ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ, ΟΥΣΙΑ, ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΕΣ-ΔΡΑΣΕΙΣ, ΕΠΙΓΝΩΣΗ, 2

ΑΥΤΟ που Ονομάζουμε Θεό, Απόλυτο, Πραγματικότητα, Ουσία (της Ύπαρξης), Πνεύμα, Ψυχή, είναι η Υπέρτατη Πραγματικότητα κι όλοι αυτοί οι Όροι δείχνουν (και «περιγράφουν») το ίδιο πράγμα. ΑΥΤΟ, σαν Ουσία, είναι το Σταθερό Υπόβαθρο κάθε αντίληψης ύπαρξης, δραστηριότητας, δράσης και «φαινομένου». Υπάρχει Πάντα, Παντού, πίσω από κάθε ύπαρξη, δραστηριότητα, δράση και φαινόμενο.

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

ΓΕΝΙΚΑ ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗΣ

ΦΑΙΝΟΜΕΝΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗΣ

Για να περιγράψουμε ορθά την Πραγματικότητα και για να γίνεται κατανοητό αυτό που πραγματικά συμβαίνει (καθώς «παρατηρούμε» συνεχώς) θα πρέπει να χρησιμοποιούμε τον όρο ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ μονάχα για την Ουσία, για την Πραγματικότητα, για την Πλήρως Αφυπνισμένη και «Λειτουργική» Συνείδηση κι όχι για άλλες μορφές Συνείδησης. Οι άλλες μορφές Συνείδησης που εμφανίζονται στην Ύπαρξη είναι Δραστηριότητες (Λειτουργίες) της Μοναδικής Ουσιαστικής Συνείδησης και σαν τέτοιες θα πρέπει να συνειδητοποιούνται, να γίνονται κατανοητές και να περιγράφονται. Θα πρέπει οπωσδήποτε να έχουν λειτουργικά περιγραφικά ονόματα. Είναι λάθος να ουσιαστικοποιούνται αυτές οι άλλες μορφές Συνείδησης γιατί τότε νομίζουμε πως είτε ότι είναι μετασχηματισμοί της Συνειδητής Ουσίας είτε ότι είναι αυτόνομες οντότητες. Έτσι όμως δεν έχουμε πλήρη αντίληψη της Πραγματικότητας κι αυτού που συμβαίνει πραγματικά αλλά έχουμε μια μερική «εικόνα» και σύγχυση για το τι συμβαίνει. Θα δούμε πιο κάτω με ένα παράδειγμα την σοβαρότητα του θέματος και γιατί το λέμε αυτό.

Η ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ, η Μία  Μοναδική Ουσιαστική Συνείδηση (η Μόνη Συνείδηση που Υπάρχει Πραγματικά) Δραστηριοποιείται ΕΔΩ και Δημιουργεί Διάφορες Μορφές Αντίληψης, την Κοσμική Αντίληψη του Ενός και των Πολλών, την Παγκόσμια Συνείδηση-Αντίληψη του Άχρονου Απέραντου Χώρου Εδώ, που Περιορίζεται εδώ (μέσα στον Χώρο) σε Ατομική Συνείδηση-Αντίληψη (που αποτελεί την Βάση της Δυαδικής Συνείδησης-Αντίληψης) που εκδηλώνεται μέσα σε κατώτερους πιο «πυκνούς» φορείς (μέχρι τον υλικό φορέα). Αυτές οι Δραστηριότητες-Συνειδήσεις-Αντιλήψεις σαφώς διακρίνονται από την Αρχική Φυσική Συνείδηση (που είναι η Πηγή τους), από την Αρχική Φυσική Κατάσταση της Συνείδησης κι εμφανίζονται σαν Άλλα Πεδία Εκδήλωσης, Ύπαρξης, σαν Άλλοι Κόσμοι. Όλα αυτά Υπάρχουν μέσα στον Ίδιο Αρχικό Αιώνιο Χώρο της Δραστηριότητας (που ονομάζεται Δημιουργία, Κόσμος, Κόσμοι, κλπ.), ενώ στα κατώτερα πεδία όπου εκδηλώνεται η Ατομική Συνείδηση-Αντίληψη προστίθεται το χαρακτηριστικό της Σύνθετης Ύπαρξης, της Εξέλιξης των Μορφών και του Χρόνου, της Αλλαγής και της Φθοράς. Αλλά μολονότι όλα αυτά βρίσκονται στον Ίδιο Κοσμικό Χώρο ταυτόχρονα είναι διακριτά Πεδία Ύπαρξης γιατί λειτουργούν σε διαφορετικές «συχνότητες». Μάλιστα, κάθε φορά, σε μια δεδομένη «στιγμή» είναι Εμφανές μόνο ένα, το Κατώτερο Πεδίο Δραστηριότητας. Οι Ανώτερες Δραστηριότητες Εκδηλώνονται σαν Δυνάμεις-Λειτουργίες μέσα στο Κατώτερο Πεδίο που λειτουργεί σαν φορέας ύπαρξης. Αυτό συμβαίνει επειδή η Συνείδηση επικεντρώνεται απόλυτα σε αυτό το συγκεκριμένο πεδίο ύπαρξης. Έτσι λοιπόν η Μία Μοναδική Ουσιαστική Συνείδηση, η Μόνη Συνείδηση που πρέπει να ονομάζεται ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ, Δραστηριοποιείται κι Εκδηλώνεται σαν Κοσμική Πραγματικότητα (το Πεδίο του Ενός που Είναι Πολλά), σαν Παγκόσμιος Αντιληπτικός Χώρος (της Παγκόσμιας Συνείδησης-Αντίληψης που διαφοροποιείται από την Αντίληψη της Ενότητας στην Αντίληψη της Ατομικότητας και της Πολλαπλότητας μέσα στον Παγκόσμιο Χώρο), σαν Ατομική Μη Δυαδική Συνείδηση-Αντίληψη, που γίνεται δυαδική συνείδηση-αντίληψη όταν εκδηλώνεται στους κατώτερους κόσμους, τον νοητικό κόσμο, τον αστρικό-ενεργειακό-αισθησιακό κόσμο και τον ενεργειακό-υλικό κόσμο των υλικών μορφών.

