Για μια Θεολογία της Προσευχής

ΑΝ ΘΕΣ ΝΑ ΒΡΕΙΣ ΤΟΝ ΘΕΟ...

Θέλεις να βρεις τον Θεό; Δεν χρειάζεται γιατί σε έχει ήδη βρει Αυτός... Θέλεις να Τον Αντιληφθείς; Δεν χρειάζεται να κάνεις κάτι...

Αν ο Θεός Είναι η Πραγματικότητα, (σαν Αντικειμενική Πραγματικότητα που Τίθεται εκ των πραγμάτων κι όχι σαν μία νοητική σύλληψη...)... Αν ο Θεός Είναι Μία Υποκρυπτόμενη Ευρύτερη Πραγματικότητα (από αυτό που αντιλαμβανόμαστε συνήθως), που μπορεί όμως να Αποκαλυφθεί με κάποιο τρόπο... Αν ο Θεός Είναι Ζωντανό Πρόσωπο (σαν Άπειρο Πρόσωπο, χωρίς όρια και προσδιορισμούς... κι όχι μία περιορισμένη προσωπικότητα...)... Τότε θα πρέπει να μπορούμε να Τον Αντιληφθούμε, άμεσα, με απλό τρόπο, και προ πάντων με φυσικό τρόπο... κι όχι μέσω κάποιας ιδιαίτερης λειτουργίας, είτε πολύπλοκης διαδικασίας, είτε διανοητικής διερεύνησης, είτε μέσω ειδικών «αισθήσεων»...

Και πράγματι! Αυτό ακριβώς συμβαίνει... (Επειδή η επίγνωση, είναι κάτι πλατύτερο από την σκέψη, πολύ πλατύτερο... κι επειδή η σκέψη δεν είναι όλη η γνώση... ίσως μάλιστα να μην είναι παρά μνήμη, δεδομένα, που μπορούν να συσχετιστούν... κι όχι γνώση...)...

Η Πραγματικότητα Είναι Κάτι μέσα στο Οποίο βρισκόμαστε είτε το θέλουμε, είτε όχι, είτε το κατανοούμε, είτε όχι, είτε το σκεφτόμαστε, είτε όχι... Για να Αντιληφθούμε Αυτή την Πραγματικότητα... που Είναι Μία Συνειδητή Ζωντανή Παρουσία... κι όχι το «άψυχο αντικειμενικό» (που είναι μία νοητική σύλληψη)... θα πρέπει να το κάνουμε άμεσα, χωρίς διαδικασίες... Όταν η Συνείδηση, τελείως απλά, τελείως φυσικά, αφήνει ανεμπόδιστη την αντίληψη να λειτουργεί χωρίς να αναμιγνύει σκέψη, μνήμη, αισθήσεις, τίποτα... κι η συνειδητότητα «ανοίγεται» πέρα από την περιορισμένη ύπαρξη, προς Αυτό που μας Περιβάλλει, Αυτό που μας Ουσιοποιεί, την Απέραντη Αντικειμενική Βάση των πάντων, την Αληθινή Πηγή της Ύπαρξης... αποκτάμε επίγνωση της Θείας Πραγματικότητας, του Θεού... Στην πραγματικότητα σε αυτό συνίσταται η ουσία της αληθινής προσευχής των πατέρων, που ανθίζει μέσα στην ησυχία...

