ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ, ΟΥΣΙΑ, ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΕΣ-ΔΡΑΣΕΙΣ, ΕΠΙΓΝΩΣΗ 5(2)

ΑΥΤΟ που Ονομάζουμε Θεό, Απόλυτο, Πραγματικότητα, Ουσία (της Ύπαρξης), Πνεύμα, Ψυχή, είναι η Υπέρτατη Πραγματικότητα κι όλοι αυτοί οι Όροι δείχνουν (και «περιγράφουν») το ίδιο πράγμα. ΑΥΤΟ, σαν Ουσία, είναι το Σταθερό Υπόβαθρο κάθε αντίληψης ύπαρξης, δραστηριότητας, δράσης και «φαινομένου». Υπάρχει Πάντα, Παντού, πίσω από κάθε ύπαρξη, δραστηριότητα, δράση και φαινόμενο.

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

ΓΕΝΙΚΑ ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗΣ

ΦΑΙΝΟΜΕΝΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗΣ

ΘΕΩΡΙΑ ΤΩΝ ΣΩΜΑΤΩΝ

ΘΕΩΡΙΑ ΤΩΝ ΜΥΣΤΙΚΩΝ «ΚΕΝΤΡΩΝ»

Η ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΣΤΗ ΖΩΗ

Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΚΙ Ο ΑΛΗΘΙΝΟΣ ΔΙΑΛΟΓΙΣΜΟΣ

Για την Απελευθέρωση

Ο Αληθινός Διαλογισμός

Τελικά, τι είναι Διαλογισμός, πραγματικά; Τι είναι ο Πραγματικός Διαλογισμός; Διαλογισμός δεν είναι δράση (κάποιου υποκειμένου). Δεν είναι να κάθεσαι σε στάση διαλογισμού, δεν είναι να αναπνέεις πειθαρχημένα, δεν είναι να συγκεντρώνεσαι σε κάτι (παράσταση, «ιδέα», αφηρημένη αντίληψη), δεν είναι να παρατηρείς (να είσαι ο «παρατηρητής»). Διαλογισμός δεν είναι να προσεύχεσαι, να οραματίζεσαι, να έχεις οποιαδήποτε προσωπική εμπειρία. Διαλογισμός δεν είναι οποιαδήποτε εξωτερική ή εσωτερική διαδικασία. Διαλογισμός δεν είναι οτιδήποτε πέφτει στην προσωπική μας αντίληψη. Διαλογισμός δεν είναι η ιερή πρόθεση, η αγνή επιθυμία να φτάσεις στην Φώτιση. Ποιος θα φτάσει στην Φώτιση; Είναι η Φώτιση προσωπική εμπειρία; Όλα αυτά είναι δραστηριότητες εξωτερικές (ακόμα κι όσα θεωρούμε «εσωτερικά»), είναι σκέψη κι εντοπίζονται, όλες αυτές οι δραστηριότητες, στον περιφερικό εγκέφαλο, ή στο περιφερικό νευρικό σύστημα και το σώμα. Διαλογισμός δεν είναι κάτι που κάνεις ή κάτι που δεν κάνεις. Διαλογισμός δεν είναι οποιαδήποτε αντίληψη ότι είμαστε κάτι, ότι κάνουμε κάτι, ότι πραγματώνουμε κάτι. Όλα αυτά είναι δραστηριότητες, σκέψη, αδιέξοδες δράσεις.

Από την άλλη μεριά ο Πραγματικός Διαλογισμός ταυτίζεται με την Σιωπή της σκέψης, με την Ακινησία, την Ελευθερία, την Επίγνωση της Ενότητας της Ύπαρξης, την Μη-Δυαδική Αντίληψη. Αλλά δεν υπάρχει (προσωπικός) Δρόμος προς αυτή την Κατάσταση. Δεν υπάρχει Πρακτική να οδηγεί Εδώ. Δεν υπάρχει καμία Τεχνική για να εφαρμόσεις και να φτάσεις να βιώσεις αυτό. Δεν υπάρχει ακόμα καμία πραγματοποίηση, τίποτα που πρέπει να πραγματοποιήσεις. Τελικά τι είναι Πραγματικός Διαλογισμός;

Τα μάτια σου «Ανοίγουν» και μπορείς να Δεις μονάχα όταν δεν σε ενδιαφέρει ο κόσμος, η εξωτερική ζωή, μονάχα όταν νοιώθεις βαθιά μέσα σου την ματαιότητα όλων των δραστηριοτήτων. Όταν το Δεις, τότε μόνο, τελείως αυθόρμητα, από μέσα, γεννιέται η αντικειμενική βουλητική δράση της «απόρριψης», της «παραίτησης», της «εγκατάλειψης». Όταν σβήνει η «δίψα» για εξωτερική ζωή κι όταν βλέπεις όλη την ματαιότητα όλων των δραστηριοτήτων, τότε σαν από θαύμα (από το Τίποτα) γίνεται Σιωπή, όλα Ακινητοποιούνται και γίνονται απλά «περιεχόμενο» της Αντίληψης (με το οποίο δεν ταυτιζόμαστε πια). Η Αντίληψη Απελευθερώνεται, Ρέει Ανεμπόδιστα. Όλα γίνονται Φυσικά, Πραγματικά, Αληθινά. Ο Διαλογισμός είναι Ακινησία, Σιωπή, Ησυχία, Ελευθερία, Απεραντοσύνη, Ανεμπόδιστη Ενότητα με Όλα. Ακινησία «δική» μας, (αντικειμενική κι όχι «προσωπική»), κι όχι του «Περιεχομένου» της Αντίληψης. Ο Διαλογισμός είναι Φυσική Ροή της Ζωής, χωρίς παραμορφώσεις, διαστρεβλώσεις, λοξοδρομήσεις, χωρίς οποιαδήποτε παρέκκλιση από την Ανεμπόδιστη Ροή. Ο Διαλογισμός είναι να Είσαι και να Λειτουργείς στο Κέντρο της Ισορροπίας της Ύπαρξης και να Λειτουργείς από Εδώ για να «σκέφτεσαι», να «αισθάνεσαι» και να «δρας». Ο Διαλογισμός είναι η Ζωντανή Ελευθερία κι είναι η Πύλη που «χωρίζει» κι «ενώνει» τους (Ανώτερους και Κατώτερους) Κόσμους. Εσωτερικά είναι οι Ανώτεροι Ουρανοί της Παγκόσμιας Ύπαρξης (οι Ουρανοί της Τριμούρτι στην Ινδοϊστική Παράδοση, οι Τρεις Πνευματικοί Ουρανοί της Χριστιανικής Παράδοσης). Κάτω είναι οι Κατώτεροι Κόσμοι (Ο Νοητικός Κόσμος, ο Αστρικός Κόσμος κι ο Αιθερικός-Ενεργειακός-Υλικός Κόσμος των Μορφών), είναι οι κατώτερες λειτουργίες, η κατώτερη ζωή.

Πραγματικός Διαλογισμός είναι απλά να Κατανοήσεις, να εγκαταλείψεις όλα τα «εξωτερικά», να Δεις την ματαιότητα όλων αυτών των δραστηριοτήτων και να τα «αφήσεις» να σβήσουν φυσικά, επειδή ακριβώς είναι μάταια. Χωρίς πρόθεση, χωρίς προσπάθεια, χωρίς «κέρδος». Προφανώς (το λέμε για να γίνει πιο κατανοητό) αυτή η «εγκατάλειψη» σημαίνει την πραγματική εσωτερική απόσπαση από όλα αυτά, την ιερή «αδιαφορία». Δεν σημαίνει καθόλου απομόνωση από τις εξωτερικές λειτουργίες, τον εξωτερικό κόσμο, την εξωτερική ζωή. Απλά όταν αποσπαστούμε πραγματικά από όλα αυτά, όλα λειτουργούν φυσικά, ανεμπόδιστα, χωρίς επηρεασμούς. Εισερχόμαστε στην σφαίρα του «αντικειμενικού», πέρα από προσωπικές αντιλήψεις, ερμηνείες και δράσεις.

Ποτέ δεν μπορεί η δραστηριότητα, η σκέψη, το εγώ να Φωτισθεί. Όταν σβήσουν όλα αυτά (οι εξωτερικές δραστηριότητες) δεν υπάρχει εγώ. Προφανώς η Κατάσταση της Φώτισης (όπως την ορίζουμε εδώ) και η δυαδική αντίληψη, η σκέψη, το εγώ, είναι ασυμβίβαστα. Έτσι δεν υπάρχει εδώ κανένα κέρδος για το εγώ, για κανέναν, στον Διαλογισμό. Ο Διαλογισμός είναι μια Αντικειμενική κατάσταση της Συνειδητότητας (της ΣΥΝΕΙΔΗΣΗΣ) κι όχι μια υποκειμενική αντίληψη. Διαλογισμός είναι η Ελεύθερη Αντικειμενική Ανεμπόδιστη Συνειδητότητα.

Για να Νοιώσουμε Αυτό που Είμαστε Πραγματικά, τον Αληθινό Εαυτό, την Αληθινή Ουσία που Είναι Παρούσα εδώ, για να Βιώσουμε την Βαθύτερη Αίσθηση της Ύπαρξής μας, τον Ίδιο τον Εαυτό μας (στην Εσωτερική του Κατάσταση, ανεξάρτητα από το πόσο Βάθος μπορεί να έχει) πρέπει να Στραφούμε Έσω (προς το Κέντρο της Ύπαρξής μας) και να μην χανόμαστε σε εξωτερικές δραστηριότητες, που μας προσανατολίζουν προς τα έξω, προς την εξωτερική ζωή. Αυτό σημαίνει ότι δεν χρειάζεται να προσπαθήσουμε κάτι, να κάνουμε κάτι εξωτερικά, να πραγματοποιήσουμε κάτι,  (δεν πρέπει να κάνουμε) απολύτως τίποτα. Ούτε να καταφύγουμε σε Διδασκάλους και Διδασκαλίες, ούτε να διαβάσουμε βιβλία (πέρα από την απαραίτητη ενημέρωση), ούτε να ακούσουμε κανέναν, ούτε να πάμε κάπου, σε κάποιο προσκύνημα, στο Θιβέτ, στην Ινδία, στο Άγιο Όρος, ούτε να τελέσουμε κάποια λατρεία, απολύτως τίποτα.

Ακόμα κι αν συναντήσουμε κάποιον Γνήσιο Διδάσκαλο, Μύστη, Γνώστη, Άνθρωπο που έχει Βιώσει την Πραγματικότητα, πέρα από την δυαδική συνειδητότητα, αυτό που μπορεί να μας πει είναι να Στραφούμε Έσω, στον Εαυτό, στην Αληθινή Ύπαρξη. Όλες οι Οδηγίες κι οι συμβουλές κι οι παραινέσεις τελειώνουν εδώ. Εμείς πρέπει να το κάνουμε. Να Στραφούμε Έσω για να Νοιώσουμε το Βαθύτερο Είναι μας. Διαβάστε τις «Συνομιλίες με τον Σρι Ραμάνα Μαχάρσι», διαβάστε το «Είμαι Εκείνο» του Νισαργκαντάτα Μαχαράτζ, διαβάστε τα βιβλία του Τζίντου Κρισναμούρτι, επιβεβαιώνουν αυτά που λέμε. Στην πραγματικότητα, ένας Πραγματικός Διδάσκαλος απλά μας ανοίγει τον Δρόμο, μας προετοιμάζει. Υπάρχουν κάποια μυστικά για αυτούς που Ακολουθούν την Οδό και που θέλουν πραγματικά να Προχωρήσουν Πέραν (πέραν της δυαδικότητας). Αλλά τελικά πρέπει να το κάνουμε εμείς οι ίδιοι.

Η Αρχή και το Τέλος του Αληθινού Διαλογισμού είναι Απλά Να Κάθεσαι. Τι σημαίνει πραγματικά αυτό; «Πως» το κάνεις; Αν το κάνεις με κάποιο τρόπο απλά το έχεις χάσει. Αν Απλά Καθίσεις τότε Ανοίγεται ο Δρόμος κι Αναδύεσαι στην Απεριόριστη Ελευθερία. Μπορείς να το Νοιώσεις, να το «Δεις» να συμβαίνει. Για αυτό λέμε ότι το να «κάθεσαι απλά» είναι η αρχή και το τέλος του Διαλογισμού, η Ουσία του και το Αληθινό Περιεχόμενο της Εμπειρίας, της Απελευθέρωσης. Μονάχα όταν νοιώθεις ότι το μόνο που σε ενδιαφέρει είναι να Βιώσεις την Αληθινή Ουσία κι όταν δεν σε ενδιαφέρει τίποτα εξωτερικό, μπορείς «απλά να κάθεσαι», με φυσικό τρόπο. Και τότε γίνονται όλα μόνα τους. Προφανώς εδώ δεν μιλάμε για «ενδιαφέρον» ή «μη ενδιαφέρον» κάποιου προσωπικού όντος, κάποιου εγώ. Μιλάμε για την αντικειμενική κατανόηση που κατασταλάζει μετά από την αντικειμενική (και μη προσωπική) προσεκτική παρατήρηση αυτού που συμβαίνει και γίνεται δράση (αληθινή αντικειμενική δράση). Θα το Νοιώσεις όταν έρθει η «ώρα».