Αν θέλουμε λοιπόν να περιγράψουμε ορθά τον Ενσαρκωμένο Άνθρωπο θα πρέπει να τον ορίσουμε σαν ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ (που Είναι ΕΔΩ και) που από την Παγκόσμια Αντίληψη (του Αιώνιου Ανοιχτού Χώρου, το Εδώ) Περιορίζεται σε μια Ατομική Αντίληψη στον Μη-Δυαδικό Χώρο, εδώ, κι εκδηλώνεται σαν δυαδική οντότητα σε ιδιαίτερες τοπικές συνθήκες στον νοητικό κόσμο, στον αστρικό κόσμο και στον υλικό κόσμο. Η ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ Είναι Ταυτόχρονα Εδώ, Εδώ, εδώ, και σε κάποιον από τους κατώτερους κόσμους.. Το Ουσιαστικό Υπόβαθρο της ΣΥΝΕΙΔΗΣΗΣ, η Έμφυτη Δυνατότητα της Αντίληψης του Αιώνιου Χώρου, η Ατομική Μη-Δυαδική Συνείδηση-Αντίληψη, η Δυαδική Νοητική Ικανότητα, η Αισθησιακή Ικανότητα υφίστανται-εκδηλώνονται σαν ο Ανώτερος Ψυχισμός, οι Ανώτερες Δυνάμεις-Λειτουργίες μέσα στον υλικό φορέα, στο σώμα. Σε αυτή την Ορθή Περιγραφή του Ανθρώπου είναι όλοι οι Όροι της Πραγματικότητας παρόντες. Αν κάνουμε το λάθος να δούμε τον άνθρωπο σαν περιορισμένη συνείδηση σε σώμα, αυτόματα ουσιαστικοποιούμε την ατομική συνείδηση-αντίληψη (που είναι απλά μια δραστηριότητα-λειτουργία της ΣΥΝΕΙΔΗΣΗΣ) και την θεωρούμε εξορισμού και εκ των πραγμάτων αυτόνομη οντότητα, ενώ την διαχωρίζουμε από την Ουσιαστική Βάση της, την Θεϊκή Ουσία (που θεωρείται σαν Κάτι Άλλο, Τελείως Διαφορετικό και «Ξένο»), την απομακρύνουμε από την Παγκόσμια Αντίληψη (που θεωρείται σαν Πνευματικός Ουράνιος Χώρος), την «απομονώνουμε» από τις εσωτερικές διαστάσεις της Μη-Δυαδικής Συνείδησης (των Ηλυσίων Πεδίων των Αρχαίων, το Ντεβαχάν της Θεοσοφίας), της νοητικής διάστασης και της αστρικής διάστασης, θεωρώντας την σκέψη και την αίσθηση απλές λειτουργίες της δυαδικής συνείδησής μας. Είναι σωστά όλα αυτά; Είναι απλά το σενάριο της φαντασίας μας, όχι αυτό που συμβαίνει πραγματικά. Πιστεύουμε πως με αυτό το παράδειγμα γίνεται κατανοητή η σύγχυση που προκαλείται όταν δεν συνειδητοποιούμε και δεν κατανοούμε ορθά αυτό που συμβαίνει και δεν ορίζουμε σωστά τον Άνθρωπο, περιλαμβάνοντας στην περιγραφή μας όλους τους Οντολογικούς-Φιλοσοφικούς Όρους της Πραγματικότητας.