Αυτή η απλή, άμεση, χωρίς διαδικασία, αντίληψη, αποτελεί μία φυσική δυνατότητα του ανθρώπου, εκδήλωση της καθαρής, ανεμπόδιστης, φυσικής επίγνωσης, που είναι πολύ πλατύτερη από την σκέψη... Επειδή όμως είμαστε (ή μας έκαναν) πολύ μπερδεμένοι, αυτή η κατά τα άλλα φυσική δυνατότητα, εκδηλώνεται κι ανθίζει μέσα στην φυσικότητα, την ηρεμία, την ησυχία, κι όχι μόνο με την πνευματική έννοια αλλά και με την φυσική έννοια μερικές φορές... μακριά, στην «έρημο», στα «βουνά», μακριά από τις μέριμνες και τις ασχολίες των ανθρώπων, είναι πιο εύκολο, για κάποιους, να βρουν το Θεό... Αλλά σίγουρα δεν αρκεί μόνο το φυσικό περιβάλλον... γιατί πολλοί κουβαλούν μέσα τους τον θόρυβο της σκέψης, του κόσμου, των ασχολιών... Όταν αναμιγνύεται η σκέψη, φτιάχνουμε μία εικόνα για την Πραγματικότητα, το Θεό που πρέπει να προσεγγίσουμε, την ζωή που πρέπει να διευθετήσουμε, την πνευματική εξέλιξη, την προσευχή, το φωτισμό... όλα σκέψη, όλα μέριμνες... Ούτε εξ’ άλλου γυρίζοντας την οικουμένη όλη, κοιτώντας πίσω από τα φαινόμενα, μπορούμε να βρούμε την Πραγματικότητα...

Στην πραγματικότητα, κι ο Ιησούς κι όσοι τον ακολούθησαν πραγματικά, δεν μίλησαν παρά για τον Θεό που μας Περιβάλλει (σαν Πραγματικότητα), για τον απλό, άμεσο, φυσικό τρόπο που πρέπει να αντιλαμβανόμαστε το Θεό... «μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι, ότι αυτών έστιν η βασιλεία των ουρανών»... Κι αν σήμερα συναντήσουμε έναν άγιο... γιατί υπάρχουν ακόμα άγιοι, περπατούν αναμεσά μας... θα μας μιλήσει για τον Ζωντανό Θεό, για τον άμεσο, απλό, και φυσικό τρόπο που Προσεγγίζουμε τον Θεό, μέσα στην ηρεμία, μέσα στην ησυχία... Δεν θα μας αναπτύξει ούτε θεολογίες, ούτε δογματικές, ούτε θα αναφερθεί σε κείμενα... Τόσο απλά, τόσο φυσικά... Μπορούμε να Αντιληφθούμε το Θεό, άμεσα, απλά, φυσικά... όπως θαυμάζουμε ένα τοπίο, ή ένα ηλιοβασίλεμα, τόσο απλά όσο απολαμβάνουμε ένα ποτήρι νερό όταν είμαστε διψασμένοι, ή μία γουλιά καφέ, όταν χαλαρώνουμε, είτε μόνοι, είτε με φίλους... Τόσο απλά... Το Αόρατο Είναι πολύ πιο κοντά μας από ό,τι μπορούμε να φαντασθούμε, σε απόσταση αναπνοής... Υπάρχουμε και ζούμε μέσα Του... Είναι η ίδια μας η Ύπαρξη... Τόσο απλά...

Ο Αληθινός Ιησούς (σαν άνθρωπος που περπάτησε στη γη...) ήταν πολύ απλός, πολύ φυσικός... Με ποια έννοια όμως;... Με την έννοια του ανθρώπου που Αντιλαμβανόταν τον Ζωντανό Θεό, άμεσα, απλά, φυσικά, χωρίς σκέψη, ιδιαίτερες πράξεις, και χωρίς να παρεκκλίνει από την καθημερινή ζωή του... Και κάθε άνθρωπος μπορεί να ζήσει όπως έζησε ο Ιησούς, απλά και φυσικά... Κι όσοι μίλησαν για τον Ζωντανό Θεό, για την Βίωση της Θείας Πραγματικότητας, για την Εν Θεώ Ζωή, ήταν άμεσοι, απλοί, φυσικοί, άνθρωποι, ταπεινοί, που Βίωναν τον Θεό και προέτρεπαν τους άλλους να Βιώσουν τον Θεό, με τον ίδιο ζωντανό τρόπο, κι όχι να μπλέκονται σε θεωρίες, και πράξεις και μέριμνες... Οι απλοί άνθρωποι μπορούν να ζήσουν απλά, φυσικά...Αυτοί που περιπλανιούνται όμως μέσα στον λαβύρινθο της σκέψης τους, χρειάζονται θεωρίες, εξηγήσεις, τεχνικές, προσπάθειες, εξελίξεις, φωτισμούς, θεώσεις... σκέψη, λόγια, όνειρα...