Όταν κάποιος είναι ακόμα δεμένος με εξωτερικές δραστηριότητες (επειδή προφανώς νοιώθει και δρα σαν εγώ) και θέλει να ελέγξει, να πειθαρχήσει, να ξεπεράσει όλα αυτά που κάνει, σκέψη, αίσθηση, εξωτερικές εμπειρίες, χρησιμοποιεί διαφόρους τρόπους, μεθόδους, που ονομάζει «διαλογισμό». Προφανώς συνεχίζει την ίδια αδιέξοδη εξωτερική δράση (του εγώ). Όλα αυτά δεν είναι Αληθινός Διαλογισμός. Είναι μια μίμηση διαλογισμού που απλά ξεγελά τον νου. Στην πραγματικότητα η εξωτερική δραστηριότητα είτε διαλογιζόμαστε με αυτόν τον τρόπο είτε κάνουμε οτιδήποτε άλλο, περπατάμε, χορεύουμε ή κάνουμε κάποια εργασία, είναι απλά εξωτερική δραστηριότητα. Κι όλα αυτά έχουν την ίδια αδιέξοδη αξία, έχουν το ίδιο αδιέξοδο νόημα, αν και διαφέρουν σε «περιεχόμενο».

Έτσι, αν θέλεις να Φτάσεις (πραγματικά, σαν φυσικό αντικειμενικό γεγονός κι όχι σαν προσωπική αντίληψη) σε Αυτή την Αντικειμενική Κατάσταση που ονομάζουμε Αληθινό Διαλογισμό ή Φώτιση (είναι το ίδιο) κι όπου δεν υπάρχει εγώ, απλά αναρωτήσου «ποιός» θέλει να φτάσει εδώ; «Ποιος» θα κάνει οτιδήποτε για να φτάσει εδώ; «Ποιος» θα φωτιστεί και «ποιος» θα είναι φωτισμένος; Προφανώς εδώ φαίνεται όλη η αδιέξοδη ανοησία του εγώ. Κατανόησε (αντικειμενικά) ότι «πρέπει» να εγκαταλειφθεί ολόκληρο το εγώ, οι αντιλήψεις του και οι δραστηριότητές του. Προφανώς αυτό έρχεται σαν αποτέλεσμα κι επιστέγασμα της αντικειμενικής κατανόησης.  Κατανοώντας το και κάνοντάς το νοιώθεις πως «κανείς» δεν φτάνει, πουθενά δεν φτάνει. Απλά όταν σβήνουν όλες οι αυταπάτες του εγώ Βρίσκεσαι Εδώ. Όχι Εσύ σαν προσωπικό εγώ, αλλά σαν Αντικειμενική Αίσθηση της Ύπαρξης (το Αληθινό Εσύ). Πάντα Είσαι εδώ. Ποτέ δεν έφυγες πραγματικά (παρά μόνο στην «αντίληψη, στην φαντασία, στην πλάνη). Όλο σου το «Ταξίδι» έξω από Εδώ ήταν φανταστικό. Σε ξεγέλασε το γεγονός ότι η φαντασία χρησιμοποιεί στοιχεία της αλήθειας κι έτσι μπορεί να παραπλανά (επειδή μιμείται τέλεια την πραγματικότητα). Σαν τον Αληθινό Οδυσσέα (της Συμβολικής Οδύσσειας) ποτέ δεν εγκατέλειψες την Ιθάκη γιατί η Ιθάκη είναι η Ίδια σου η Ύπαρξη, η Ίδια σου η Ζωή κι η «Μνήμη» της κι η «Λαχτάρα» της είναι πάντα παρούσα, όπου κι αν είσαι, ό,τι κι αν κάνεις, «στοιχειώνει» το ταξίδι στους φανταστικούς κόσμους.

Έτσι, Άφησέ τα όλα κι Απλά Κάθισε, μάθε Απλά Να Κάθεσαι. Αυτό είναι η Φώτιση Γιατί το να Κάθεσαι Απλά είναι όλα, η Ηρεμία του σώματος, η Απάθεια του ψυχισμού, η Σιωπή της σκέψης, η Ησυχία της Ύπαρξης. Δεν χρειάζεται χρόνο για να συμβεί. Δεν ανήκει στον Χρόνο αυτή η Κατάσταση, γιατί δεν υπάρχει εγώ, εμπειρία, μνήμη, φώτιση (είναι το εγώ που είναι χρόνος, ζει στον χρόνο και δραστηριοποιείται και πραγματοποιεί στον χρόνο). Είναι μια ζωντανή Κατάσταση που Ρέει Συνέχεια. Είναι Αιώνιο Παρόν που Ρέει, Είναι Συνεχώς Νέο, Χωρίς να Αλλοιώνεται. Είναι η Ελευθερία.

Αν ο Εξωτερικός Κόσμος είναι απέραντος (έτσι όπως τον περιγράφουν οι Φυσικοί, οι Κοσμογράφοι κι οι Αστρονόμοι) κι όπως μπορεί να δει κάποιος ακόμα και με τα φυσικά μάτια όταν κοιτάξει ψηλά τον νυχτερινό ουρανό με τα εκατομμύρια γαλαξίες που απλώνονται στο βάθος του διαστήματος, ο Εσωτερικός Κόσμος είναι Αχανής. Απλώνεται σε Όλο Πιο Βαθιές Εκτάσεις Χωρίς Τέλος. Η Απέραντη Ελευθερία της Μη-Δυαδικής Συνειδητότητας δεν είναι παρά η Αρχή στην Επέκτασή μας στο Άπειρο. Και κάποιος που κολυμπά στις Ακτές της Πραγματικότητας άραγε γνωρίζει για την Βαθειά Θάλασσα της Ουσίας, για την Απεραντοσύνη της, Όπου δεν φτάνει καμία αντίληψη; Έχουμε αναφερθεί πολλές φορές στις Βαθύτερες Καταστάσεις της ΣΥΝΕΙΔΗΣΗΣ, στην Εμπειρία του Παγκόσμιου Αιώνιου Χώρου, πέρα από τον Χρόνο (που Βιώνουμε στο Σαχασράρα) και στην Εμπειρία του Σκοτεινού Ορίου της Δημιουργίας (που Βιώνουμε έξω από Χώρο και Χρόνο, έξω από το σώμα αλλά «κοντά» στο σώμα). Για την Υπέρτατη Εμπειρία της ΣΥΝΕΙΔΗΣΗΣ θα πούμε μόνο αυτό: αυτό που Νοιώθουμε Έρχεται Από ΜΈΣΑ, δεν υπάρχει καμία εξωτερική αντίληψη να το προσεγγίσει και καμία περιγραφή δεν μπορεί να το περιγράψει. Απλά Νοιώθεις (από ΜΕΣΑ) τον «Παλμό» της ΖΩΗΣ, Νοιώθεις τον ΖΩΝΤΑΝΟ ΘΕΟ. Προφανώς εδώ δεν μιλάμε για την Εμπειρία ούτε με την έννοια της προσωπικής εμπειρίας, ούτε για την Αντικειμενική Εμπειρία των Ανώτερων Καταστάσεων, είναι κάτι Τελείως Υπερβατικό.

Όταν κάποιος Προχωρά Εδώ Γνωρίζει Που Βαδίζει γιατί το Βιώνει Αυτός ο Ίδιος. Και μόνο αυτός είναι ο Ορθός Τρόπος να Μάθουμε για όλα αυτά, μέσα από την εμπειρία, την μη προσωπική εμπειρία, την Αντικειμενική Εμπειρία, την Υπερβατική Εμπειρία. Κατανοούμε ότι δεν πρόκειται εδώ για προσωπική εμπειρία ενός εγώ αλλά για Βαθύτερες Αντικειμενικές Καταστάσεις της Συνειδητότητας, της ΣΥΝΕΙΔΗΣΗΣ που Επιστρέφει στα ΒΑΘΗ της. Απλά, όπως Προχωράμε Εδώ κρατάμε σαν φυλαχτό ένα απλό μυστικό, ότι όπως είναι Ψηλά είναι και χαμηλά. Κι όπως Ξεκινάμε Φυσικά και Προχωράμε Ανεμπόδιστα, με τον ίδιο τρόπο γίνεται κι Εδώ. Όλα γίνονται μόνα τους. Η ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ από την Φύση της Ανυψώνεται, Πλαταίνει, Βαθαίνει (όλα αυτά σηματοδοτούν την Επιστροφή στην ΟΥΣΙΑ). Επεκτείνεται πέρα από όλα τα Όρια μέχρι να Γίνει το Παν. Γιατί Πάντα Είναι το Παν. Κι όλοι οι Αντικειμενικοί Περιορισμοί κι οι προσωπικοί περιορισμοί είναι απλά απατηλοί περιορισμοί (που δημιουργούνται από την «συγκέντρωση» της προσοχής, της συνειδητότητας, της επίγνωσης, που αυτόματα σημαίνει «περιορισμό»). Η Αλήθεια ούτε Πραγματοποιείται, ούτε Αποκαλύπτεται, ούτε Ανακαλύπτεται. Απλά η Κατανόηση φωτίζει την πλάνη. Η πλάνη διαλύεται. Κι Υπάρχει Αλήθεια. Η ΑΛΗΘΕΙΑ Είναι Πάντα εδώ. Αν δεν την Βιώνουμε είναι γιατί απλά είμαστε «στραμμένοι» αλλού, στους Κατώτερους Κόσμους, στον Εξωτερικό Κόσμο. Όταν όμως έρθει η Ευλογημένη Ώρα να Στραφούμε Έσω τότε Συνειδητοποιούμε πως Όλα Είναι Εδώ Πάντα, Για Πάντα.

Τελικά Διαλογισμός (Αληθινός Διαλογισμός) είναι Φυσική Διαδικασία, Φυσική Πράξη, που συμβαίνει απλά σε αντικειμενικό επίπεδο. Όχι κάτι που κάνουμε, κάτι που πραγματοποιούμε κι είναι προσωπική εμπειρία μέσα στον χρόνο. Η Κατάσταση του Διαλογισμού είναι Αντικειμενική Ζωή, που Ρέει, Εδώ, Τώρα, έξω από τον Χρόνο και την προσωπική αντίληψη και μνήμη. Είναι η Αληθινή Ζωή.

Η ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΤΩΝ ΑΛΛΩΝ ΚΟΣΜΩΝ

ΘΑΝΑΤΟΣ

ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ, ΟΥΣΙΑ, ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΕΣ-ΔΡΑΣΕΙΣ, ΕΠΙΓΝΩΣΗ 5

ΑΥΤΟ που Ονομάζουμε Θεό, Απόλυτο, Πραγματικότητα, Ουσία (της Ύπαρξης), Πνεύμα, Ψυχή, είναι η Υπέρτατη Πραγματικότητα κι όλοι αυτοί οι Όροι δείχνουν (και «περιγράφουν») το ίδιο πράγμα. ΑΥΤΟ, σαν Ουσία, είναι το Σταθερό Υπόβαθρο κάθε αντίληψης ύπαρξης, δραστηριότητας, δράσης και «φαινομένου». Υπάρχει Πάντα, Παντού, πίσω από κάθε ύπαρξη, δραστηριότητα, δράση και φαινόμενο.