Ας επαναλάβουμε λοιπόν ότι η ΜΙΑ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ Εκδηλώνεται πραγματικά σε Ένα Κοσμικό Πεδίο (όπου το Ένα Είναι Πολλά, θα το εξηγήσουμε αυτό πιο κάτω), σε Ένα Παγκόσμιο Πεδίο (με Τρεις «Διαβαθμίσεις») και σε Ένα Ατομικό Πεδίο μη Δυαδικής Συνείδησης-Αντίληψης και περαιτέρω στα τρία κατώτερα πεδία όπου η Ατομική Συνείδηση-Αντίληψη λειτουργεί σαν Δυαδική Νοητική Αντίληψη, σαν Αστρική Ενεργειακή Οντότητα και σαν Υλικό Σώμα. Όλα Αυτά Υπάρχουν στον Ίδιο Χώρο αλλά για μια «Συνείδηση» Εμφανίζεται αυτό στο Οποίο είναι Επικεντρωμένη αυτή η «Συνείδηση». Όλες οι Ανώτερες Δυνάμεις εκδηλώνονται σαν Λειτουργίες μέσα στον φορέα με τον οποίο βιώνει την ύπαρξη η «Συνείδηση» σε αυτό το συγκεκριμένο πεδίο. Έτσι τα Πεδία, ανάλογα με το σε τι αναφερόμαστε είναι Εννέα, Οκτώ, Επτά, Πέντε, εξαρτάται πως το περιγράφουμε, αν αναφερόμαστε σε όλα, ή αν βλέπουμε κάποια πεδία σαν ένα, κλπ. Στις περιγραφές όλα είναι σχετικά αλλά όχι τελείως αυθαίρετα γιατί υπάρχει κι ο αντικειμενικός περιορισμός. Αφήνοντας την Πρώτη Αληθινή Αρχή, την Πραγματικότητα που Είναι η Πηγή και το Υποστήριγμα της Ύπαρξης και της Ζωής, μπορούμε να μιλάμε για τα Τρία Βασικά Πεδία Ύπαρξης ή για την Ύπαρξη σε Αυτά τα Πεδία, το Κοσμικό, το Παγκόσμιο και το Ατομικό. Η Ύπαρξη της Ατομικότητας στους Κατώτερους Κόσμους του Χρόνου είναι έτσι κι αλλιώς παροδική κι επαναλαμβάνεται μέχρι την Τελική Απελευθέρωση. Οι Κατώτεροι Κόσμοι είναι το Αντικαθρέφτισμα της Ύπαρξης μέσα στον Χρόνο και χαρακτηρίζονται σαν Κόσμοι της Σκιάς. Αν όμως λάβουμε υπόψιν  τον Τριπλό Χαρακτήρα του Παγκόσμιου Πεδίου και τους Τρεις Κατώτερους Κόσμους της Σκιάς τότε τα Πεδία, οι Κόσμοι είναι Οκτώ. Συχνά στην Εσωτερική Παράδοση το Κοσμικό Πεδίο όπου τοποθετείται η Νύχτα της Ορφικής Θεολογίας, η Σάκτι της Ινδοϊστικής Παράδοσης ή ο Ισβάρα του Φιλοσοφικού Ινδοισμού (όχι το Τριμούρτι), ή Μη Εκδηλωμένη Αλάγια Βιτζνάνα του Ύστερου Βουδισμού, οι Μονάδες της Θεοσοφίας, κλπ., δεν μετριέται για αυτό συχνά μιλάμε για Επτά Πεδία Ύπαρξης, το Τριπλό Παγκόσμιο, το Μη Δυαδικό, τα τρία κατώτερα (νοητικό, αστρικό υλικό).

Είναι φανερό ότι για τον Άνθρωπο, στην Παρούσα Κατάσταση Ύπαρξης που βιώνει, μέσα στον Χρόνο, στους Κατώτερους Κόσμους και μάλιστα στον Υλικό Κόσμο, το πιο σημαντικό είναι το Ατομικό Μη Δυαδικό Πεδίο και η Ατομική Μη-Δυαδική Συνείδηση που Στηρίζει την δυαδική αντίληψη και ύπαρξη στους κατώτερους κόσμους. Η ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ κι η Παγκόσμια Διάσταση της Ύπαρξης παραμένουν για τον άνθρωπο Βαθιά στον Ασυνείδητο Χώρο, ενώ η Ατομική Μη Δυαδική Συνείδηση-Αντίληψη που Αποτελεί την Ουσία της Ανθρώπινης Οντότητας είναι Συσκοτισμένη και σε Σύγχυση, αφού βιώνουμε την ύπαρξη και την ζωή μέσα από μια δυαδική αντίληψη στους κατώτερους κόσμους και εδώ, στον υλικό κόσμο που ζούμε. Παρόλα αυτά η Ατομική (Μη Δυαδική Συνείδηση-Αντίληψη) αποτελεί όχι μόνο την Ουσία της Ύπαρξής μας αλλά είναι και η Σταθερή Κατάσταση στους Κατώτερους Κόσμους (το Αιτιατό Ανώτερο Στοιχείο που συνδέει τις διάφορες ενσαρκώσεις στους κατώτερους κόσμους), ένα Κέντρο Ισορροπίας για το Ον, για τον Άνθρωπο και η Άμεση Δυνατότητα Απελευθέρωσης σε Μια Μη Δυαδική Αντίληψη της Πραγματικότητας. Επίσης η Ατομική Μη Δυαδική Συνείδηση-Αντίληψη,  σαν Κατάσταση Ύπαρξης, βρίσκεται στο Μέσον, με τους Τρεις Ανώτερους Κόσμους του Παγκόσμιου Χώρου Άνω και τους τρεις κατώτερους κόσμους της Σκιάς κάτω. Αλλά οπωσδήποτε δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η Ατομική Μη Δυαδική Συνείδηση-Αντίληψη είναι απλά μια Δραστηριότητα της ΣΥΝΕΙΔΗΣΗΣ που Υποκρύπτεται στο Ασυνείδητο Βάθος της Ύπαρξής μας κι όχι μια αυτόνομη κατάσταση, οντότητα, ύπαρξη ή ζωή, (πρέπει πάντα να το έχουμε υπόψιν μας αυτό).