Ο άνθρωπος, είτε το θέλει, είτε όχι, είναι Εν Θεώ, μπορεί να Τον Αντιληφθεί, να επωφεληθεί από αυτό, να το απολαύσει, να γείρει και να ξεκουραστεί στην Αγκαλιά του Θεού... ή να χτυπιέται και να φωνάζει για την απουσία του Θεού, για το ποιος είναι ο «αληθινός θεός», για το ποιος είναι αληθινός χριστιανός, για το ποιος είναι φωτισμένος και ποιος παραπλανημένος...

Θέλεις να βρεις τον Θεό; Δεν χρειάζεται γιατί σε έχει ήδη βρει Αυτός... Θέλεις να Τον Αντιληφθείς; Δεν χρειάζεται να κάνεις κάτι... Απλά ηρέμησε και θα Τον Αντιληφθείς σαν Αυτό που είναι πέρα από την ύπαρξή σου, σαν Αυτό που Ακουμπά η ύπαρξή σου, το Άπειρο που σε Περιβάλλει που αν και Αόρατο Είναι Πιο Πραγματικό από οτιδήποτε άλλο...

Κι αν το μυαλό σου είναι γεμάτο διανοητικά σκουπίδια, θεωρίες, μνήμες, παρελθόν, διδασκαλίες, απλά πέταξέ τα όλα... Τι μεριμνάς περί πολλών; Ένα πράγμα χρειάζεσαι... Να αφήσεις τον εαυτό σου να λειτουργήσει σαν άνθρωπος, άμεσα, απλά, φυσικά, χωρίς σκέψεις, χωρίς κάποια ιδιαίτερη πράξη, όπου κι αν είσαι, ό,τι κι αν κάνεις... Κι ο Θεός θα Φανεί, γιατί Είναι Πάντα Εδώ (κι ας μην Τον βλέπεις)...

Θεοπτία και Θεογνωσία

Ο πραγματικός χώρος της ζωής, της εμπειρίας, της αλήθειας, είναι μέσα μας... Κι είναι ο χώρος του βιώματος όπου ζούμε διάφορες σχέσεις με την Πραγματικότητα κι όχι ο χώρος της σκέψης όπου απλά «βλέπουμε» την Πραγματικότητα...

Η ανάδυση της συνειδητότητας (μέσα μας) προς τον Θεό, μπορεί να ξεκινά σαν «υποκειμενική εμπειρία» αλλά οδηγεί στην έξοδο από το υποκείμενο, προς τον Θεό. Στο τέλος κάθε αληθινής πνευματικής προσπάθειας αφήνουμε τον εαυτό μας πίσω, για να συναντήσουμε τον Θεό...

Οι άνθρωποι που έχουν μία πιο ευρεία εμπειρία της Πραγματικότητας (μία «ανώτερη εμπειρία»)... κατανοούν ότι η Αντικειμενικότητα του Βιώματος βρίσκεται όχι στον εαυτό τους, στα μέσα τους, στον τρόπο τους... αλλά στο ίδιο το Βίωμα.

Το υποκείμενο υφίσταται μία βαθμιαία, φυσική αλλά τρομακτική μεταμόρφωση, σε σχέση με τον συνηθισμένο άνθρωπο... ( ο μεταμορφωμένος άνθρωπος απέχει τόσο από τον συνηθισμένο άνθρωπο... όσο ο άνθρωπος από τα άλλα πρωτεύοντα ζώα... όσο κι αν αυτό ακούγεται άσχημο για τον άνθρωπο... επειδή δεν λαμβάνεται υπόψη η προοπτική εξέλιξης του ανθρώπου που ανοίγεται μπροστά του...)...