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

ΓΕΝΙΚΑ ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗΣ

ΦΑΙΝΟΜΕΝΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗΣ

ΘΕΩΡΙΑ ΤΩΝ ΣΩΜΑΤΩΝ

ΘΕΩΡΙΑ ΤΩΝ ΜΥΣΤΙΚΩΝ «ΚΕΝΤΡΩΝ»

Η ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΣΤΗ ΖΩΗ

Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΚΙ Ο ΑΛΗΘΙΝΟΣ ΔΙΑΛΟΓΙΣΜΟΣ

Για την Απελευθέρωση

Όταν η ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ Εκδηλώνεται μέσα στην Δημιουργία Εκδηλώνεται στο Κοσμικό Πεδίο (σαν Ύπαρξη), στο Παγκόσμιο Πεδίο (σαν Άχρονος Συνειδητός Χώρος) και στο Ατομικό Πεδίο σαν  (Περιορισμένη) Ατομική Συνειδητότητα κι ακόλουθα Συνδέεται («Δημιουργεί») στο Νοητικό Πεδίο με ένα Νοητικό Σώμα, μετά στο Αστρικό Πεδίο λαμβάνει («δημιουργεί») ένα Αστρικό Σώμα και τελικά ενσαρκώνεται στο (Αιθερικό) Ενεργειακό-Υλικό Πεδίο μέσα σε ένα υλικό σώμα. Όταν η «Ανώτερη Οντότητα»  Ενσαρκώνεται μέσα στο υλικό σώμα η ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ Είναι Παρούσα εδώ Περιέχοντας τα πάντα, η Κοσμική Ενέργεια είναι εδώ υποστηρίζοντας την Ύπαρξη κι η Παγκόσμια «Ατομικότητα» είναι εδώ, στο ίδιο σημείο με το Άτζνα Τσάκρα στο Κέντρο του εγκεφάλου αλλά σε άλλο πεδίο, βαθιά (κι είναι σε μη συνειδητή κατάσταση) ενώ η Ατομική Συνειδητότητα Συνδέεται με το Μυστικό Κέντρο της «Καρδιάς» (του εγκεφάλου),  με το κέντρο του εγκεφάλου (το Εσωτερικό Άτζνα Τσάκρα), παρέχοντας την «Αίσθηση Ύπαρξης», την Παρουσία εδώ, το Αληθινό Είναι στον υλικό κόσμο. Η Νοητική Δύναμη (το Νοητικό Σώμα) εντοπίζεται στον περιφερικό εγκέφαλο (το Εξωτερικό Άτζνα Τσάκρα). Ο Αστρικός Δυναμισμός (το Αστρικό Σώμα) διαχέεται με κέντρο το Αναχάτα Τσάκρα της φυσικής καρδιάς σε όλο το περιφερικό νευρικό σύστημα. Η Αιθερική Ενεργειακή Δύναμη με κέντρο το Σβαντίσθανα Τσάκρα διαχέεται και ζωοποιεί ολόκληρο το σώμα που είναι η εξωτερική όψη της ύπαρξης, μια μορφή, δομημένη από ύλη.

Η Ατομική Συνειδητότητα Παραμένει Πάντα (όσο διαρκεί η ενσάρκωση) στο Κέντρο του εγκεφάλου αλλά συνήθως δεν «λειτουργεί» εδώ, από εδώ (γιατί η επίγνωση, η «προσοχή» είναι στραμμένη αλλού). Σε Κατάσταση Αφύπνισης, Ισορροπίας, Ησυχίας, Ηρεμίας, υπάρχει Άμεση Ανεμπόδιστη Αντίληψη, δηλαδή μια Αντικειμενική Λειτουργία χωρίς (προσωπικές) παραμορφώσεις. Ό,τι Αντιλαμβανόμαστε είναι Ανέγγιχτο, Φυσικό, Ιερό. Είναι μια Μη-Δυαδική Αντίληψη που στο Χώρο της Επίγνωσής της Περιλαμβάνονται όλα και δεν υπάρχει αντίληψη ξεχωριστού υποκειμένου, ούτε διάκριση υποκειμένου-αντικείμένου, διαχωρισμός του εγώ από τα αντικείμενα. Η σκέψη (όταν γίνεται) είναι απλά μια πληροφοριακή διαδικασία που δεν επηρεάζει και δεν αλλοιώνει την αντίληψη. Η Αίσθηση είναι καθαρή από «επιθυμίες». Το σώμα λειτουργεί τελείως φυσικά.

Συνήθως όμως, οι περισσότεροι άνθρωποι λειτουργούν μέσα από το νοητικό κέντρο στον περιφερικό εγκέφαλο, σκέπτονται, ερμηνεύουν, θυμούνται κι έχουν μια τελείως προσωπική αντίληψη της πραγματικότητας, μια ιδιαίτερη εικόνα του κόσμου, της ζωής, των πραγμάτων. Η Γενική αντίληψή τους επηρεάζεται ακόμα από τις αισθήσεις, από επιθυμίες, «μνήμες» εμπειριών, προσκολλήσεις, συνήθειες, κλπ, αλλά και από την εξωτερική ζωή, από τις υλικές συνθήκες, τα εξωτερικά πράγματα (που παίζουν πολύ σημαντικό ρόλο στην διαμόρφωση της αντίληψης, της ζωής και της δράσης). Οι πιο πολλοί άνθρωποι είναι στραμμένοι προς τα έξω, λειτουργούν με τις εξωτερικές δραστηριότητες (στον περιφερικό εγέφαλο, στο περιφερικό νευρικό σύστημα και το σώμα) και βιώνουν την εξωτερική ζωή σαν την μόνη αληθινή ζωή. Όσο υπάρχει αυτός ο προσανατολισμός προς τα έξω, η δίψα για την εξωτερική ζωή, για την επαφή με την υλική πραγματικότητα, ο άνθρωπος αναλώνεται στον υλικό κόσμο των μορφών. Ακόμα και η Φιλοσοφική Αναζήτηση της Αληθινής Ύπαρξης για τον εξωτερικό άνθρωπο δεν είναι παρά μια αναζήτηση μέσω της σκέψης, αναζήτηση ιδεών, εννοιών, διανοητικών αληθειών. Ο Θεός των ανθρώπων είναι μια Ιδέα, ένα Είδωλο σκέψης. Η «λατρεία» τους είναι μια λατρεία Ειδώλων, ειδωλολατρία.

Η Στροφή προς τα Έσω, η Αναζήτηση της Εσωτερικής Ισορροπίας, η Βίωση της Ησυχίας όπου όλα διαλύονται σε μια Παγκόσμια Ενότητα φαίνεται στους εξωτερικούς ανθρώπους σαν κάτι θαυμαστό, θεϊκό, μια εκστατική εμπειρία που δεν κατανοούν και δεν αναζητούν. Άνθρωποι σαν τον Βούδα ή τον Ιησού των Εσσαίων φαντάζουν «μυθικοί». Κι όμως πρόκειται για μια Φυσική Κατάσταση της Ύπαρξης, μια Εγγενή Δυνατότητα του Ανθρώπου και κάτι τελείως φυσικό κι απλό. Στην πραγματικότητα ο άνθρωπος που Στρέφεται Έσω Στρέφεται προς την Αληθινή Φύση του, προς τον Αληθινό εαυτό του (που Έχει Άπειρο Βάθος), προς την Απέραντη Ουσία του (που πέρα από το εδώ Απλώνεται στο Άπειρο). Η Στροφή προς τα Έσω, η εγκατάλειψη των εξωτερικών δραστηριοτήτων, η παραίτηση από την εξωτερική ζωή στον κόσμο των μορφών, είναι το ίδιο Φυσική όσο και ο προσανατολισμός προς τα έξω. Σε αυτόν που Στρέφεται Έσω η Πραγματικότητα που Βιώνει είναι τόσο πραγματική όσο κι ο εξωτερικός κόσμος. Ίσως πιο πραγματική γιατί είναι Αιώνια κι όχι παροδική και φθαρτή όπως ο κόσμος των μορφών.

Για να Στραφεί κάποιος Έσω πρέπει να φτάσει σε ένα αποφασιστικό σημείο της ύπαρξής του στον εξωτερικό κόσμο. Όταν όλα αυτά έξω δεν τον ενδιαφέρουν πια και δεν έχουν καμία αξία πλέον, όταν το νοιώθει μέσα του και το κατανοεί βαθιά, μπορεί με φυσική ευκολία να τα εγκαταλείψει όλα αυτά. Στην πραγματικότητα τι συμβαίνει; Όταν μέσα από την ζωή, την αναζήτηση, την ανάλωση σε αδιέξοδες προσπάθειες (να φτάσουμε στην Αλήθεια της Ύπαρξης) κατανοούμε ότι ούτε υπάρχει Αλήθεια στον εξωτερικό κόσμο της παροδικότητας και της φθοράς, ούτε μπορούμε να φτάσουμε Κάπου με τις εξωτερικές δραστηριότητες και την διανοητική προσπάθεια (ακόμα και τον εμπρόθετο προσωπικό διαλογισμό ή την προσωπική προσευχή) έρχεται η στιγμή που (απογοητευμένοι) παραιτούμαστε από όλα αυτά. Τότε, από τα Βάθη της Ύπαρξης, αναδύεται μια Αντικειμενική Πρόθεση (όχι προσωπική επιθυμία) να Στραφούμε Έσω. Αφού έσβησε η φλόγα για εξωτερική ζωή, απλά Στρεφόμαστε Έσω, Συμβαίνει.. Είναι πια μια αντικειμενική δράση, μια μη προσωπική πράξη. Δεν υπάρχει κάποιος που κάνει κάτι. Οι δραστηριότητες του εγώ έχουν εγκαταλειφθεί, το ίδιο το εγώ έχει εγκαταλειφθεί. Ξαφνικά βρισκόμαστε Πέραν, στην Αντικειμενική Συνειδητότητα. Έχουμε μεταφέρει την Επίγνωσή μας στο Κέντρο του Εγκεφάλου (έχει Αφυπνισθεί το εσωτερικό Άτζνα Τσάκρα). Όσο ο άνθρωπος παραμένει δεμένος με εξωτερικά πράγματα δεν μπορεί να «αποχωρήσει» (γιατί στρέφει την προσοχή του προς τα έξω, διοχετεύει την ενέργειά του στην περιφέρεια κι απορροφιέται στον εξωτερικό κόσμο).

Έτσι η Αληθινή Θρησκεία του Εσωτερικού Βιώματος δεν είναι για όλους τους ανθρώπους αλλά μονάχα για όσους θέλουν πραγματικά να ανυψωθούν προς την Ανώτερη Εσωτερική Πραγματικότητα. Ο Ιησούς της Ερήμου είχε πει «Όπου γαρ εστιν ο θησαυρός υμών, εκεί έσται και η καρδία υμών» (Ματθαίος, στ΄ 21). Καταλαβαίνεται τι λέει; Τι είναι ο θησαυρός; Τι είναι η καρδιά; Μιλά για το Μυστικό Κέντρο της Καρδιάς, το Μυστικό Κέντρο της Ύπαρξης, της Ατομικής Συνειδητότητας, στο κέντρο του εγκεφάλου (το Εσωτερικό Άτζνα Τσάκρα) κι όχι για το κέντρο του συναισθήματος στην θέση της φυσικής καρδιάς. Κι ο θησαυρός είναι αυτό στο οποίο συγκεντρώνεται η προσοχή, η επίγνωσή μας, γιατί το θεωρούμε πολύτιμο (το πολύτιμό μας). Μπορεί να είναι ο εξωτερικός κόσμος της φθοράς ή ο Αιώνιος Ουρανός της Αληθινής Ζωής. Πόσοι «χριστιανοί» κατανοούν τα λόγια του Διδασκάλου της Ερήμου και πόσοι τα κάνουν πράξη ζωής; Πρέπει να γίνει κατανοητό ότι η Στροφή Έσω είναι μια Φυσική Δράση, Πράξη Ζωής, που συμβαίνει φυσικά, αντικειμενικά, σαν γεγονός, όταν ο εξωτερικός κόσμος γίνεται φυσικά αδιάφορος, χάνει την αξία του και δεν έχει πια τίποτα να προσφέρει. Δεν είναι κάτι που κάνει το εγώ, ένα εγώ, γιατί και το εγώ και οι δράσεις του και οι προθέσεις του και οι προσπάθειές του, όλα εγκαταλείπονται, για να Εισέλθουμε σε μια Αντικειμενική Κατάσταση της Ύπαρξης. Την στιγμή που φτάνουμε εδώ η εγκατάλειψη της εξωτερικής δραστηριότητας της σκέψης, της εξωτερικής ζωής, των αισθήσεων, του κόσμου των υλικών μορφών, είναι φυσικά εύκολη και γίνεται χωρίς προσπάθεια, απλά συμβαίνει.

