραγματοποίηση... Είναι κι η Υπόσταση της Αγάπης, η Υπέρτατη Αγάπη, Είναι ο Ίδιος ο Θεός... Ο Θεός Είναι Σιωπή... Αποκαλύπτεται μες στην Σιωπή, Συλλαμβάνεται σαν Σιωπή, Κατανοείται σαν Σιωπή... ποιος είναι άξιος να μιλήσει γι’ Αυτόν;...

6. Αλλά... αν από την άποψη του ανθρώπου, που ανυψώνεται πάνω από τον θόρυβο του κόσμου, την δραστηριότητα της σκέψης... ο Θεός Αποκαλύπτεται σαν Σιωπή... όμως Αυτή Καθ’ Εαυτή η Σιωπή, δεν είναι κενό κι απουσία... Είναι Μία Σιωπή Παρούσα... Ηχηρή... Είναι ο Λόγος που Διαπερνά τα Πάντα, Είναι ο Ήχος της Σιωπής που Προηγείται του Θεού... του Απόλυτου, Ακατάληπτου...

7. Όποιον δρόμο κι αν πάρεις... είτε τον Δρόμο της Σιωπής, είτε τον δρόμο του νου, είτε τον δρόμο του κόσμου... οι μόνες στιγμές που θα Αγγίξεις το Μυστήριο της Ύπαρξής σου, η μόνη, βαθιά, απέραντη, κι απόλυτη ευτυχία που μπορείς να νοιώσεις.. είναι οι στιγμές της Σιωπής... όταν όλος ο θόρυβος του κόσμου, της σκέψης, σβήνει... πέρα, μακριά... Τότε, νοιώθεις πως βρίσκεις τον Εαυτό σου, την Κατοικία σου, τον Προορισμό σου, τον Θεό σου... Κι αυτό δεν είναι κάτι που επιδιώκεις, που πετυχαίνεις, που επαναλαμβάνεις... έρχεται φυσικά, χωρίς να το καταλάβεις... όταν τα εγκαταλείπεις όλα, για να βρεις το Αληθινό Μαργαριτάρι, τον Αληθινό Θησαυρό, την ίδια την Καρδιά σου... Αν επιχειρήσεις να καλλιεργήσεις την Σιωπή, να πετύχεις την Σιωπή, μόνο θόρυβο θα πετύχεις, μία ψεύτικη σιωπή... Η Σιωπή έρχεται με την εγκατάλειψη ... στην Αγκαλιά του Θεού... Ησυχία... κάνε Ησυχία... και μέσα στην Σιωπή, θα Ακούσεις την Φωνή του Θεού... κι η Σιωπή θα γίνει Παρουσία...

Για μια Ανθρωπολογία της Προσευχής

(… Ο ΘΕΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΔΩ)

Η ανύψωση πάνω από το σώμα, πάνω από την σκέψη, στον Πραγματικό χώρο της Ύπαρξης (του Πνεύματος), διευρύνει και διαφωτίζει την Συνείδηση, Αποκαλύπτει το Αόρατο που μας Περιβάλει...

Αν θέλουμε να μάθουμε την αλήθεια για τον Θεό, για το τι είναι ψυχή, για το αν είναι δυνατή η Επικοινωνία με τον Θεό, για το τι είναι αυτή η Επικοινωνία, τι είναι Εν Θεώ Ζωή, κι όλα αυτά... θα πρέπει να διερευνήσουμε μόνοι μας... Ούτε με μεσολαβητές, ούτε με θεωρίες, ούτε με αναφορές σε πληροφορίες άλλων... μπορούμε να βρούμε την αλήθεια... Αν με τις δικές μας προσωπικές δυνάμεις δεν μπορούμε να βρούμε διέξοδο προς την αλήθεια, ποτέ κανείς δεν θα μας βοηθήσει, με κανένα τρόπο... Ασφαλώς ο Θεός προηγείται κάθε ύπαρξης και κάθε προσπάθειας... αλλά πρέπει και εμείς να κινηθούμε προς τον Θεό...