Η αντίληψη της Αντικειμενικότητας, μετατοπίζεται από την ατομική εμπειρία, προς Αυτό που Βιώνεται... προς τον Θεό... κι Αυτό Είναι Μία Ευρύτερη Πραγματικότητα, που ξεφεύγει από τον έλεγχό μας...

Αν λοιπόν όλα τα «υποκείμενα» που μετέχουν σε μία τέτοια εμπειρία, «υποχωρούν» για να Αναδυθεί Αυτό Το Άλλο, τότε γίνεται κατανοητό γιατί η Πραγματικότητα Είναι Μόνο ο Θεός...

Η νέα αυτή αντίληψη, αν και «ατομική» είναι σε συνεχή επικοινωνία με Κάτι Ευρύτερο, με τον Θεό... Είναι ένα νέο είδος συνείδησης, μία «νέα συνείδηση»...

Η «νέα συνείδηση» είναι συνείδηση του Όλου μέσα στο Οποίο περιεχόμαστε. Καθώς η συνείδηση έχει αναδυθεί προς τον πνευματικό χώρο κι έχει απελευθερωθεί από την απορροφητική σύνδεση με το σώμα (με τον εγκέφαλο), «έρχονται πληροφορίες» από το Περιέχον Όλο (την Θεία Πραγματικότητα, το Θεό) με τρόπο άμεσο, εξωδιανοητικό...

Ο άνθρωπος (η Συνείδηση) νοιώθει να ξεπερνά τα όρια του εαυτού (του ψυχοβιολογικού όλου), απλώνεται προς τα έξω, προς το άπειρο, στον πνευματικό χώρο... Αρπάζεται προς το Όλον, που Απλώνεται Παντού και Πληροί τα Πάντα... κι ο άνθρωπος νοιώθει σαν να «αιωρείται»... ενώ συχνά χάνεται η αίσθηση του γήινου χρόνου...

Στην πραγματικότητα όλα αυτά κι άλλα πολλά που βιώνουμε (και που για κάποιους είναι μυστικά βιώματα, που δέχονται διάφορες ερμηνείες) είναι απόλυτα φυσικά... Απλά οι πληροφορίες φτάνουν στην Συνείδηση και από το Περιέχον Όλο (τον Θεό) και από το σώμα μας (τον εγκέφαλο, το σώμα, το κόσμο)... Ο άνθρωπος είναι και εκτός σώματος και εντός σώματος ταυτόχρονα (αλλά και μόνο εκτός σώματος, όταν αρπάζεται προς τον Θεό... αλλά και μόνο εντός σώματος όταν είναι πνευματικά τυφλός...)... Βέβαια ο ανθρώπινος εγκέφαλος αδυνατεί να ερμηνεύσει και να κωδικοποιήσει πληροφορίες που έρχονται από έξω, από τον πνευματικό, υπερβατικό, περιβάλλοντα και Περιέχοντα τα πάντα Χώρο (δηλαδή την Θεία Πραγματικότητα, τον Θεό), σε λογικά νοήματα, λογικές προτάσεις και λογικές εξηγήσεις...

Το ζήτημα όμως δεν είναι εδώ, να δώσουμε ερμηνείες... Απλά πρέπει να κατανοήσουμε ότι τελικά η Επαφή με τον Θεό, η Θεοπτία, είναι Εμπειρία (κάτι που ζούμε) και η Αληθινή Θεογνωσία (η όποια «Θεογνωσία» αποκομίζουμε από την Εμπειρία), είναι καθαρά βιωματική...

Το Αληθινό Σύμπαν βρίσκεται Εντός μας, όπως και το μονοπάτι και η πορεία, κι ο Θεός, κι η Ζωή, κι η μεταμόρφωση του ανθρώπου... Μακάριοι όσοι βρίσκουν μέσα τους το «ουράνιο μονοπάτι» που οδηγεί στον Ζωντανό Θεό, στην Θεία Πραγματικότητα, στην Αληθινή Ζωή...

Προς την Θεογνωσία

Στην πραγματικότητα, σαν «πνευματικές οντότητες» υπάρχουμε ήδη αυτόνομα μέσα στην Θεία Πραγματικότητα, στον Υπερβατικό Χώρο, στον Χώρο της Αιωνιότητας...