Όπως θα εξηγήσουμε με λεπτομέρειες παρακάτω η Ατομική Συνείδηση-Αντίληψη σε Κατάσταση Φυσικής Ισορροπίας Λειτουργεί Μη Δυαδικά, απλά Αντιλαμβάνεται. Όταν όμως (στην περίπτωση που ενσαρκώνεται στους κατώτερους κόσμους) χρησιμοποιεί την σκέψη για να αντιληφθεί τότε χρωματίζει, αλλοιώνει και συχνά παραμορφώνει την πραγματικότητα που έχει μπροστά της. Αυτό συμβαίνει σε ακόμα μεγαλύτερο βαθμό όταν χρησιμοποιεί τις αισθήσεις που επηρεάζονται από επιθυμίες ή όταν βυθίζεται στην εμπειρία της υλικής επαφής, οπότε τα υλικά πράγματα αποκτούν τεράστια σημασία. Έτσι (το ξαναλέμε) όταν μιλάμε για τον Ενσαρκωμένο Άνθρωπο πρέπει πάντα (ακόμα κι αν δεν το συνειδητοποιούμε και δεν το κατανοούμε και δεν το νοιώθουμε) μιλάμε για την ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ που Περιορίζει την Παγκόσμια Αντίληψη σε μια Ατομική Μη Δυαδική Συνείδηση που εκδηλώνεται μέσα από μια δυαδική αντίληψη στους κατώτερους κόσμους, που σκέπτεται δυαδικά, αισθάνεται δυαδικά και βιώνει την υλική ύπαρξη και δρα δυαδικά, με ό,τι κι αν συνεπάγεται αυτό.

ΘΕΩΡΙΑ ΤΩΝ «ΣΩΜΑΤΩΝ»

ΘΕΩΡΙΑ ΤΩΝ ΜΥΣΤΙΚΩΝ «ΚΕΝΤΡΩΝ»

Η ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΣΤΗ ΖΩΗ

Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΚΙ Ο ΑΛΗΘΙΝΟΣ ΔΙΑΛΟΓΙΣΜΟΣ

Η ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΤΩΝ ΑΛΛΩΝ ΚΟΣΜΩΝ

ΘΑΝΑΤΟΣ

ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ, ΟΥΣΙΑ, ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΕΣ-ΔΡΑΣΕΙΣ, ΕΠΙΓΝΩΣΗ, 1

ΑΥΤΟ που Ονομάζουμε Θεό, Απόλυτο, Πραγματικότητα, Ουσία (της Ύπαρξης), Πνεύμα, Ψυχή, είναι η Υπέρτατη Πραγματικότητα κι όλοι αυτοί οι Όροι δείχνουν (και «περιγράφουν») το ίδιο πράγμα. ΑΥΤΟ, σαν Ουσία, είναι το Σταθερό Υπόβαθρο κάθε αντίληψης ύπαρξης, δραστηριότητας, δράσης και «φαινομένου». Υπάρχει Πάντα, Παντού, πίσω από κάθε ύπαρξη, δραστηριότητα, δράση και φαινόμενο.

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Η Εσωτερική Πραγματικότητα προσεγγίζεται μόνο Βιωματικά. Αυτό σημαίνει ότι ζεις, ότι έχεις Άμεση Επαφή με την Ουσία κι οποιαδήποτε γνώση παράγεται (αναδύεται) από αυτή την άμεση επαφή κι όχι από κάποια διαδικασία αντίληψης, κι είναι άμεση, αυθόρμητη, πηγαία κι αυτοαναβλύζουσα. Αυτό σημαίνει επίσης ότι αυτή η γνώση υφίσταται μόνον στο παρόν, τώρα, όταν εκδηλώνεται, δεν έχει σχέση με τον χρόνο, με την μνήμη, με την αποθηκευμένη ή μεταδιδόμενη πληροφορία, με άλλα λόγια είναι «ζωντανή». Μετά, αυτή η γνώση με τον αυθόρμητο και πηγαίο τρόπο που εκδηλώνεται φανερώνει Αυτό που Υπάρχει, την Αληθινή Ουσία στην Αμεσότητά της, άμεσα, πραγματικά κι όχι μέσω κάποιας αντίληψης που καθιστά «αντικείμενο» αυτό που γνωρίζεται. Με άλλα λόγια είναι Πραγματική Αυτογνωσία κι όχι έμμεση γνώση ή γνώση εξωτερική των ιδιοτήτων ή των δραστηριοτήτων ή των φαινομένων, αυτού που γνωρίζεται, είτε πρόκειται για τον Εαυτό, είτε οποιουδήποτε αντικειμένου. Έτσι η Ουσία Γνωρίζεται μόνο Βιωματικά, άμεσα, και ποτέ μέσω δραστηριότητας ή αντίληψης, Γνωρίζεται στην Απόλυτη Σιγή (κάθε δραστηριότητας).