Έτσι, η Στροφή Έσω, προς το Αληθινό Κέντρο της Ύπαρξής μας (στο κέντρο του εγκεφάλου) δεν απαιτεί καμία δράση (από μέρους μας), καμία πρακτική προσπάθεια, καμία τεχνική διαλογισμού ή προσευχής. Η Μετατόπιση προς το Κέντρο της Ύπαρξης δεν πραγματοποιείται σαν εμπειρία (ενός εγώ), σαν (προσωπικό) συμβάν. Δεν είναι κάτι που πρέπει να πραγματοποιήσουμε γιατί είμαστε ήδη στο Κέντρο μας. Απλά με την δραστηριότητα της σκέψης (στον περιφερικό εγκέφαλο) φτιάχνουμε ένα φανταστικό εγώ που νομίζει ότι είναι κάτι και πρέπει να γίνει κάτι, να φτάσει κάπου. Αυτό που συμβαίνει αντικειμενικά δεν είναι ότι εμείς έχουμε «φύγει» από το κέντρο μας. Απλά διοχετεύουμε ενέργεια προς το νοητικό κέντρο, προς τον περιφερικό εγκέφαλο, σκεπτόμαστε, φτιάχνουμε αντιλήψεις, εικόνες, όλα φανταστικά. Αντικειμενικά χρειάζεται απλά να σταματήσουμε να τροφοδοτούμε την σκέψη (γιατί έτσι κι αλλιώς είναι κάτι ψεύτικο και δεν οδηγεί πουθενά). Όταν αυτό γίνεται κατανοητό τότε όλα γίνονται φυσικά. Εγκαταλείπουμε τις εξωτερικές δραστηριότητες (την τροφοδότηση της σκέψης και της εξωτερικής ζωής). Αυτό είναι εύκολο αν ο κόσμος δεν μας ενδιαφέρει, αν έχει σβήσει η δίψα για εξωτερική ζωή. Η εγκατάλειψη (σε αυτό το σημείο) δεν είναι προσωπική πράξη. Είναι φυσικό σβήσιμο, αντικειμενικό συμβάν κι ολοκληρωτική αποχώρηση από το πεδίο της δυαδικής συνειδητότητας, τον κόσμο του διαχωρισμένου εγώ, Είσοδος στην Αντικειμενική Ζωή. Όταν το σώμα μένει σε ηρεμία, «ακινησία», όταν οι αισθήσεις ησυχάζουν, όταν η σκέψη εγκαταλείπεται (σωπαίνει) τότε Αναδύεται η Πραγματικότητα της Ύπαρξής μας. Αναδύεται η Αγνή Αίσθηση της Ύπαρξης (ότι Υπάρχουμε, Εδώ, Τώρα, Απλά Υπάρχουμε). Η Αντίληψή μας είναι Ανεμπόδιστη, δεν παραμορφώνεται από σκέψη, μνήμη, επιθυμίες, εξωτερικές προσκολλήσεις και εξωτερικές υλικές δραστηριότητες. Η Δυαδικότητα σβήνει και νοιώθουμε ότι Όλα Είναι Ένα. Αυτή είναι μια Φυσική Κατάσταση που αποκαλύπτεται φυσικά όταν ο άνθρωπος ωριμάζει στην ζωή κι αντιλαμβάνεται τι ακριβώς συμβαίνει κι αποδίδει στα πράγματα την πραγματική αξία τους.

Η Μετατόπιση στο Κέντρο της Ύπαρξής μας δεν είναι πραγματική μετατόπιση. Απλά, όταν η προσοχή δεν στρέφεται προς τις εξωτερικές δραστηριότητες (στο νοητικό κέντρο, στις αισθήσεις, στο σώμα, στον κόσμο), όταν οι εξωτερικές δραστηριότητες εγκαταλείπονται φυσικά (κι όχι με πειθαρχημένο έλεγχο κάποιου εγώ), η Μετατόπιση έχει συμβεί. Καθώς σβήνουν (και δεν τροφοδοτούνται πια) οι εξωτερικές δραστηριότητες η Αντίληψη Απελευθερώνεται και η Ζωή ρέει αβίαστα μέσα στην Επίγνωση της Ενότητας των Πάντων.

Αν κάποιος νομίζει ότι αυτό, το να Βιώνουμε την Ύπαρξη στο Κέντρο μας, την Μη-Δυαδική Συνειδητότητα της Ενότητας, χρειάζεται κάποια προσπάθεια ή ότι πραγματοποιείται στον χρόνο (με κάποια διαδικασία) βρίσκεται σε πλάνη. Στην πραγματικότητα δραστηριοποιείται ακόμα  στον περιφερικό εγκέφαλο, σκέπτεται, φτιάχνει μια αντίληψη ενός εαυτού που πρέπει να πραγματοποιήσει κάτι και κάνει προσπάθειες να επιτύχει κάτι.. Η πειθαρχία, η πειθαρχημένη άσκηση, βρίσκεται πάντα μέσα στα πλαίσια της εξωτερικής δραστηριότητας, της σκέψης, κλπ. και τελικά είναι αδιέξοδη. Ποιος θέλει να πραγματοποιήσει; Τι; Πρόκειται για ένα ψευδές πρόβλημα και στα ψευδή προβλήματα όλες οι λύσεις είναι ψευδείς. Η μόνη αληθινή απάντηση είναι μια λύση στο Αντικειμενικό Έδαφος της Πραγματικότητας κι όχι στον φανταστικό χώρο της σκέψης. Όλες οι εξωτερικές δραστηριότητες πρέπει να εγκαταλειφθούν. Ακόμα κι η επιθυμία της Ησυχίας, της Απελευθέρωσης, της Φώτισης. Να εγκαταλειφθούν φυσικά (όπως εξηγήσαμε πιο πάνω) και σαν φυσικό γεγονός κι όχι μέσα από προσωπική αντίληψη, προσωπική προσπάθεια (γιατί έτσι ξαναπέφτουμε στον φαύλο κύκλο της σκέψης και της απατηλής πνευματικής εξέλιξης). Η Μετατόπιση προς το Κέντρο μας πρέπει να είναι φυσική, πραγματική, αντικειμενικό συμβάν. Κι αυτό σημαίνει να σταματήσουμε φυσικά, πραγματικά να διοχετεύουμε ενέργεια στο νοητικό κέντρο, στην σκέψη, στον περιφερικό εγκέφαλο, στις αισθήσεις, στο σώμα, στον κόσμο. Κι αυτό δεν γίνεται με την συνέχιση της δραστηριότητας (της σκέψης, κλπ.). Αφήνουμε την φωτιά της εξωτερικής ζωής να σβήσει φυσικά. Δεν φυσάμε την φλόγα της εξωτερικής ζωής γιατί όσο φυσάμε δυναμώνουμε την φλόγα και την εξάρτηση από την εξωτερική ζωή.

Ο Αληθινός Διαλογισμός

Η ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΤΩΝ ΑΛΛΩΝ ΚΟΣΜΩΝ

ΘΑΝΑΤΟΣ

ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ, ΟΥΣΙΑ, ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΕΣ-ΔΡΑΣΕΙΣ, ΕΠΙΓΝΩΣΗ 4

ΑΥΤΟ που Ονομάζουμε Θεό, Απόλυτο, Πραγματικότητα, Ουσία (της Ύπαρξης), Πνεύμα, Ψυχή, είναι η Υπέρτατη Πραγματικότητα κι όλοι αυτοί οι Όροι δείχνουν (και «περιγράφουν») το ίδιο πράγμα. ΑΥΤΟ, σαν Ουσία, είναι το Σταθερό Υπόβαθρο κάθε αντίληψης ύπαρξης, δραστηριότητας, δράσης και «φαινομένου». Υπάρχει Πάντα, Παντού, πίσω από κάθε ύπαρξη, δραστηριότητα, δράση και φαινόμενο.

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

ΓΕΝΙΚΑ ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗΣ

ΦΑΙΝΟΜΕΝΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗΣ

ΘΕΩΡΙΑ ΤΩΝ ΣΩΜΑΤΩΝ

ΘΕΩΡΙΑ ΤΩΝ ΜΥΣΤΙΚΩΝ «ΚΕΝΤΡΩΝ»

Η ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΣΤΗ ΖΩΗ

Στην Φιλοσοφία, στον ιδιαίτερο κλάδο της Μεταφυσικής, Οντολογία ονομάζουμε την «Μελέτη του Όντος», που μελετά την γέννηση, την ύπαρξη, την πραγματικότητα του Όντος. Από την Αρχαιότητα οι άνθρωποι διέκριναν το Αληθινό Ον (που ταυτίζεται με το Καθεαυτό Είναι) από το Ον, τα όντα (που είναι εκδηλώσεις του Είναι). Αυτοί που ασχολήθηκαν σοβαρά με το θέμα προχώρησαν πέρα από τον προφανή ισχυρισμό ότι το ον, τα όντα ανήκουν στο Είναι, είναι Είναι, κι αναζήτησαν τις αληθινές σχέσεις του Είναι και των όντων, θέλησαν να βρουν τι είναι το Είναι πραγματικά, πως Εκδηλώνεται και πως σχετίζονται πραγματικά τα όντα με το Είναι.

Το Ερώτημα που τέθηκε, από τους πιο Σοφούς από τους ανθρώπους, από την αρχή, είναι η βάση όλου του προβληματισμού, που οδηγεί τελείως φυσικά στην Απάντηση. Το Ερώτημα είναι Ποιος Ερευνά; Με ποια μέσα ερευνά; Προφανώς ο νους, σαν ιδιαίτερη λειτουργία, σαν μέρος του Όλου που Είμαστε δεν μπορεί να απαντήσει για το Όλο, για το Βάθος της Ύπαρξης, για την Αληθινή Ουσία, για το Είναι. Αναγκαστικά λοιπόν πρέπει να εγκαταλείψουμε την εξωτερική διανόηση και μέσω της Εσωτερικής Ενόρασης να νοιώσουμε το Βάθος της Ύπαρξης, το Είναι στο Βάθος. Έτσι η Αλήθεια, η Αληθινή Ουσία, το Είναι μπορεί μόνο βιωματικά, με το Εσωτερικό Βίωμα, να Αποκαλυφθεί και να γίνει Γνωστή Όπως Πραγματικά Είναι κι όχι μέσω της διανόησης, σαν έννοια ή σύνολο εννοιών, ιδιοτήτων και πληροφοριών. Τελικά η Αληθινή Οντολογία αναπτύσσεται φυσικά σε Φιλοσοφικό Μυστικισμό.

Στην πραγματικότητα όλοι οι Σοφοί και Μύστες και Διδάσκαλοι και Ιδρυτές θρησκειών ακολουθούσαν αυτόν τον Φυσικό Δρόμο του Φιλοσοφικού Μυστικισμού για να Βρουν, να Φτάσουν, να Βιώσουν την Αλήθεια, την Αλήθεια της Ύπαρξης.  Ξεκινώντας από την Παρούσα Συνείδηση, που είναι ο Άνθρωπος, ο Καθένας μας, Ερευνώντας το Βάθος της Συνείδησης, Διαπίστωναν Βιωματικά ότι το Βάθος Είναι Συνείδηση, Συνείδηση πέρα από το ατομικό εγώ, Συνείδηση Παγκόσμια, Συνείδηση Ολική, Μόνο Συνείδηση. Το Είναι είναι Συνείδηση, η ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ. Τότε τι είναι όλες αυτές οι Συνειδήσεις; η Ανθρώπινη Συνείδηση; οι Ατομικές Προσωπικές Συνειδήσεις;

Οντολογικά μιλώντας η ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ. Όλα όσα Εμφανίζονται σαν Συνειδήσεις ή Μορφές δεν είναι παρά Δραστηριότητες της ΜΙΑΣ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗΣ. Αναζητώντας το Οντικό Βάθος οποιουδήποτε όντος, οποιαδήποτε συνείδησης, αναδυόμαστε, ανυψωνόμαστε, στο Έσχατο Βάθος, στην ΜΙΑ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ. Έτσι όταν μιλάμε «Οντολογικά» πρέπει να έχουμε υπόψη μας ότι Υπάρχει μόνο ΜΙΑ ΟΥΣΙΑ (ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ). Και πρέπει να κατανοούμε ότι όταν μιλάμε για όντα, συνειδήσεις, μορφές βρισκόμαστε και μιλάμε σε «Λειτουργικό» Επίπεδο. Έτσι, Οντολογικά Υπάρχει μόνο ΜΙΑ ΟΥΣΙΑ, αλλά Υπάρχουν  πολλές Λειτουργίες της ΟΥΣΙΑΣ. Κι όλα όσα Εμφανίζονται στην Δημιουργία δεν είναι Ουσία, Μετασχηματισμοί της Ουσίας, Αυτόνομες Ουσίες. Είναι Μόνο Λειτουργίες της ΜΙΑΣ ΟΥΣΙΑΣ. Η Ανθρώπινη Συνείδηση είναι τελικά μια Λειτουργία της ΜΙΑΣ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗΣ. Στο Βάθος της Ανθρώπινης Συνείδησης είναι το Έσχατο Είναι, η ΜΙΑ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ. Τώρα, το Πως το ΕΝΑ Εκδηλώνεται σε Πολλά (πως και γιατί συμβαίνει αυτό) αποκαλύπτεται μόνο όταν η Συνείδηση Ανυψώνεται στα Ανώτερα Πεδία Ύπαρξης. Εκείνο που πρέπει πάντως να έχουμε υπόψη μας, αν θέλουμε να κατανοήσουμε τι συμβαίνει είναι ότι η Ανθρώπινη Συνείδηση, αυτό που νοιώθουμε σαν Παρούσα Συνείδηση (Εμείς, ο Καθένας) δεν είμαστε παρά μια Δραστηριότητα-Λειτουργία της ΜΙΑΣ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗΣ κι ότι στο Βάθος της Ύπαρξής μας (που νοιώθουμε όταν σταματούν οι εξωτερικές δραστηριότητες κι ησυχάζει η σκέψη) Υπάρχει Μόνο η ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ.