Όταν διερευνούμε ένα φαινόμενο, θα πρέπει να εξετάζουμε το φαινόμενο, σε όλες τις λειτουργίες του... διαφορετικά η «αντίληψη» που αποκομίζουμε είναι περιορισμένη, αποσπασματική, και σε τελευταία ανάλυση μη-αληθής...

Πως θα «ορίσουμε» τον άνθρωπο; Συνείδηση, οργανισμός (ύλη)... Τι είναι αυτά; Πως συσχετίζονται;... Όλοι οι μεγάλοι στοχαστές διερεύνησαν βιωματικά τα φαινόμενα αυτά και μετά «διατύπωσαν» θεωρίες... Οι άλλοι υιοθέτησαν ή διατύπωσαν θεωρίες, για να ερμηνεύσουν την πραγματικότητα...

Ποια είναι όμως η αλήθεια; η λογική αλήθεια;... Έτσι καταλήγουμε σε τρία πολύ βασικά συμπεράσματα (κατ’ αρχήν)...

Πρέπει να διερευνούμε το φαινόμενο άνθρωπος σε όλη την «έκτασή» του...

Πρέπει να διερευνούμε σε μία «πραγματική βάση» τα φαινόμενα κι όχι μέσα από θεωρίες...

Η αλήθεια είναι προσωπική κατάκτηση, πράξη, του καθενός... στην οποία καλούμαστε να κατακτήσουμε την ίδια την ύπαρξή μας, την ζωή, την δραστηριότητά μας...

Τι είναι τελικά ο άνθρωπος; Μήπως θα έπρεπε να ορίσουμε τον άνθρωπο σαν μία «Δυναμική Ύπαρξη», «Εξελισσόμενη Ύπαρξη», που μπορεί να «είναι» και να «βιώνει» πολλές καταστάσεις;

Ο άνθρωπος είναι:

1. Καθαρή Συνείδηση (πνεύμα) και μπορεί να επιβιώνει σαν καθαρά συνείδηση, αυτόνομα, (στο τέλος μίας πνευματικής εξέλιξης, ολοκλήρωσης...)...

2. Συνείδηση σε «σύνδεση» με ένα βιολογικό οργανισμό... οπότε έχει εμπειρία ενός «ψυχοβιολογικού όλου»...

3. Συνείδηση που μπορεί να «απορροφιέται» μέσα στην υλική δραστηριότητα... και να αντιλαμβάνεται («ψευδώς») ότι «είναι» επιφαινόμενο της ύλης, που την κυβερνά και την παρασέρνει μέσα στην «υλική ύπαρξη».

Ο άνθρωπος είναι και μπορεί να είναι όλα αυτά, και ταυτόχρονα και ξεχωριστά... ανάλογα με το «που» στρέφεται κι αποροφιέται η συνειδητότητα (ανάλογα δηλαδή από το από «που» παίρνει η Συνείδηση πληροφορίες...)...

Η πνευματική άνοδος, η πνευματική γέννηση στους Κόλπους της Θείας Πραγματικότητας, οδηγεί στην «αντίληψη μίας νέας πνευματικής ύπαρξης»... Όσο «πλαταίνει η συνειδητότητα», τόσο αντιλαμβανόμαστε την ύπαρξή μας σαν «πνευματική οντότητα» (χωρίς να αποκοβόμαστε από την σύνδεσή μας με το σώμα, με την αντίληψη του ψυχοβιολογικού όλου και της υλικής ύπαρξης... που όμως «υποβαθμίζονται σαν πηγές βιώματος και πληροφόρησης... αφού «ζούμε σαν «πνεύμα» μέσα στο σώμα, κι όχι σαν «ψυχοβιολογικό όλο» μέσα από τις ψυχονοητικές λειτουργίες και τις αισθήσεις...)... Στην πραγματικότητα, σαν «πνευματικές οντότητες» υπάρχουμε ήδη αυτόνομα μέσα στην Θεία Πραγματικότητα, στον Υπερβατικό Χώρο, στον Χώρο της Αιωνιότητας... Η «ύπαρξή» μας έχει μετατεθεί στην Συνείδηση και δεν στηρίζεται πιά στην «σύνδεσή» μας με το σώμα (Αυτή είναι η «πνευματική μεταμόρφωση», η «πνευματοποίηση» του ανθρώπου)...