Αυτό που μπορούμε να αντιληφθούμε σαν Ύπαρξη (Είναι), Συνείδηση, Πνεύμα, Ψυχή (μολονότι οι όροι διαφέρουν ελαφρά μέσα στην παράδοση, σημαίνουν περίπου το ίδιο πράγμα...), σε μας τους ίδιους, είναι ότι αποτελεί ένα φαινόμενο, μία «επίγνωση παρουσίας», εδώ, σε ένα «χώρο»... Σε φυσιολογικές συνθήκες (για τον συνηθισμένο άνθρωπο), κι ανεξάρτητα από το τι είναι στην Ουσία της, στην Φύση της, η Συνείδηση (η Ψυχή), είναι συνδεδεμένη με ένα σώμα (σαν ένα ψυχοβιολογικό όλο), διαχέεται «αντιληπτικά» σε ολόκληρο το σώμα, και μέσω αυτού αποκτά εμπειρία του περιβάλλοντος φυσικού κόσμου...

Η Συνείδηση όμως, στην Ουσία της, στην φύση της, στον τρόπο ύπαρξής της, μπορεί να είναι (και συμβαίνει να είναι) κάτι πολύ περισσότερο από την λειτουργία της (μέσα στο σώμα)... Το αν η Συνείδηση (η Ψυχή, το Πνεύμα), μπορεί να ανυψωθεί, πάνω από την σύνδεσή της με το σώμα, που είναι ο φυσικός χώρος της (τις ψυχονοητικές λειτουργίες στον εγκέφαλο, τις αισθήσεις στο νευρικό σύστημα, στο σώμα...)... ψηλά, προς τον Ελεύθερο, Ανεμπόδιστο, Πνευματικό, Υπερβατικό, Χώρο, Μίας Ανώτερης Πραγματικότητας (Μίας Θείας Πραγματικότητας, του Θεού)... αν αυτό αποτελεί μία δυνατότητα, και «πως» γίνεται αυτό, πρέπει μόνοι μας, να το διερευνήσουμε... Δεν χρειάζεται να ακούσουμε τον Ιησού που λέει ότι το «πνεύμα είναι ελεύθερο και πνέει όπου θέλει»... ούτε να ακούσουμε όλες τις θεωρίες για απελευθέρωση της ψυχής μέσα στην Ανώτερη Θεία Πραγματικότητα... Πρέπει μόνοι μας να διερευνήσουμε αν αυτό είναι δυνατόν, «πως» γίνεται, και τι συμπεράσματα μπορούμε να βγάλουμε από αυτή την Εμπειρία (εφ’ όσον βέβαια την βιώσουμε...)...

Πρέπει να αποφασίσουμε που θέλουμε να ζήσουμε, αν θέλουμε να ζούμε απλά μία «σωματική» ζωή, αν θέλουμε να περιπλανιόμαστε στον χώρο της σκέψης, νομίζοντας ότι εδώ θα βρούμε εξήγηση κι αλήθεια... ή αν θέλουμε να αναδυθούμε, να ελευθερωθούμε, σε Μία Ανώτερη Πνευματική Πραγματικότητα, όπου θα αντιληφθούμε την «πραγματική ύπαρξή» μας...

Αν θέλουμε να το κάνουμε αυτό (το τελευταίο) απλά πρέπει να μετατοπίσουμε τα ενδιαφέροντά μας από τα υλικά πράγματα (στο μέτρο του δυνατού), να εγκαταλείψουμε, σκέψεις, θεωρίες, μνήμες (διατηρώντας μόνο την απαραίτητη νοημοσύνη που χρειαζόμαστε να πορευτούμε στην ζωή), και να στραφούμε προς Αυτό που Βρίσκεται Πέραν, να Βρούμε τον «αληθινό χώρο» μας, πέρα από το σώμα, πέρα από την σκέψη, σε μία «πνευματική ύπαρξη»... στον Υπερβατικό Χώρο του Θεού...