Τελικά το πιο ορθό είναι να χρησιμοποιούμε τον όρο Συνείδηση μόνο για την ΜΙΑ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ και να χρησιμοποιούμε στις άλλες περιπτώσεις που μιλάμε για άλλες μορφές συνείδησης τον όρο Συνειδητότητα, Βαθμοί Συνειδητότητας της ΜΙΑΣ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗΣ. Η ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ Παραμένει το Έσχατο Βάθος Κάθε Συνειδητότητας (ακόμα κι αν είναι «Ασυνείδητο»). Η Συνειδητότητα αποτελώντας τον Οντικό Πυρήνα του Όντος σχετίζεται με το Πεδίο Ύπαρξης στο Οποίο Εκδηλώνεται κάθε φορά. Προκειμένου για μια Συνειδητότητα (Οντότητα) σε συγκεκριμένο Πεδίο Ύπαρξης είναι προτιμότερο όταν μιλάμε για Επίπεδα Συνειδητότητας να χρησιμοποιούμε τον πιο ορθό όρο Βαθμοί Επίγνωσης. Η Επίγνωση βασίζεται κι εξαρτάται από την Προσοχή (ή από την συγκέντρωση του «ενδιαφέροντος») γιατί απομονώνει το «ενδιαφέρον» και δέχεται πληροφορίες κυρίως από αυτό. Έχοντας όλα αυτά υπόψιν κατανοούμε ότι το Ον είναι αυτό που δημιουργεί την Κατάστασή του, την «Εξέλιξή» του και το τελικό βαθμό επίγνωσης. Με αυτή την έννοια ο άνθρωπος είναι ελεύθερος στις Επιλογές του. Το γιατί επιλέγει κάτι και όχι κάτι άλλο εξαρτάται από διάφορους παράγοντες. Όμως τον τελικό λόγο τον έχουμε πάντα εμείς (τα όντα).

Από όσα έχουμε πει γίνεται φανερό ότι, σε τελευταία ανάλυση, Υπάρχει Μόνο ΜΙΑ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ και Πολλές Συνειδητότητες (πως το Ένα Είναι και Πολλά δεν γίνεται κατανοητό στο επίπεδο που ζούμε). Κι οι Συνειδητότητες έχουν διάφορους βαθμούς «Συνειδητότητας» που τις οδηγούν σε διάφορα Πεδία Ύπαρξης. Και κάθε Συνειδητότητα σε ένα συγκεκριμένο Πεδίο Ύπαρξης έχει διάφορους Βαθμούς Επίγνωσης. Το πιο σημαντικό συμπέρασμα όμως που αποκομίζουμε από όλα αυτά είναι ότι αυτό που ονομάζουμε Δημιουργία δεν είναι Ουσία που Μετασχηματίζεται ή Ουσίες που δημιουργούνται. Είναι μονάχα Δραστηριότητα, Δραστηριότητες, Αντιλήψεις,  Φαινόμενα, που Εμφανίζονται σαν Συνειδητότητες και Μορφές. Όλη η Δημιουργία είναι κάτι που Γίνεται κι Υφίσταται μόνο στο Παρόν, είναι μια «Κίνηση» κι ένας «Μετασχηματισμός» που αναπαράγεται συνεχώς.. Η αντίληψη του Χρόνου στα Κατώτερα Πεδία Ύπαρξης, είναι μονάχα μια αντίληψη, μια «ερμηνεία».

Όταν μιλάμε για τον Ενσαρκωμένο Άνθρωπο, αναγνωρίζουμε τον Εαυτό μας, την Ύπαρξή μας σαν μια Περιορισμένη Συνείδηση (ένα Καθαρό Εγώ, μια Καθαρή Αίσθηση Ύπαρξης) που χρωματίζεται από αντιλήψεις (δημιουργώντας έτσι την Παρούσα Συνείδηση, μια Προσωπικότητα) και χρησιμοποιεί την σκέψη, την αίσθηση μέσα στο σώμα και ενεργοποιεί το σώμα με το οποίο βιώνει την ύπαρξη στον υλικό κόσμο. Σύμφωνα με όσα είπαμε αυτή η Περιορισμένη Συνείδηση είναι στην πραγματικότητα η ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ που λειτουργεί σαν Συνειδητότητα και Βυθίζεται στο Κοσμικό, Γίνεται Παγκόσμιο και μετά Περιορίζεται στο Ατομικό. Στην Φυσική της Κατάσταση η Περιορισμένη Συνειδητότητα είναι Μη-Δυαδική κι έχει Επίγνωση της Ενότητας όλου του Περιεχομένου της, του Κόσμου. Συνήθως όμως η Περιορισμένη Συνειδητότητα Βιώνει την Ύπαρξη (σε αυτό το Πεδίο) μέσα από μια Προσωπική Αντίληψη, μέσα από την διανοητική διαδικασία, την αίσθηση, την υλική εμπειρία, την μνήμη (που διαμορφώνεται από τις πολιτισμικές συνθήκες  και τις προσωπικές εμπειρίες). Έχει μια δυαδικά αντίληψη κι εμπειρία του κόσμου και της ζωής.

Για να γίνουμε πιο συγκεκριμένοι, Αυτό που είναι τα Όντα, που Είμαστε Όλοι, που είναι ο καθένας μας, τι είναι; Είμαστε η ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ που έχει «Κατέλθει» από το Κοσμικό Πεδίο στο Παγκόσμιο Πεδίο, στο Ατομικό Μη-Δυαδικό Πεδίο, έχει «Κατέλθει» στους Κατώτερους Κόσμους, έχει «προσλάβει» ένα νοητικό σώμα, ένα αστρικό σώμα, κι όλη αυτή η «Σύνθετη» Οντότητα εκδηλώνεται, ενσαρκώνεται σε ένα σώμα. Αυτό που ενσαρκώνεται είναι η ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ που έχει περιοριστεί στην Ατομική Συνειδητότητα (η Αίσθηση Ύπαρξης που Έχουμε) και χρησιμοποιεί την νοητική υπόσταση σαν σκέψη στον εγκέφαλο, την αστρική υπόσταση σαν αίσθηση στο νευρικό σύστημα και με όλο αυτό τον «δυναμισμό» κινεί το σώμα και ζει στον υλικό κόσμο.

Η ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ που έχει Περιοριστεί σε Ατομική Συνειδητότητα, η Ατομική Συνειδητότητα, «Συνδέεται» με το Σώμα στο «Κέντρο» του Εγκεφάλου, στο Μυστικό Κέντρο της «Καρδιάς» (του Εγκεφάλου, όχι το κέντρο της «φυσικής καρδιάς», το Άτζνα Τσάκρα). Όταν ο Άνθρωπος συνειδητοποιεί την εδώ Παρουσία του (όταν αισθάνεται την ύπαρξή του εδώ, στον κόσμο) την «εντοπίζει σε αυτό το «σημείο» (ούτε πιο πάνω, ούτε πιο κάτω. Ταυτόχρονα όλες οι Ανώτερες Δυνάμεις κι όλες οι κατώτερες λειτουργίες είναι εδώ, άμεσα «προσβάσιμες». Η ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ, η Πηγή των Πάντων, Έξω από το Κοσμικό (την Δημιουργία), έξω από κάθε αντίληψη και όριο είναι άμεσα αντιληπτή (χωρίς διαδικασία, χώρο, χρόνο, σαν εκστατική εμπειρία) όταν «στρεφόμαστε Έσω, αλλά συνήθως είναι μη «συνειδητή (στο Ασυνείδητο), όμως είναι εδώ. Η Κοσμική Συνειδητότητα, σαν Υπαρξιακό Στήριγμα, έξω από τον Χώρο και τον Χρόνο είναι επίσης Εδώ, προσιτή στην διαδικασία («μη-διαδικασία») του Ανώτερου Εσωτερικού Διαλογισμού, αλλά συνήθως είναι μη «συνειδητή» (στο Ασυνείδητο), όμως είναι εδώ. Η Παγκόσμια Συνειδητότητα, σαν Βάση της Ύπαρξης και της Ατομικής Οντότητας, Αιώνιος Χώρος Ύπαρξης, έξω από τον Χρόνο είναι επίσης Εδώ, προσιτή στην διαδικασία («μη-διαδικασία») του Κατώτερου Εσωτερικού Διαλογισμού (όταν «εγκαταλείπεταυ» η Ατομική Συνειδητότητα και βυθιζόμαστε στην Παγκόσμια Πανταχού Παρουσία), αλλά συνήθως είναι μη «συνειδητή» (στο Ασυνείδητο), όμως είναι εδώ. Η Παγκόσμια Συνειδητότητα συνδέεται με το Μυστικό Κέντρο Σαχασράρα, στην ίδια «θέση» με το Άτζνα Τσάκρα αλλά πιο εσωτερικό, σε πιο εσωτερικό πεδίο. Αυτό που νοιώθουμε με βεβαιότητα (όταν δίνουμε Προσοχή) είναι η η Ατομική Συνειδητότητα, η Φυσική Παρουσία μας Εδώ, στο Άτζνα Τσάκρα, στο Κέντρο του Εγκεφάλου. Στην Φυσική του Κατάσταση, όταν Είμαστε «Ακίνητοι», το Άτζνα Τσάκρα είναι «Αφυπνισμένο» και τότε βιώνουμε την Μη-Δυαδική Συνειδητότητα, μια Κατάσταση Επίγνωσης της Ενότητας των Πάντων (όλου του Φυσικού Κόσμου), που τα Αγκαλιάζει όλα χωρίς να διαχωρίζει εγώ και αντικείμενα, (νοιώθουμε πως όλα είναι ένα). Αυτή η Κατάσταση είναι προσιτή μέσω της διαδικασίας («μη-διαδικασίας) του Πραγματικού Διαλογισμού, όταν μένουμε «Ακίνητοι», όταν εγκαταλείπεται η σκέψη (κι υπάρχει σιωπή στην σκέψη), όταν σταματά η απορρόφηση στις αισθήσεις κι η προσκόλληση στην εξωτερική δραστηριότητα Σε μια τέτοια κατάσταση «Ακινησίας» η Αντίληψη λειτουργεί Φυσικά, χωρίς σκέψη, οι Αισθήσεις είναι Ανεμπόδιστες κι αποκαλύπτουν την ενότητα με όλα, το περιβάλλον, τα πράγματα κι η εξωτερική δράση λούζεται στο Φως της επίγνωσης κι είναι Αγάπη. Συνήθως όμως το Άτζνα Τσάκρα είναι «Μη Αφυπνισμένο», γιατί δεν είμαστε ή δεν μπορούμε να είμαστε «Ακίνητοι». Το Κέντρο θολώνει από τις εξωτερικές δραστηριότητες, της σκέψης, των αισθήσεων, της εξωτερικής δραστηριότητας. Σε αυτή την κατάσταση της σύγχυσης, στην πραγματικότητα δεν έχουμε μετακινηθεί από το Αληθινό Κέντρο μας. Απλά το Κέντρο της Ατομικής Συνειδητότητας θολώνει γιατί ταυτιζόμαστε με την κίνηση των εξωτερικών δραστηριοτήτων. Οι κατώτερες λειτουργίες δεν ανήκουν πραγματικά στο Άτζνα Τσάκρα (δεν είναι της Φύσης του, Εσωτερικές) είναι εξωτερικές για αυτό και εντοπίζονται έξω από το Κέντρο της «Καρδιάς». Η σκέψη εντοπίζεται στον περιφερικό εγκέφαλο, στον μετωπιαίο φλοιό, στο ανώτερο μέρος του εγκεφάλου και στο κατώτερο μέρος του εγκεφάλου (για αυτό και υπάρχει «διαχωρισμός της αντικειμενικής νοημοσύνης, της συνήθους διανοητικής διαδικασίας και της ενστικτώδους νοημοσύνης που συνδέεται με την κατώτερη ύπαρξη). Οι αισθήσεις (και τα συναισθήματα και οι συγκινήσεις και οι επιθυμίες, κλπ.) εντοπίζονται στο περιφερικό νευρικό σύστημα και συμβολικά στο Κέντρο της φυσικής καρδιάς, στο Αναχάτα Τσάκρα, Η αίσθηση της σωματικής ύπαρξης εντοπίζεται χαμηλότερα, στις κατώτερες λειτουργίες του σώματος και συμβολικά στο Σβαντίσθανα Τσάκρα.

Έτσι αν θέλουμε να συνειδητοποιήσουμε την όλη Ύπαρξή μας, αυτό που είμαστε πραγματικά, πρέπει να δώσουμε προσοχή. Αν σταθούμε μια στιγμή Ακίνητοι (φυσικά, σωματικά ακίνητοι) και δώσουμε προσοχή στην Αίσθηση Ύπαρξης, στην Φυσική Παρουσία μας εδώ, τώρα, θα νοιώσουμε όλα αυτά που περιγράψαμε πιο πάνω. Θα νοιώσουμε ότι είμαστε εδώ, στο σώμα, στο κέντρο του εγκεφάλου (ούτε ψηλότερα, ούτε χαμηλότερα),στο εσωτερικό κι όχι εξωτερικά στον εγκέφαλο, ή στο υπόλοιπο σώμα. Θα νοιώσουμε (μένοντας ακίνητοι) ότι όλα είναι εδώ, οι Ανώτερες Δυνάμεις (καταστάσεις Συνειδητότητας) κι ας μην είναι τώρα «συνειδητές», οι κατώτερες λειτουργίες της σκέψης, των αισθήσεων και της σωματικής δράσης. Αν σταθούμε Ακίνητοι και Δώσουμε Προσοχή θα νοιώσουμε ότι είμαστε εδώ, στο Κέντρο Ισορροπίας μας, στο Μέσο των Ανώτερων Δυνάμεων και των κατώτερων λειτουργιών. Στην πραγματικότητα, όταν λέμε να σταθούμε Ακίνητοι και να δώσουμε Προσοχή στην Αίσθηση του Εαυτού μας, της Φυσικής Παρουσίας τι εννοούμε; Τι είναι η Προσοχή; Πέρα από την Φυσική, Σωματική, Ακινησία η Προσοχή οδηγεί στην Ψυχολογική Ακινησία και στην Ακινησία της Σκέψης. Δεν είναι δύσκολο να το κάνουμε.