Η «πνευματική ύπαρξη», στην οποία αναδυόμαστε όταν ανυψωνόμαστε ως την Καθαρή Συνείδηση, είναι «ύπαρξη μέσα στην Θεία Πραγματικότητα». Η πνευματική οντότητα είναι «ο άνθρωπος Εντός του Θεού», στους Κόλπους του Θεού... Αυτή η Κατάσταση Είναι η Αληθινή Ζωή, η Αιώνια Ζωή... Θα πρέπει κάποιος, μόνος του, να βιώσει αυτή την Κατάσταση, για να βγάλει μόνος του τα συμπεράσματά του... κι όχι να βασίζεται είτε σε ιδέες που παρουσιάζονται εδώ, είτε σε θεωρίες κι απόψεις...

Κανένας άνθρωπος δεν μπορεί να φτάσει στην Αληθινή Αυτογνωσία, «της Ύπαρξής του, σαν πνευματικής οντότητας μέσα στους Κόλπους του Θεού», αν δεν «ανυψωθεί» ως την Καθαρή Ουσία του. Η πνευματική ύπαρξη, η πνευματική ζωή μέσα στην Θεία Πραγματικότητα, η αντίληψη ότι ζούμε αυτόνομα μέσα στον πνευματικό χώρο κι ότι θα ζούμε για πάντα (ακόμα κι όταν πάψει να υπάρχει το σώμα) δεν είναι απλά το πέρασμα στην Αληθινή Ζωή, στην Αιώνια Ζωή ενόσω είμαστε ζωντανοί (πέρα από την ζωή και τον θάνατο του σώματος)... είναι και η μόνη αληθινή «σωτηρία» που υποσχέθηκε ο Ιησούς στους μαθητές του (και σε όσους θα γίνονταν μαθητές του)...

Τι Είναι Ζωή; Το να Γνωρίσουμε τον Θεό, να Ανυψωθούμε ως τον Θεό... Κι αυτό μπορούμε να το κάνουμε μόνο «εν πνεύματι», όταν μεταμορφωθούμε πνευματικά, όταν γίνουμε πνευματικές οντότητες, όταν αρχίσουμε να υπάρχουμε σαν πνευματικές οντότητες στους Κόλπους του Θεού (πνευματική μεταμόρφωση, που εξαγιάζει και τις κατώτερες ψυχονοητικές λειτουργίς και το σώμα)... Διαφορετικά, χωρίς πνευματική γέννηση μέσα στη Θεία Πραγματικότητα, ο Θεός «Μένει» Μακριά και Ξένος...

Μέσα στον Χριστιανισμό δεν ακολουθούν όλοι την γραμμή του Ιησού, των μαθητών, των μυστικών πατέρων... Κάποιοι, ανήμποροι να ανυψωθούν ως το Πνεύμα, ως την πνευματική γέννηση, υποστηρίζουν ότι ο άνθρωπος δεν μπορεί να είναι «παρά μόνο ψυχοβιολογικό όλο»... Αυτό δεν το είπε ποτέ ο Ιησούς, οι μαθητές του, οι μυστικοί πατέρες, η αληθινή ορθοδοξία... Αυτοί λοιπόν οι κάποιοι (που θέλουν να ονομάζονται χριστιανοί, και αυτοπροσδιορίζονται σαν οι μόνοι εκφραστές της «ορθοδοξίας») υποστηρίζουν ότι ο άνθρωπος μπορεί να διασωθεί μόνο σαν ψυχοβιολογικό όλο... Έτσι πιστεύουν, ότι μέσω της «πίστης» τους και της εσχατολογικής ανάστασης (οπότε θα λάβουν άφθαρτα σώματα), θα διασωθούν... Γι’ αυτούς, αυτή είναι η αληθινή σωτηρία... Αλλά η «εσχατολογική μεταμόρφωση» του κόσμου, πέρα από τις όποιες ερμηνείες της, είναι κάτι που Γνωρίζει μόνο ο Θεός, και για μας τους ανθρώπους, έχει ελάχιστη πρακτική σημασία...