Αυτοί που προσπαθούν να περιγράψουν την Εσωτερική Πραγματικότητα, από την μια είναι αναγκασμένοι να χρησιμοποιήσουν κάποιους όρους περιγραφικούς κι από την άλλη έχουν την ευθύνη να διακρίνουν τι είναι Ουσία, τι είναι η Δραστηριότητα και σε τι διαφέρει από την Δράση, τι είναι Φαινόμενο ή Περιεχόμενο της Επίγνωσης, και να διευκρινίσουν τι σχέση έχουν όλα αυτά και πως λειτουργεί τελικά η πραγματικότητα (κι ο άνθρωπος) και τι είναι η ύπαρξη και πως σχετίζεται με την ζωή σαν βιωματική εμπειρία. Καθόλου εύκολο έργο, καθώς υπάρχουν εσφαλμένες αντιλήψεις, λανθασμένες πεποιθήσεις και στρεβλές συμπεριφορές.

Αυτό που πρέπει να γίνει αντιληπτό, σε όποιον θέλει να κατανοήσει την Πραγματικότητα, την πραγματικότητα που αντιλαμβάνεται, και το αληθινό νόημα των πραγμάτων, και να μην χάνεται στην ορολογία και τις περιγραφές, είναι ότι όλοι οι όροι που χρησιμοποιούνται στην θεολογική και φιλοσοφική γλώσσα αναφέρονται σε τρεις βασικές κατηγορίες, της Ύπαρξης, της Αντίληψης, της Ζωής, αναφέρονται είτε στην Ουσία, είτε στην Δραστηριότητα και την Δράση, είτε στο παραγόμενο αποτέλεσμα, στο «Περιεχόμενο» της δραστηριότητας. Έτσι, γίνεται κατανοητό γιατί η Υπέρτατη Πραγματικότητα, το Υπέρτατο Ον, ο Θεός, κλπ. (όροι της Παραδοσιακής Θεολογικής Σκέψης) περιγράφεται με Φιλοσοφικούς Όρους σαν Ουσία-Δραστηριότητα-Επίγνωση (ή «Περιεχόμενο»). Στην Βεδαντική Παράδοση αναφέρεται σαν Στα-Τσιτ-Ανάντ, ενώ στην Χριστιανική Θεολογική Σκέψη αναφέρεται σαν Πατέρας-Λόγος-Πνεύμα (Θεότητα-Θεός-Πνεύμα, στην Μυστική Παράδοση του Μάιστερ Εκκαρτ), και στην Θεοσοφική Διδασκαλία σαν Τρεις Λόγοι, κλπ.

ΓΕΝΙΚΑ ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗΣ

Σύμφωνα με αυτήν την Βασική Αντίληψη (την Διευκρίνιση και την «διάκριση» Ουσίας της Συνείδησης, Δραστηριότητας και Δράσης της Συνείδησης και Επίγνωσης) Περιγράφεται (στην Εσωτερική Παράδοση) η Δημιουργία, ο Κόσμος, στα διάφορα Πεδία και Επίπεδά του. Υπάρχει Πάντα Μία Ουσία που Δραστηριοποιείται (και Δρα) και Παράγει κάποιο Περιεχόμενο (Επίγνωσης). Μάλιστα Υπάρχει Μόνο Μία Ουσία που απλά Δραστηριοποιείται σε διάφορα Πεδία Εκδήλωσης. Έτσι, Ό,τι εμφανίζεται σαν Διαφορετική ή Περιορισμένη Συνείδηση, δεν είναι Ουσία ή Διαφοροποιημένη Ουσία, αλλά μόνο Δραστηριότητες της (Ουσιαστικής) Συνείδησης και Φαινόμενα. Με άλλα λόγια η Δημιουργία, ο Κόσμος, οι Κόσμοι, δεν υπάρχουν σαν Ουσία (σαν Υπόσταση) υπάρχουν μόνο σε Λειτουργικό Επίπεδο, σαν Λειτουργίες και Φαινόμενα. Αυτό έχει τεράστια σημασία για την (θεολογική και φιλοσοφική) κατανόηση της Πραγματικότητας, αφού σε όποιο Πεδίο ή Επίπεδο Ύπαρξης κι αν αναφερόμαστε συνειδητοποιούμε κι αποδεχόμαστε ότι υπάρχει πάντα ένα Ουσιαστικό Πραγματικό Υπόβαθρο (ή Υπόβαθρο Ουσίας) στο Βάθος, που Υποστηρίζει Εξωτερικές Δραστηριότητες, Δράσεις, Μορφές κι Εμπειρίες (βιώματα ζωής). Αυτό το Βάθος Οφείλουμε να Βιώσουμε όπου κι αν βρισκόμαστε ή νομίζουμε ότι βρισκόμαστε. Αυτό σημαίνει επίσης ότι ποτέ δεν αποχωριστήκαμε από την Μία Ουσία κι όλες οι Διαφοροποιημένες Συνειδησιιακές Καταστάσεις είναι μονάχα Φαινόμενα κι όχι κάτι (ουσιαστικό και) πραγματικό.