Όταν κάποιος δεν μπορεί, τελείως φυσικά να μείνει Ακίνητος για να Νοιώσει την Ύπαρξή του μπορεί να καταφύγει σε ένα απλό τέχνασμα που δεν είναι δύσκολο να μάθει. Να κάθεται φυσικά ακίνητος και να δοκιμάσει να κρατήσει την αναπνοή του. Τότε αυτόματα η Προσοχή στρέφεται στην Φυσική Παρουσία μας και σταματούν όλες οι εξωτερικές δραστηριότητες. Ο χρόνος που σταματά η αναπνοή είναι αρκετός για να νοιώσουμε ότι είμαστε εδώ, στο κέντρο του εγκεφάλου. Για λίγο σταματούν όλα κι Αναδύεται η Αίσθηση Παρουσίας, η Βαθύτερη Αίσθηση Ύπαρξης. Με λίγη εξάσκηση μπορούμε να φτάσουμε στην Φυσική Αντίληψη του Εαυτού μας (και τότε δεν θα χρειάζονται τα τεχνάσματα).

Έτσι λοιπόν κάποιος που Συνειδητοποιεί την Φυσική Παρουσία του, Εδώ, Τώρα, Γνωρίζει και Κατανοεί ότι είναι Εδώ, στο κέντρο του εγκεφάλου. Η φυσική μας Κατάσταση είναι να είμαστε «Ακίνητοι» σε Πλήρη Εγρήγορση, κι από εδώ να δραστηριοποιούμαστε, είτε προς τα Έσω, είτε προς τα έξω. Συνήθως όμως είμαστε σε σύγχυση, συνεχώς προσανατολισμένοι προς τα έξω, σε διαρκή σκέψη, με τις αισθήσεις σε πλήρη λειτουργία και σε πλήρη σωματική δραστηριότητα. Γιατί προσανατολιζόμαστε συνεχώς προς τα έξω; Επειδή νοιώθουμε ότι ζωή, αληθινή ζωή, είναι η επαφή με τον εξωτερικό κόσμο, η υλική εμπειρία, η διαχείριση των εξωτερικών καταστάσεων και πραγμάτων. Στην πραγματικότητα ο Προσανατολισμός προς τα Έξω δεν έχει κάτι λάθος ή κάτι επιλήψιμο. Είναι η εμπειρία της εξωτερικής υλικής ζωής. Θέλουμε, να ζήσουμε, να κυριαρχήσουμε, να «κατακτήσουμε» τον κόσμο. Εδώ όμως εξαντλείται η ζωή. Δεν έχει να μας προσφέρει τίποτα περισσότερο από την υλική εμπειρία. Και καλά κάνουμε και χρησιμοποιούμε και την σκέψη και τις αισθήσεις και την σωματική δραστηριότητα για να πραγματοποιήσουμε τους οποιουσδήποτε σκοπούς μας στον εξωτερικό κόσμο. Αλλά ζωή δεν είναι μόνο αυτό. Η Έννοια της Ζωής δεν εξαντλείται στην εξωτερική, βιολογική και υλική ζωή. Μπορούμε να κατακτήσουμε τα σύμπαντα. Και λοιπόν; Όλα αυτά θα είναι πάντα εξωτερικά και παροδικά. Δεν θέλουμε να δούμε ότι όλα είναι παροδικά και φθαρτά.

Κι όσο ο άνθρωπος προσανατολίζεται προς τα έξω διοχετεύει όλη του την ενέργεια και την δραστηριότητα στον εξωτερικό κόσμο. Η εξωτερική ζωή δεν έχει άλλο σκοπό από την ίδια την εξωτερική ζωή, δεν μπορεί να οδηγήσει πουθενά αλλού. Είμαστε στο Αλώνι του Χρόνου. Κι όσο μας «ενδιαφέρει» η εξωτερική ζωή νοιώθουμε πως η εξωτερική ζωή είναι ο σκοπός κι ο προορισμός μας, μαζί με τους επιμέρους στόχους που βάζουμε στον εαυτό μας. Κάποια στιγμή όμως (σε κάποια από τις ζωές που ζούμε) νοιώθουμε πως όλα αυτά δεν έχουν νόημα. Η εξωτερική εμπειρία μας κουράζει και μετά μας γίνεται αδιάφορη. Αναζητάμε μια Βαθύτερη αλήθεια στην Ύπαρξη (που δεν είναι ποτέ στην εξωτερική υλική ζωή). Συνήθως, όταν ξεκινά ο άνθρωπος την αναζήτηση το κάνει με τα μέσα που διαθέτει για να ζει και να κυριαρχεί στον εξωτερικό κόσμο, κυρίως με την διανόηση. Ερευνά θρησκείες, παραδόσεις, φιλοσοφία, διαβάζει εκατοντάδες χιλιάδες τόμους από την παγκόσμια βιβλιοθήκη, αναζητά Ζωντανούς Διδασκάλους, στην Δύση ή στην Ανατολή. Αλλά η διανόηση δεν είναι ο δρόμος. Η σκέψη μπορεί να μιμηθεί την Αλήθεια, να συσσωρεύσει τόνους πληροφοριών, να πειθαρχήσει την συμπεριφορά μας, να μας κάνει ηθικούς και άγιους κι οδηγητές των ανθρώπων. Όλο αυτό μοιάζει με παιδικό παιχνίδι. Η σκέψη είναι στην πραγματικότητα ένα περιορισμένο εργαλείο, έχει όρια και όσο καλά και να μιμείται την Αλήθεια δεν είναι Ζωντανή, δεν είναι Βίωμα, είναι απλά μια λειτουργία στον περιφερικό εγκέφαλο. Όλοι αυτοί που νομίζουν ότι η διανοητική πληροφόρηση κι η διανοητική κατανόηση της Αλήθειας είναι η Αλήθεια στην πραγματικότητα είναι ακόμα έξω, στον χώρο της σκέψης και της φαντασίας. Δεν προσέχουν καν ότι δεν είναι (δεν λειτουργούν) στο Κέντρο της Ισορροπίας τους, στο Κέντρο του Εγκεφάλου, αλλά ότι δραστηριοποιούνται στον μετωπιαίο φλοιό ή στον υπόλοιπο περιφερικό εγκέφαλο.

Όταν ο άνθρωπος αρχίζει να ενηλικιώνεται (όχι βιολογικά) και να σοβαρεύεται κατανοεί ότι όλα αυτά, η εξωτερική δραστηριότητα, συμπεριλαμβανομένης της εξωτερικής διανοητικής αναζήτησης της Αλήθειας, είναι ανοησίες και τότε νοιώθει ότι πρέπει να στραφεί Έσω, στην Αληθινή Αυτογνωσία, στην Συνειδητοποίηση του Εαυτού. Και τότε νοιώθει ότι η Ζωή είναι Έσω, ότι Σκοπός της Ύπαρξης είναι να Βιώσουμε την Εσωτερική Αλήθεια. Ούτε αυτό είναι ορθό. Η Ζωή δεν έχει Σκοπό πέρα από την ίδια την Ζωή. Απλά κατανοήσαμε ότι η εξωτερική ζωή δεν έχει πλέον να προσφέρει τίποτα και στρεφόμαστε στην Έσω Ζωή. Αυτό είναι κάτι τελείως Φυσικό. Ακόμα κι όσα Βιώνουμε Έσω είναι τελείως Φυσικά. Ανήκουν στην Εγγενή Φύση μας. Είναι η Φύση μας. Οι άνθρωποι, στην ανοησία τους, περιβάλλουν με μυστήριο την Έσω Ζωή και το Εσωτερικό Βίωμα (την Μη-Δυαδική Συνειδητότητα, την Παγκόσμια Συνειδητότητα) και ντύνουν με θρύλους όσους Βίωσαν τις Ανώτερες Εσωτερικές Καταστάσεις και μίλησαν για αυτά, ανθρώπους σαν τον Ορφέα, τον Λάο Τσε, τον Βούδα, τον Ιησού των Εσσαίων, και νεότερους σαν τον Νισαργκαντάτα ή τον Κρισναμούρτι. Στην πραγματικότητα δεν υπάρχει τίποτα μυστηριώδες η «υπερβολικό» στην Φύση μας. Είμαστε η ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ (η ΘΕΟΤΗΤΑ) που έχει Εκδηλωθεί (με όλες τις Ανώτερες Δυνάμεις κι όλες τις κατώτερες λειτουργίες) εδώ, σε τούτο το ανθρώπινο σώμα. Αν δεν γνωρίζουμε την Αληθινή Εσωτερική Φύση μας αυτό οφείλεται στο ότι δεν στραφήκαμε προς τα Έσω για να την Γνωρίσουμε. Θα έπρεπε (και το κάνουν) όλοι οι Αληθινοί Διδάσκαλοι να μας εξηγούν ότι όλα αυτά είναι η Ανθρώπινη Φύση κι όχι να μας τρομάζουν (κάποιοι ανόητοι) με θεούς και δαίμονες.

Τελικά ο Άνθρωπος, ο Συνειδητός Άνθρωπος που Διαισθάνεται την Εσώτερη Φύση του και Στέκεται Βέβαιος στην Θέση της Υπαρξιακής Ισορροπίας του θα έπρεπε να εκπαιδεύεται και να λειτουργεί Ορθά και προς τα έξω και προς τα Έσω, σε μια Ισορροπημένη Ζωή. Δυστυχώς η ανθρωπότητα είναι ακόμα ανώριμη, δεν εκπαιδεύει ορθά τα νέα μέλη της και προσανατολίζει τους ανθρώπους προς την εξωτερική υλική ζωή. Σωστά το κάνει αυτό αλλά θα έπρεπε να Ενημερώνει και για την Εσωτερική Ζωή και να Βοηθά όσους θέλουν να Στραφούν Έσω. Αυτό το κάνουν μόνο κάποιοι πραγματικά Γνήσιοι Άνθρωποι που έχουν Κατανοήσει την Αλήθεια (επειδή την Βίωσαν), διωκόμενοι συχνά από την κοινωνία και τους ανθρώπους. Όλοι οι κοινωνικοί θρησκευτικοί θεσμοί, θρησκείες, θεολογίες, εκκλησίες, θρησκευτική λατρεία είναι μονάχα εξωτερική δραστηριότητα και εξωτερικό θέαμα, καμία σχέση δεν έχουν με την Αλήθεια. Είναι ένα θλιβερό υποκατάστατο της Αληθινής Θρησκευτικής Ζωής (της Εσωτερικής Ζωής).

Έτσι τι έχει να κάνει ο Άνθρωπος; Ο άνθρωπος, ο καθένας μας; εγώ, εσύ, όλοι μας. Απλά να Σταθούμε και να Αναρωτηθούμε Τι θέλουμε, Που θέλουμε να στραφούμε. Αν θέλουμε να στραφούμε έξω θα λάβουμε το έξω. Αν θέλουμε να στραφούμε Έσω τότε πρέπει να Μπούμε στο Μονοπάτι της Αληθινής Αυτογνωσίας. Εμείς αποφασίζουμε. Το πρόβλημα του ανθρώπου είναι Ηθικό. Όχι με την έννοια ότι υπάρχει σωστό ή λάθος για το που θα στραφούμε, αν θα στραφούμε έξω ή Έσω. Είναι Ηθικό με την έννοια της Ηθικής Ευθύνης. Παίρνουμε αυτό που διαλέγουμε, τίποτα άλλο. Διαλέγουμε είτε το εξωτερικό παροδικό και φθαρτό, είτε την Αιώνια Εσωτερική Ύπαρξη. Είναι θέμα ωριμότητας το τι θα διαλέξουμε. Ηθικά είμαστε απόλυτα ελεύθεροι να διαλέξουμε ότι θέλουμε. Απλά η ακεραιότητα και η τιμιότητα μας επιβάλλει μαζί με τις επιλογές μας να δεχθούμε και τις συνέπειες (ούτε να «θριαμβολογούμε», ούτε να «κλαψουρίζουμε»). Ιδού! Τι διαλέγουμε;

Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΚΙ Ο ΑΛΗΘΙΝΟΣ ΔΙΑΛΟΓΙΣΜΟΣ

Η ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΤΩΝ ΑΛΛΩΝ ΚΟΣΜΩΝ

ΘΑΝΑΤΟΣ

ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ, ΟΥΣΙΑ, ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΕΣ-ΔΡΑΣΕΙΣ, ΕΠΙΓΝΩΣΗ 3

ΑΥΤΟ που Ονομάζουμε Θεό, Απόλυτο, Πραγματικότητα, Ουσία (της Ύπαρξης), Πνεύμα, Ψυχή, είναι η Υπέρτατη Πραγματικότητα κι όλοι αυτοί οι Όροι δείχνουν (και «περιγράφουν») το ίδιο πράγμα. ΑΥΤΟ, σαν Ουσία, είναι το Σταθερό Υπόβαθρο κάθε αντίληψης ύπαρξης, δραστηριότητας, δράσης και «φαινομένου». Υπάρχει Πάντα, Παντού, πίσω από κάθε ύπαρξη, δραστηριότητα, δράση και φαινόμενο.