Αν κάποιος δεν Γνωρίσει Αληθινά τον Θεό, εν ζωή... αν μένει «πνευματικά» ξένος... πως θα Τον γνωρίσει σε μία εσχατολογική ανάσταση;... Η «πνευματική ένωση με τον Θεό», η «πνευματική μεταμόρφωση του ανθρώπου», πρέπει να γίνει Τώρα, Εδώ, ενόσω ζούμε... Αλλιώς...

Η Οδός της Θεογνωσίας

Σύμφωνα (με την σωστά ερμηνευόμενη) χριστιανική κοσμοθεωρία ο Θεός Είναι ο Ζων, ο Παρών Θεός, το Αντικειμενικό (που Προσεγγίζουμε στο τέλος μίας εσωτερικής, πνευματικής, ολοκλήρωσης...), κι όχι απλά το «έξω» από εμάς... Πως θα πρέπει να το αντιλαμβανόμαστε αυτό;

Μέσω της νόησης μπορούμε να δομήσουμε μία Ολόκληρη Δογματική, αλλά αυτό θα είναι μία κατασκευή της νόησης... συλλαμβάνουμε την «έννοια του Θεού»... αλλά αυτό δεν μας φέρνει σε Επαφή με τον Ζωντανό Θεό... «Διαβάζοντας αντικειμενικά» την Ιστορία των Δογμάτων, στους κόλπους του χριστιανισμού (κι όχι μέσα από την «εκκλησιαστική προοπτική») βλέπουμε ότι τις περισσότερες φορές δεν ήταν οι «θεοφόροι πατέρες» που διαμόρφωναν τα πράγματα (αν και πάντα καθοδηγούσαν τους αληθινούς χριστιανούς στην βιωματική προσέγγιση του Θεού)... συνήθως οι εκκλησιαστικές αρχές αποτελούνταν από απλούς διανοούμενους που είχαν μία θεωρητική, νοητική (και μη βιωματική, αληθινά βιωματική) προσέγγιση της θεολογίας, της θεολογικής γνωσιολογίας, και της θέωσης... Έτσι το μόνο που πέτυχαν ήταν να απομακρυνθούν από την πατερική γραμμή, (την Αληθινή Διδασκαλία του Ιησού), να κατασκευάσουν ένα καθαρά θεωρητικό οικοδόμημα με μία «ψευτοχριστιανική κοσμοθεωρία», μία «διανοητική θεολογία», και μία «εξωτερική λατρεία» που δεν σώζει κανέναν... Η επίκληση της πατερικής παράδοσης (του Διονύσιου του Αρεοπαγίτη, του Γρηγόριου του Θεολόγου, του Γρηγόριου Νύσσης, του Μάξιμου, του Συμεών, του Γρηγόριου Παλαμά...)... δεν διασώζει την εκκοσμικευμένη εκκλησία γιατί απλούστατα όλα αυτά που επικαλούνται δεν εφαρμόζονται στην εκκλησία... (ούτε στην ανατολική εκκλησία, ούτε στην δυτική εκκλησία, ούτε στην προτεσταντική εκκλησία)... Ολόκληρη η χριστιανική εκκλησία έχει διολισθήσει στην εκκοσμίκευση...

Εξ’ άλλου δεν μπορούμε να βρούμε τον Θεό σαν το «άμεσα αντικειμενικό» (σαν αντικείμενο της αντίληψης, της αίσθησης...), γιατί τότε ο Θεός καθίσταται «αντικείμενο»...