Όταν μιλάμε για Συνείδηση λοιπόν στον θεολογικό ή φιλοσοφικό λόγο (ο Όρος Συνείδηση υποδηλώνει τον Αρχαίο Όρο της Ψυχής ή της Πνευματικής Ουσίας) συχνά μπερδευόμαστε γιατί δεν αποσαφηνίζουμε που αναφερόμαστε, αν αναφερόμαστε στην Ουσία, στην Δραστηριότητα, ή στην Επίγνωση. Συχνά επικρατεί η λάθος αντίληψη να ουσιαστικοποιούμε δραστηριότητες κι εκεί που υπάρχει μόνο μια «διαδικασία» εμείς βλέπουμε υποστάσεις. Έτσι όμως εκτροχιαζόμαστε από τον ορθό λόγο και τον αληθινό φιλοσοφικό στοχασμό.. Στην πραγματικότητα η Συνείδηση είναι Μία σαν Ουσία, η Μία Συνείδηση. Όταν μιλάμε για Κοσμική Συνείδηση, Παγκόσμια Συνείδηση, Ατομική Συνείδηση, την Συνείδηση που Σκέπτεται, Αισθάνεται και Βιώνει την υλική ύπαρξη, δεν μιλάμε για Ουσίες ή Διαφοροποιήσεις της Ουσίας αλλά μόνο για Δραστηριότητες, Δράσεις κι Εμπειρίες της Μοναδικής Ουσίας (Συνείδησης). Είναι σημαντικό να κατανοήσουμε ότι η Συνείδηση σαν Ουσία Είναι Μία αλλά ότι οι Δραστηριότητες είναι Πολλές κι ότι  σε αυτές τις Δραστηριότητες Οφείλεται η Αντίληψη της Ενότητας, η Μετάβαση από την Ενότητα στην Πολλαπλότητα κι ο Περιορισμός του Παγκόσμιου σε Ατομικότητες, κι ακόμα η Αντίληψη της Ατομικότητας κι η προσωπική εμπειρία κι η ιδιαίτερη ζωή των πλασμάτων.

Αν μπορούμε να διακρίνουμε την Ουσία από την Δραστηριότητα και το Φαινόμενο στην πραγματικότητα έχουμε αποκωδικοποιήσει το Μυστήριο της Ύπαρξης, Κατανοούμε την ζωή και Βλέπουμε τον Δρόμο που Οδηγεί στην Πραγματικότητα (στην Βίωση της Αληθινής Ζωής). Κατανοούμε ότι η Ουσία Είναι Πάντα το Υπόβαθρο της Ύπαρξης που Υποστηρίζει την Δραστηριότητα η Οποία είναι πάντα κάτι δευτερεύον, εξωτερικό που φανερώνει την εξωτερική πραγματικότητα αλλά είναι αδύνατον να συλλάβει την Ουσία που είναι Έσω. Το δεύτερο πολύ σημαντικό που κατανοούμε είναι ότι η Ουσία μπορεί να Βιωθεί μόνο Άμεσα, σαν Εσωτερική Άμεση Βίωση της Ύπαρξης, όταν εγκαταλείπεται κάθε δραστηριότητα κι εξωτερική αντίληψη. Η Αντίληψη μας απομακρύνει από την Ουσία (τον Εαυτό) και μας κατευθύνει είτε προς κάποια Εικόνα του Εαυτού (που καθίσταται έτσι μικρότερο της Αντίληψης και κάτι «αντικειμενικό») είτε προς κάποιο άλλο αντικείμενο μέσα στην Δημιουργία. Έτσι το Υπέρτατο Βίωμα ή η Υπέρτατη Αντίληψη, ή η Υπέρτατη Πραγμάτωση είναι πέρα από κάθε διαδικαστική αντίληψη, πέρα από κάθε διαδικασία, στην Είσοδο στην Απόλυτη Σιγή, στην Καρδιά της Ζωής, στην Θεϊκή Ουσία μας.