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

ΓΕΝΙΚΑ ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗΣ

ΦΑΙΝΟΜΕΝΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗΣ

ΦΑΙΝΟΜΕΝΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗΣ (ΣΥΝΕΧΕΙΑ)

Όταν η ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ κι οι Ανώτερες Δραστηριότητες, ο Ανώτερος Ψυχισμός γενικά, Εκδηλώνεται σε ένα Κατώτερο Πεδίο Δραστηριότητας, τότε «Διοχετεύεται» Ενέργεια προς αυτό το Πεδίο κι «Εγκαθίσταται» μια «Σχέση». Ο Ανώτερος Ψυχισμός λειτουργεί σαν Αόρατος Εαυτός, Ανώτερες Λειτουργίες (άλλες Ασυνείδητες κι άλλες συνειδητές) ενώ το κατώτερο πεδίο λειτουργεί σαν φορέας εκδήλωσης.. Τι σημαίνει αυτό; Η «Προσοχή» του Ανώτερου Ψυχισμού στρέφεται προς το κατώτερο πεδίο, τον φορέα, υπάρχει μια «σύνδεση» και μια ροή «πληροφοριών» ανάμεσα σε Ανώτερο Ψυχισμό και τον φορέα. Αυτή η «σύνδεση», η ροή «πληροφοριών» κι η «συνέχεια» του φαινομένου είναι η εμπειρία της ζωής (στο κατώτερο πεδίο), η αίσθηση ζωής στο κατώτερο πεδίο. Η Επίγνωση είναι στραμμένη κι απορροφημένη στο κατώτερο πεδίο, εξαιτίας αυτής της «σύνδεσης». Ο Ανώτερος Ψυχισμός γίνεται Εσωτερική Δύναμη και Λειτουργία ενώ είναι εμφανές (λόγω της εξωτερικής πληροφόρησης) μόνο το κατώτερο πεδίο, ο φορέας εκδήλωσης. Προκειμένου για τον Ενσαρκωμένο Άνθρωπο στο υλικό πεδίο ο Ανώτερος Ψυχισμός υφίσταται και δραστηριοποιείται και γίνεται φανερός από την δράση του αλλά είναι αόρατος καθώς αποτελεί μια Ανώτερη Λειτουργία ενώ οι πληροφόρηση μας εμφανίζει μόνο το υλικό στοιχείο, το υλικό σύμπαν, τα πράγματα, το σώμα και τα αντικείμενα. Πάντα, σε όλα τα Πεδία Ύπαρξης το Ανώτερο Λειτουργεί σαν Αόρατη Ανώτερη Λειτουργία και το κατώτερο (λόγω της εξωτερικής πληροφόρησης) σαν απτή ουσία, κάτι χειροπιαστό. Αυτό σημαίνει ότι όσο ανερχόμαστε στα Πεδία Ύπαρξης ότι λειτουργεί σαν Ανώτερος Ψυχισμός θα είναι Αόρατη Δύναμη-Λειτουργία και ο κατώτερος φορέας θα είναι απτή ουσία. Έτσι στο Αστρικό Πεδίο ενώ ο Ανώτερος Ψυχισμός παραμένει Αόρατος, είναι απτή η αστρική ουσία. Στο νοητικό Πεδίο απτή είναι η νοητική ουσία, Στα Ανώτερα Πεδία γίνεται απτή η παγκόσμια ουσία, κλπ. Πέρα από τον Χώρο της Δημιουργίας Υφίσταται η ΑΛΗΘΙΝΗ ΟΥΣΙΑ, η Πηγή των Πάντων. Και πρέπει πάντα να έχουμε υπόψη μας ότι όταν μιλάμε για απτή ουσία ή «ύλη», υλική, αστρική, νοητική, παγκόσμια, μιλάμε για «δραστηριότητες» της ΣΥΝΕΙΔΗΣΗΣ κι όχι για πραγματικές ουσίες.

Στην Εσωτερική Παράδοση όταν μιλάμε για την ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ, για τις Δραστηριότητες της ΣΥΝΕΙΔΗΣΗΣ, πρέπει να γνωρίζουμε ότι δεν μιλάμε απλά για κάτι αφηρημένο. Η Δραστηριότητα (πέρα από το ότι Ανιχνεύεται σαν «Κίνηση» της ΣΥΝΕΙΔΗΣΗΣ) είναι κάτι συγκεκριμένο, είναι Δύναμη, Πεδίο Ενέργειας και Διαμόρφωσης του Χώρου, Ενέργεια που Ανιχνεύεται (από την δράση και τα αποτελέσματά της), έχει μια «ιδέα», μια «όψη», «φαίνεται» κάπως, είναι «Φως». Για αυτό στις διάφορες Παραδόσεις όταν μιλούν για την Δραστηριότητα του Θείου αναφέρονται στο Φως. Όλη η Δημιουργία είναι Δραστηριότητα-Ενέργεια-Φως. Στην Αρχαιοελληνική Ορφική Παράδοση το Πρώτο Γέννημα της Κοσμικής Νύχτας είναι ο «Φάνης» (Αυτός που «Φανερώνει», το Φως). Στην χριστιανική παράδοση ο «Θεός» Είναι Φως κι ο «Λόγος» είναι Φως Εκ Φωτός και το «Πνεύμα» Φως που Φωτίζει. Στην Εβραϊκή Καμπάλα το Απόκοσμο «Άιν» Γεννά το Συνειδητό Άπειρο «Άιν Σοφ», από το Οποίο Εξαπλώνεται το Κοσμικό «Άιν Σοφ Άουρ», το Φως της Δημιουργίας. Και στην Ανατολική Παράδοση γίνεται αναφορά στο Φως. Το «Μπάρντο Τοντόλ» (η «Θιβετανική Βίβλος των Νεκρών») μιλά μονάχα για το Φως και τις «Διαφοροποιήσεις» του. Και στην Ινδική Παράδοση ο Θεός θεωρείται Φως. Έτσι όλα Είναι Φως και Διαφοροποιήσεις του Φωτός. Σύμφωνα με την Παράδοση αυτό που Συμβαίνει σε Παγκόσμιο Επίπεδο συμβαίνει σε όλα τα Επίπεδα και σε όλα τα Μέρη. Η Δημιουργία, το Ολικό Σύμπαν (Αόρατο και Ορατό) είναι Ολογραφικό. Δηλαδή οι Ιδιότητες του Όλου υπάρχουν εν δυνάμει παντού και στο πιο μικρό στοιχείο,  κόκκο ουσίας ή ύλης. Μπορούμε να κατανοήσουμε τι συμβαίνει με το Φως βλέποντας πως φανερώνεται το υλικό φως (και πως διαφοροποιείται ανάλογα με την «συχνότητα» δράσης, στο ορατό φάσμα, στο «ουράνιο τόξο»).

Σύμφωνα με την Εσωτερική Παράδοση η ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ, η ΟΥΣΙΑ, Αυτοαναγνωρίζεται (Αυθόρμητα, Πηγαία, Άμεσα, χωρίς διαδικασία) σαν ΦΩΣ ΧΩΡΙΣ ΙΔΙΟΤΗΤΕΣ, ένα ΛΕΥΚΟ Εκτυφλωτικό Φως (το «εκτυφλωτικό» σημαίνει ακριβώς, την μη αντίληψη, το χωρίς ανιχνεύσιμα στοιχεία), Μια ΖΩΝΤΑΝΗ ΠΑΡΟΥΣΙΑ, πέρα από όλα τα αντιληπτικά όρια, που Είναι Πηγή των Πάντων, Χωρίς Χώρο ή Χρόνο, Μια Ασύλληπτη Κατάσταση.  Το Κοσμικό Πεδίο γίνεται αντιληπτό σαν Φως Χωρίς Ιδιότητες, ένα Μαύρο Αχανές Φως, Μια Απουσία, ένα Δημιουργικό Κενό που αποτελεί το Υπόβαθρο των Πάντων, κάθε Αντίληψης, Φαινομένου και Μορφής (κι είναι Μαύρο για να μπορέσει να Υποδεχθεί οποιαδήποτε διαφοροποίηση του Φωτός). Είναι η Κοσμική Νύχτα των Παραδόσεων, η «Νύχτα», η Μάχα Σάκτι, το «Μηδέν» της χριστιανικής δημιουργίας, το Πρώτο Μεγάλο Χάσμα (πριν την Δημιουργία) της Καμπάλα.. Τα Ανώτερα Παγκόσμια Πεδία είναι Μπλε Φως (Βαθύ Ιώδες, Μπλε και Γαλάζιο). Είναι οι Ανώτεροι Ουρανοί. Το Μέσο μη Δυαδικό Πεδίο είναι Πράσινο Φως. Είναι τα Ηλύσια Πεδία των Ορφικών, ο Πράσινος Παραδεισένιος Κήπος του χριστιανικού συμβολισμού. Εδώ το Παγκόσμιο εκδηλώνεται σε άπειρες Ατομικότητες. Οι Ατομικότητες (πάντα Δραστηριότητες της ΣΥΝΕΙΔΗΣΗΣ) εκδηλώνονται σαν φωτεινές παρουσίες με την απόχρωση του Πεδίου. Πιο κάτω, στα Κατώτερα Πεδία Ύπαρξης το Φως Χρωματίζεται ανάλογα. Κίτρινο (ή Τρεις Αποχρώσεις του Κίτρινου) στο Νοητικό Πεδίο, Πορτοκαλί (σαν χρυσαφένιο ηλιοβασίλεμα) στο Αστρικό Πεδίο κι Ερυθρό στο Αιθερικό-Υλικό Πεδίο. Πρέπει να έχουμε υπόψη μας ότι όταν μιλάμε για «Φως με Χρώμα» εννοούμε Διάφανη Ακτινοβολία με μια «ελαφρά απόχρωση».

Στην πραγματικότητα το ότι η ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ Εκδηλώνεται στις Δραστηριότητές της σαν Φως κι ότι ο Ανώτερος Ψυχισμός, η Ψυχή, στον Ενσαρκωμένο Άνθρωπο είναι Φως, μπορούμε να το διαπιστώσουμε, να το βιώσουμε, να έχουμε εμπειρία, μονάχα στα ανώτερα επίπεδα του Διαλογισμού, όταν βιώνουμε την Μη-Δυαδική Συνείδηση κι αποσυρόμαστε στα Εσωτερικά Πεδία. Μόνο τότε βλέπουμε, αναγνωρίζουμε ότι η Εσώτερη Ουσία μας είναι Φως.