Ο μόνος δρόμος είναι Εντός της Συνείδησης να Βρούμε το Θεό, το Αληθινά Αντικειμενικό, την Αρχή των πάντων... Όλοι οι πατέρες της ορθοδοξίας υποστηρίζουν ότι αν ο νους (η κυριότερη λειτουργία της ψυχής, η Συνείδηση) δεν γίνει καθαρός άμορφος, ξεπερνώντας όλες τις ποικιλίες των λογισμών, δεν είναι σε θέση να «δει» τον Θεό, Αυτό που Υπάρχει Πραγματικά... Όσο ο νους «διανοείται», συλλαμβάνει την «πραγματικότητα της νόησης», όχι την Αντικειμενική Πραγματικότητα... κι όσο κι αν ψάχνουμε έξω, βρίσκουμε μόνο «αντικείμενα»... Αυτή η Αληθινή Αντικειμενικότητα, δεν είναι «υποκειμενική», γιατί γίνεται αντιληπτή «μέσα στο υποκείμενο» σαν κάτι έξω από εμάς (σαν υπέρβαση του υποκειμένου), αλλά ταυτόχρονα δεν είναι «άμεσα αντικειμενικό», γιατί το αντιλαμβανόμαστε Εντός της Συνείδησης...

Οι Έλληνες πατέρες (δεν μπορούμε να το κρύβουμε), αναθρεμένοι μέσα στην ελληνική φιλοσοφία και χρησιμοποιώντας όρους της ελληνικής φιλοσοφίας, περιέγραψαν τον Θεό (τον Τριαδικό Θεό) περισσότερο σαν Έλληνες παρά σαν Εβραίοι.. Νομίζετε, αγαπητοί φίλοι, ότι το «Αγαθόν» του Πλάτωνα, η το «Ένα» του Πλωτίνου «δείχνει» κάτι άλλο από τον Θεό, το Αληθινά Αντικειμενικό, που εδώ περιγράφεται μέσα από την χριστιανική προοπτική;

Στην πραγματικότητα, τόσο οι χριστιανοί μυστικιστές, (από τον Ιωάννη, τους μαθητές και τους πατέρες μέχρι κάποια σύγχρονα πρόσωπα), όσο και οι Έλληνες μυστικιστές (στα πλαίσια μίας παράδοσης που ξεκινά από την ελληνική θρησκεία, περνά από τον Πλάτωνα, τον Πλωτίνο, και φτάνει, μέσα από διάφορες επιρροές μέχρι σήμερα), μιλούν για το Θεό (σαν την Υπέρτατη Πραγματικότητα) με τον ίδιο τρόπο... Εκεί που οι χριστιανοί «θεολόγοι» διαχωρίζονται είναι στην διερεύνηση και τον ορισμό της ψυχής. Δεν ταυτίζουν την ψυχή με το Όλον αλλά διαχωρίζουν το «κτιστό» από το «Άκτιστο». Οι Έλληνες μυστικιστές και «ταυτίζουν» και «διαχωρίζουν» βιωματικά την ψυχή από το Όλον (είναι καθαρά θέμα περιγραφής).. Το γιατί οι χριστιανοί «θεολόγοι» οδηγήθηκαν σε αυτή την αντίληψη έχει την γνωσιολογική και ιστορική του εξήγηση (αλλά δεν είναι του παρόντος).. Όπως κι αν έχει αυτή η αντίληψη της «διαφοράς» Άκτιστου-κτιστού, «γεφυρώνεται» μέσα σε μία «Σχέση Αγάπης», όπου το «κτιστό» θεώνεται κατά χάρη... Στην πραγματικότητα στο χώρο του βιώματος, δεν υπάρχει «θέση» παρά μόνο για τον Θεό... Όλες οι θεωρητικές, δογματικές, διαφορές, γίνονται στο επίπεδο της περιγραφής, της διανόησης... στο επίπεδο του λόγου, της «απογυμνωμένης λέξης»... κι αφορούν όχι αυτούς που Βιώνουν την Πραγματικότητα, αλλά αυτούς που «σκέφτονται» για την Πραγματικότητα...