Τελικά, η Συνείδηση σαν Ουσία δεν Παραμένει μέσα στην Σιωπηλή Ακινησία της Άμεσης κι Εσωτερικής Αντίληψής Της (στην Αιώνια Υπερβατικότητα και την Αδιατάρακτη Μακαριότητά Της). Η Συνείδηση Δραστηριοποιείται κι έτσι Γεννιούνται τα Διάφορα Πεδία (Λειτουργίας) της Συνείδησης, οι Διάφορες Αντιλήψεις της Ύπαρξης, οι Εξωτερικοί Κόσμοι της Μορφής, κλπ. Όλα αυτά που Εμφανίζονται δεν είναι Ουσία, Ουσίες, αλλά μονάχα Δραστηριότητες της Συνείδησης. Κι έτσι φτάνουμε στο πολύ σημαντικό συμπέρασμα. Τι είναι ο Ενσαρκωμένος Άνθρωπος; Ο Ενσαρκωμένος Άνθρωπος, αυτό που είμαστε, που είναι ο καθένας, στην πραγματικότητα είναι η Μία Μοναδική Συνείδηση που Λειτουργεί σαν παρούσα ατομική περιορισμένη συνείδηση. Λανθασμένα (κι επειδή δεν νοιώθουμε το Πραγματικό Βάθος, την Ουσία της Ύπαρξης) εκλαμβάνουμε λανθασμένα τον εαυτό σαν την περιορισμένη συνείδηση. Αφού όμως έτσι κι αλλιώς η Πραγματική Ουσία Υπάρχει στο Βάθος της Ύπαρξης (σαν Υπόβαθρο της αντίληψης που έχουμε για την ύπαρξη) κι εφόσον η αντίληψη μιας περιορισμένης ατομικής ύπαρξης είναι απλά μια λειτουργία (κάτι που κάνουμε) είναι αρκετό να κατανοήσουμε τι ακριβώς συμβαίνει στην πραγματικότητα, να λειτουργήσουμε διαφορετικά και να πάμε πέρα, πάνω, από τις αυταπάτες στην Ορθή Αντίληψη της Ύπαρξης και στην Αληθινή Ζωή. Είναι αυτό που ονομάζουμε Αφύπνιση, Φώτιση, Απελευθέρωση, Λύτρωση, κλπ. Αυτό δεν οδηγεί απλά σε μια Ανώτερη Αντίληψη της Ύπαρξης, της Ζωής, Οδηγεί στην Καρδιά της Ύπαρξης, στην Ουσία, στον Εαυτό και στην Αληθινή Εσωτερική Ζωή του Εαυτού, στην Υπέρτατη Αφύπνιση, στην Πραγματική Αυτογνωσία, στο Απόλυτο. Με λίγα λόγια, Πάντα, το Υπόβαθρο είναι Ένα, η Μία Μοναδική Ουσία, ενώ ο ατομικός περιορισμός, η ατομική αντίληψη δεν είναι παρά μια δραστηριότητα, μια διαδικασία αντίληψης (και μια βιωματική εμπειρία) που αρκεί να αλλάξει για να αλλάξει η Εμπειρία της Ζωής, η «Αίσθηση» της Ζωής.

Τι είναι λοιπόν ο Άνθρωπος; Είναι η Μία Ουσία που απλά περιορίζει την Λειτουργία της και «νομίζει» ότι είναι μια ατομική οντότητα. «Εκλαμβάνει»  την απλή δραστηριότητα (του περιορισμού) σαν ουσιαστική ύπαρξη, σαν ουσία αυτόνομη. Αυτό δεν είναι απλά μια λανθασμένη αντίληψη ή μια εσφαλμένη ερμηνεία (αν και είναι και αυτό). Απλά δεν νοιώθουμε και δεν κατανοούμε το Αληθινό Βάθος της Ύπαρξής μας και το υποκαθιστούμε με μια λανθασμένη αντίληψη, εντύπωση, «ιδέα». Και μέσα από αυτό το φανταστικό κέντρο ύπαρξης (το εγώ) θεμελιώνουμε την ζωή μας στον κόσμο, δομούμε την αντίληψη του κόσμου και προσανατολίζουμε την εξωτερική ζωή μας και την συμπεριφορά μας. Απλά ενδυόμαστε, σαν ηθοποιοί, τον ρόλο της ατομικής ύπαρξης, ενσαρκώνουμε κάποιο ιδιαίτερο χαρακτήρα και υποδυόμαστε αυτό που νομίζουμε ότι είμαστε, κάποιο χαρακτήρα στο θέατρο της ζωής. Το Θέατρο της Ζωής είναι μονάχα Θέατρο, δεν είναι ούτε Τραγωδία, ούτε Κωμωδία, ούτε Σατυρικό Δράμα, όλα αυτά συμπεραίνονται μονάχα από την «υπόθεση» του έργου, που έτσι κι αλλιώς είναι ψεύτικο. Γιατί όλα αυτά; Επειδή δεν θέλουμε να δούμε. Αλλά δεν είναι δύσκολο να δούμε και να κατανοήσουμε. Το δύσκολο είναι να θέλουμε.

(συνέχεια)

ΦΑΙΝΟΜΕΝΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗΣ

ΘΕΩΡΙΑ ΤΩΝ «ΣΩΜΑΤΩΝ»

ΘΕΩΡΙΑ ΤΩΝ ΜΥΣΤΙΚΩΝ «ΚΕΝΤΡΩΝ»

Η ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΣΤΗ ΖΩΗ

Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΚΙ Ο ΑΛΗΘΙΝΟΣ ΔΙΑΛΟΓΙΣΜΟΣ

Η ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΤΩΝ ΑΛΛΩΝ ΚΟΣΜΩΝ

ΘΑΝΑΤΟΣ

Ο ΘΕΪΚΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ

Ο Άνθρωπος (σαν Ύπαρξη) είναι κάτι πολύ Βαθύτερο, πολύ Ανώτερο, πολύ Περισσότερο, από όσο μπορεί να αντιληφθεί, να σκεφθεί, να αισθανθεί, να διαπιστώσει εξωτερικά ο συνηθισμένος άνθρωπος (με την συνηθισμένη ατομική δυαδική συνείδηση).