ΘΕΩΡΙΑ ΤΩΝ ΣΩΜΑΤΩΝ

Όταν η ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ, ο Ανώτερος Ψυχισμός (δηλαδή η ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ με τις Ανώτερες Δραστηριότητές της) Εκδηλώνεται σε μια Κατώτερη Δραστηριότητα (που λειτουργεί σαν Φορέας, σαν Απτή Ουσία μέσω των ανάλογων αισθήσεων, σαν «Μορφή») δημιουργεί , επηρεάζει, καταλαμβάνει κάποιο χώρο, για αυτό και λειτουργεί σαν Φορέας, όχημα εκδήλωσης της Ανώτερης Ουσίας, των Ανώτερων Λειτουργιών, αυτό που ονομάζουμε «σώμα». Από εδώ πηγάζει η «Αντίληψη» του Σώματος, των Πολλαπλών Σωμάτων του Όντος, του Ανθρώπου. Με αυτή την «έννοια» αντιλαμβανόμαστε ότι υπάρχει ένα Κοσμικό Σώμα, το Σώμα της Νύχτας, από Απρόσιτο Μαύρο Φως, που είναι το Όλον της Δημιουργίας. Το Παγκόσμιο Σώμα (για την Ακρίβεια τα Τρία Παγκόσμια Σώματα, από Ιώδες Μπλε και Γαλάζιο Φως), είναι η Παγκόσμια Ατομικότητα, Κοινή σαν επίγνωση σε όλα τα όντα, το Ουράνιο Σώμα (Σώματα), η Αληθινή Ύπαρξη, είναι ό Χώρος, καταλαμβάνει όλο τον Χώρο. Το Ατομικό Σώμα όμως, σαν συμπύκνωση της Μη-Δυαδικής Νοητικής Ουσίας, καταλαμβάνει συγκεκριμένο χώρο (σαν «σφαίρα» ή μορφή σφαίρας). Αυτό ακριβώς το Ατομικό Σώμα είναι ο Αληθινός  Ατομικός Άνθρωπος, η Ατομική Ψυχή. Στην Πραγματικότητα είναι η ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ, με τις Ανώτερες Δραστηριότητες της Παγκόσμιας Αντίληψης που Περιορίζεται στον Αληθινό Νοητικό Χώρο, σε μια Αγνή Νοητική Μορφή και λειτουργεί σε αυτό το Πεδίο μέσα από αυτό το Αγνό Νοητικό Σώμα. Αυτή η Ατομικότητα, η Ανθρώπινη Ψυχή (όπως την ορίσαμε) προϋπάρχει στον Ενδιάμεσο Κόσμο, πριν κατέλθει στους Κατώτερους Κόσμους, στον Κατώτερο Νοητικό Κόσμο, στον Αστρικό Κόσμο και στον Αιθερικό-Υλικό Κόσμο (με ένα νοητικό σώμα, ένα αστρικό σώμα κι ένα αιθερικό-υλικό σώμα αντίστοιχα). Είχε δίκηο λοιπόν ο Ωριγένης που, ακολουθώντας τον Διδάσκαλο Πλάτωνα, μιλούσε για την προΰπαρξη των Ψυχών και είχαν άδικο οι αμαθείς χριστιανοί θεολόγοι που έλεγαν ότι η ψυχή δημιουργείται μαζί με το σώμα κατά την «σύλληψη», (κι επειδή υποστήριζαν αυτές τις ανοησίες για αυτό δεν παραδέχονταν και την μετεμψύχωση ή μετενσάρκωση ή μετενσωμάτωση).

Στην πραγματικότητα ο Αληθινός Άνθρωπος (ο Ολοκληρωμένος Άνθρωπος) Εκδηλώνεται στα Τρία Ανώτερα Πεδία, το Κοσμικό, το Παγκόσμιο (Τριπλό) και το Ατομικό Πεδίο, με ένα Κοσμικό Σώμα, ένα Παγκόσμιο (Τριπλό) κι ένα Ατομικό Σώμα, αντίστοιχα. Αυτά είναι τα Τρία Αιώνια Σώματα του Ανθρώπου. Οι Κατώτεροι Κόσμοι (Νοητικός, Αστρικός και Αιθερικός-Υλικός Κόσμος) είναι παροδικοί και φθαρτοί και τα Σώματα με τα οποία εκδηλώνεται ο Άνθρωπος σε αυτά τα Πεδία είναι παροδικά και φθαρτά. Το Ανώτερο Ατομικό Σώμα διατηρείται όσο υπάρχει Ατομική Αντίληψη όσες ζωές κι αν ζήσει ο Άνθρωπος στους Κατώτερους Κόσμους, λαμβάνοντας νέα κατώτερα σώματα κάθε φορά. Έτσι η Ατομικότητα (στην πραγματικότητα η ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ με την Κοσμική Δραστηριότητα, και την Παγκόσμια Δραστηριότητα που Εκδηλώνεται σαν Ατομικότητα στο συγκεκριμένο Πεδίο), δηλαδή η Συνείδηση (η Αίσθηση) Ύπαρξης που έχουμε, παραμένει και μετά τον υλικό θάνατο, την διάλυση του αστρικού σώματος και την διάλυση του νοητικού σώματος, στον Ανώτερο Νοητικό Χώρο (στα Ηλύσια Πεδία των Αρχαίων, στον Παράδεισο των δυτικών θεολόγων). Η «Κόλαση» για την οποία μιλούν οι άνθρωποι είναι η «περιπλάνηση» έξω από το Μέσο Νοητικό Πεδίο μέχρι την τελική εξιλέωση που θα επιτρέψει μια ακόμα ενσάρκωση στους κατώτερους κόσμους, μήπως και μπορέσει ο Άνθρωπος να διδαχθεί τι είναι τελικά η ζωή και να γνωρίσει τον Αληθινό Προορισμό του που είναι η Απελευθέρωση προς τους Ανώτερους Ουράνιους Κόσμους.

ΘΕΩΡΙΑ ΤΩΝ ΜΥΣΤΙΚΩΝ «ΚΕΝΤΡΩΝ»

Όταν η ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ Εκδηλώνεται (με τις Δραστηριότητές της) στην Δημιουργία, σε Κατώτερα Πεδία, όταν ο Ανώτερος Ψυχισμός Εκδηλώνεται (σαν Ουσία, σαν Συνείδηση Ύπαρξης) σε ένα (και μέσα από ένα) κατώτερο φορέα (την Μορφή, το Σώμα), τότε εγκαθίσταται μια «Λειτουργική Σχέση» ανάμεσά τους. Είναι οι Ανώτερες Λειτουργίες που «Δραστηριοποιούνται» σαν Δυνάμεις μέσα στο Σώμα. Υπάρχει πλήρης αντιστοιχία. Αυτές οι Ανώτερες Λειτουργίες-Δυνάμεις εκδηλώνονται, «εκφράζονται» σε συγκεκριμένα σημεία, «κέντρα» μέσα στον φορέα. Στην βουδιστική παράδοση ονομάζονται πάντμας (λωτοί), στην ινδική και ταντρική παράδοση ονομάζονται τσάκρας (τροχοί) και στην ελληνική παράδοση αναφέρονται σαν κέντρα λειτουργίας. Πρέπει να κατανοήσουμε ότι σε όλους τους φορείς που μπορεί να λάβει η ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ (όταν Εκδηλώνεται στην Δημιουργία, στους Κόσμους) υπάρχουν αντίστοιχα κέντρα και ανάμεσα στα κέντρα ενός ανώτερου φορέα και τα αντίστοιχα κέντρα του κατώτερου φορέα υπάρχει πλήρης «συγχρονισμός». Για παράδειγμα ανάμεσα στο Ανώτερο Νοητικό Κέντρο που υπάρχει στο Νοητικό Σώμα κι εκείνο που υπάρχει στο Αστρικό Σώμα κι εκείνο που υπάρχει στο Αιθερικό Σώμα (το Ατζνα Τσάκρα) κι εκείνο που υπάρχει στο υλικό σώμα (το «εσωτερικό» του εγκεφάλου) υπάρχει πλήρης συγχρονισμός. Έτσι δεν πρέπει να νομίζουμε ότι τα τσάκρας (το σύστημα των τσάκρας) υπάρχουν στο υλικό σώμα ή σε ένα λεπτό σώμα (το αιθερικό ή το αστρικό), υπάρχουν ανάλογα κέντρα σε όλα τα Σώματα.

 Έτσι τι σημαίνει αφύπνιση της συνειδητότητας ή της «ενέργειας» στα κέντρα και τι συμβαίνει πραγματικά κατά την αφύπνιση των Κέντρων; Υπάρχει μεγάλη σύγχυση εδώ. Στην πραγματικότητα όταν μεταβαίνουμε από ένα κατώτερο κέντρο που εκπροσωπεί τον αντίστοιχο φορέα σε ένα ανώτερο κέντρο που εκπροσωπεί ένα ανώτερο φορέα ενεργοποιείται και το αντίστοιχο κέντρο στον ανώτερο φορέα. Για να το εξηγήσουμε, όταν ξεκινάμε από το Σβαντίσθανα Τσάκρα που εκπροσωπεί το Αιθερικό-Υλικό Σώμα κι Ανερχόμαστε στο Αναχάτα που εκπροσωπεί το Αστρικό Σώμα, αφυπνίζεται το Κέντρο στο Αιθερικό-Υλικό Σώμα και το Κέντρο στο Αστρικό Σώμα. Κι όταν ανερχόμαστε στο Άτζνα Τσάκρα που εκπροσωπεί το Νοητικό Σώμα αφυπνίζεται το Κέντρο στο Αιθερικό Σώμα, το Κέντρο στο Αστρικό Σώμα και το Κέντρο στο Νοητικό Σώμα. Έτσι ή «Άνοδος» στα Τσάκρα σημαίνει ταυτόχρονα την άνοδο στα Ανώτερα Σώματα, στα Ανώτερα Πεδία. Έτσι κάποιος που έχει Ανέλθει πραγματικά στο Άτζνα Τσάκρα και το έχει Αφυπνίσει Πλήρως βιώνοντας την Μη-Δυαδική Συνείδηση στην πραγματικότητα έχει συνειδητοποιήσει το Αιώνιο Ατομικό Σώμα (που υπάρχει πάντα πίσω από όλες τις παροδικές ενσαρκώσεις), έχει εμπειρία της Αθανασίας (ακόμα κι όταν καταστρέφεται το αιθερικό-υλικό σώμα, το αστρικό σώμα και το νοητικό σώμα).

Τι εννοούμε όμως πραγματικά όταν λέμε «αφύπνιση» κάποιου Κέντρου; Και τι συμβαίνει κατά την Άνοδο σε Ανώτερα Κέντρα; Στην πραγματικότητα τα Κέντρα υπάρχουν σε όλα τα Σώματα και Λειτουργούν (τουλάχιστον τα κατώτερα). Λέγοντας «αφύπνιση» εννοούμε τον πλήρη έλεγχο και την ηθελημένη απόσυρση από αυτό το πεδίο δραστηριότητας, την εγκατάλειψη των δράσεων σε αυτό το πεδίο. Με άλλα λόγια αφύπνιση του Σβαντίσθανα Τσάκρα σημαίνει να μπορούμε να «καθόμαστε» σε πλήρη σωματική χαλάρωση. Αφύπνιση του Αναχάτα Τσάκρα σημαίνει ότι έχουμε επιτύχει την πραγματική βαθιά «απάθεια». Αφύπνιση του Άτζνα Τσάκρα σημαίνει ότι βιώνουμε την «σιωπή» της σκέψης και στην ολοκλήρωση της «διαδικασίας» βιώνουμε την Μη-Δυαδική Συνείδηση. Η Άνοδος στο Σαχασράρα Τσάκρα σημαίνει την Αφύπνιση του αντίστοιχου Κέντρου σε όλα τα Κατώτερα Σώματα και την Αφύπνιση του Κέντρου στο Παγκόσμιο Σώμα (που είναι Τριπλό). Ουσιαστικά σημαίνει την Απελευθέρωση από την Ατομικότητα, από το Αγνό Νοητικό Σώμα και την «Διεύρυνση» στην Πανταχού Παρουσία, στο Παγκόσμιο Σώμα.

Από όσα είπαμε γίνεται κατανοητό ότι θεωρούμε (σε αντιστοιχία με τα Πεδία Εκδήλωσης και τα Αντίστοιχα Σώματα) ότι υπάρχουν συγκεκριμένα Κέντα Δράσης στον Άνθρωπο, το Τριπλό Σαχασράρα, το Άτζνα Τσάκρα (με διπλή λειτουργία, σαν Αγνό Νοητικό και κατώτερο νοητικό), το Αναχάτα Τσάκρα (που εκφράζει το Αστρικό) και το Σβαντίσθανα Τσάκρα (που εκπροσωπεί το Αιθερικό-Υλικό). Τα άλλα κέντρα που αναφέρονται στην σχετική βιβλιογραφία συχνά έχουν βοηθητική λειτουργία και σημασία (χρησιμεύουν σαν «σύνδεσμοι»).

Έτσι, για να γυρίσουμε στον Ενσαρκωμένο Άνθρωπο θα πρέπει να πούμε ότι στην πραγματικότητα ο Αληθινός Άνθρωπος είναι η ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ που Εκδηλώνεται στην Δημιουργία, σε Πολλά Πεδία ταυτόχρονα, σε Πολλά Σώματα ταυτόχρονα και μέσα από Αντίστοιχα Κέντρα Λειτουργίας που συγχρονίζονται σε όλα τα Σώματα, σε όλα τα Πεδία. Ασφαλώς όταν κάποιος δεν έχει βιώσει τα Βαθύτερα Στρώματα της Ύπαρξης δεν είναι και δεν αισθάνεται Ολοκληρωμένος Άνθρωπος. Για αυτό λέμε ότι ο Άνθρωπος χρειάζεται να «εκπαιδευθεί», να συνειδητοποιήσει την Ύπαρξή του σε Όλα τα Πεδία, σε όλα τα Βάθη, να Κατανοήσει πως Λειτουργεί, σαν Ύπαρξη, τι είναι τελικά Ζωή και ζωή στη γη και ποιος είναι ο Αληθινός Προορισμός του Ανθρώπου.

Η ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΣΤΗ ΖΩΗ

Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΚΙ Ο ΑΛΗΘΙΝΟΣ ΔΙΑΛΟΓΙΣΜΟΣ

Η ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΤΩΝ ΑΛΛΩΝ ΚΟΣΜΩΝ

ΘΑΝΑΤΟΣ