Η ανύψωση πάνω από το σώμα, πάνω από την σκέψη, στον Πραγματικό χώρο της Ύπαρξης (του Πνεύματος), διευρύνει και διαφωτίζει την Συνείδηση, Αποκαλύπτει το Αόρατο που μας Περιβάλει... (η ανώτερη αυτή η εμπειρία δεν μας αποκόπτει τελείως από το φυσικό σώμα... που πορεύεται την δική του αλλοιωμένη ζωή...)... Αυτή η Κατάσταση είναι μία κατάσταση Διευρυμένης Συνείδησης, μίας Συνείδησης που Ζει Εν Θεώ, σε Μία Πραγματικότητα που Υπερβαίνει και περιλαμβάνει μέσα της τον φυσικό κόσμο...

Έτσι ο καθένας οφείλει να προβληματιστεί για το που θέλει να ζήσει, για το ποιος είναι ο χώρος του, η αληθινή ζωή του... το σώμα, οι λαβύρινθοι της σκέψης... ή ο Άπειρος Χώρος του Θεού που μας Περιβάλλει και προς τον Οποίο μπορούμε να αναδυθούμε μεταμορφώνοντας όλη μας την ύπαρξη, την ζωή μας, τις δραστηριότητές μας...

Η Συνείδηση, η «παρούσα συνείδηση», μέσα στις παρούσες συνθήκες, φυσικές, οικογενειακές, πολιτισμικές, ιστορικές, είναι ο χώρος της ύπαρξής μας, της ζωής μας... κι από μας εξαρτάται πως θα διαχειριστούμε αυτή την ζωή, πως και που θα την ξοδέψουμε... Κάποιοι πιστεύουν πως ο Θεός, η Θεία Πραγματικότητα, ο Υπερβατικός Χώρος, η Ουράνια Πραγματικότητα, το Βασίλειο του Θεού, είναι ο αληθινός θησαυρός κι η αληθινή κατοικία του ανθρώπου, κι αφιερώνονται (όπου κι αν βρίσκονται) στο να Ζήσουν Εν Θεώ... Κάποιοι στρέφονται προς το Υπερβατικό Περιστασιακά (μη πετυχαίνοντας μία μόνιμη Επίγνωση Θεού)... Κάποιοι νομίζουν πως όλα αυτά είναι δημιουργήματα φαντασίας...

Αλλά όπως είπαμε και στην αρχή καθένας θα πρέπει μόνος του να διερευνήσει το Βάθος και την Έκταση της Ύπαρξής του, της Συνείδησης, της Ψυχής... να διερευνήσει όχι μόνο την Σχέση της Συνείδησης με την σκέψη και το σώμα, αλλά και την πιθανότητα (κι ενδεχομένως δυνατότητα) της Διεύρυνσης της Συνείδησης ώστε να Αντιληφθεί την Ύπαρξή της μέσα σε Μία Ευρύτερη Πνευματική Πραγματικότητα... που είναι (στην πραγματικότητα) ο Χώρος της Αληθινής Ζωής... την πιθανότητα (δυνατότητα), με άλλα λόγια, η ψυχή, σαν φαινόμενο, να μπορεί να απελευθερωθεί από το σώμα, την σκέψη, και να Βιώσει Μία Άλλη Πραγματικότητα, Πνευματική, Υπερβατική, Άχρονη, Μία Αληθινή Ζωή...

Είναι μέσα στην φύση του ανθρώπου, μέσα στις δυνατότητές του να Αντιληφθεί το Θεό... τελείως απλά, χωρίς θεωρίες, τεχνικές, προσπάθειες... Ο Δρόμος του Θεού είναι εύκολος, ελαφρύς γιατί μας ζητά να πετάξουμε όλα τα φορτία... Αν ο Δρόμος είναι θλιμμένος είναι γιατί πολλά από αυτά, σκέψεις, θεωρίες, αντιλήψεις, σώμα, υλικά αγαθά, τα αγαπάμε πολύ (έχουμε δεθεί μαζί τους, είναι η ζωή μας), κι έτσι στενοχωριόμαστε να τα αποχωριστούμε... Η απόφαση όμως είναι δική μας, κι η ευθύνη για την ζωή μας...