Υπάρχουν Σοφοί (σε διάφορες Παραδόσεις) που από Βιωματική Εμπειρία (κι επειδή το Βίωσαν και το Επιβεβαίωσαν, οπότε μπορούν να πουν ότι είναι πραγματικό, αληθινό) ισχυρίζονται ότι Υπάρχει μόνο Μία Ουσία, Υπάρχει Μία Ψυχή, Μία Συνείδηση, Μία Πραγματικότητα, που Εκδηλώνεται σε Πολλά Πεδία Συνείδησης, στο Υπερκοσμικό, στο Παγκόσμιο, στο Ατομικό Πεδίο (που ξεδιπλώνεται στους Τρεις Κατώτερους Κόσμους, τον Νοητικό, τον Αστρικό και τον Αιθερικό-Υλικό Κόσμο). Αυτό είναι απλά ένας ισχυρισμός κι όσο κι αν προέρχεται από Μύστες της Εσωτερικής Πραγματικότητας, δεν παύει να μένει απλός ισχυρισμός για όλους όσους και για όσο δεν το βιώνουν.

Μένοντας στους ισχυρισμούς των Μυημένων Αυτό που Εκδηλώνεται σαν Ατομικότητα (σαν Παρούσα Συνείδηση Ύπαρξης του Καθενός) Είναι το Απόλυτο που «Εισέρχεται» στο Κοσμικό και  που από Παγκόσμιο Περιορίζεται στο Ατομικό το οποίο λειτουργεί μέσα από κάποιο κατώτερο φορέα (στο αντίστοιχο Πεδίο). Προκειμένου για τον Ενσαρκωμένο Άνθρωπο, ο Αληθινός Άνθρωπος (σαν Ολική Ύπαρξη) Είναι το Απόλυτο, Παγκόσμιο, Ατομικό που χρησιμοποιεί την νοητική δύναμη στον περιφερικό εγκέφαλο, την αισθητική δύναμη μέσα στο νευρικό σύστημα και την ζωτικότητα μέσα στον συγκεκριμένο υλικό φορέα του (και μέσω του φορέα στον υλικό κόσμο). Έτσι ο Άνθρωπος (που «αισθάνεται» περιορισμένος) έχει ήδη ένα Ουσιαστικό, Πνευματικό και Αντικειμενικό Αντιληπτικό Υπόβαθρο που Υποστηρίζουν την Παρούσα Συνείδηση στην Παρουσία της, στις δραστηριότητές της (διανοητική σύλληψη των συμβαινόντων και αίσθηση) και στις δράσεις της στον εξωτερικό κόσμο.

Οι Μυημένοι λένε ότι Αυτό το Ουσιαστικό και Πνευματικό Υπόβαθρο είναι Ασυνείδητα ενώ το Αντικειμενικό Αντιληπτικό Υπόβαθρο νοθεύεται («θολώνει») με την χρήση της Σκέψης, της Αίσθησης και της εξωτερικής εμπειρίας. Το Ασυνείδητο Υπόβαθρο όμως (στο Σύνολό του) Υποστηρίζει και «παρεμβαίνει ανεπαίσθητα» στην ζωή της Περιορισμένης Συνείδησης. Αυτό δεν είναι ένας απίθανος ισχυρισμός και μπορεί κάποιος με λογική να το κατανοήσει.

Οι Ψυχολόγοι του Βάθους (όπως ο Καρλ Γιούγκ) υποστηρίζουν ότι το Κύριο Σώμα της Ύπαρξης είναι Ασυνείδητο (το Ασυνείδητο, Ουσιαστικό, Παγκόσμιο και Ατομικό) κι ότι από τον Παγκόσμιο Ωκεανό του Ασυνειδήτου προβάλλει σαν «νησίδα» το Συνειδητό που αντιλαμβάνεται, σκέπτεται, αισθάνεται και δρα στο σώμα και μέσω του σώματος στον εξωτερικό κόσμο.

Αλλά ακόμα και εμπειρικά μπορεί κάποιος να διαπιστώσει την αλήθεια όλων αυτών που περιγράφονται, παρατηρώντας τον εαυτό του, την ζωή του, τον ημερονύκτιο κύκλο της ζωής του. Για πολλούς λόγους, και Εσωτερικούς και Εξωτερικούς (κοσμολογικούς, αστρονομικούς και τοπικούς) τα όντα στον πλανήτη γη ακολουθούν τον κύκλο του ημερονυκτίου (όπως ισχύει τοπικά). Από την Νύχτα του Ασυνειδήτου ό άνθρωπος έρχεται (στην παιδική ηλικία του) στην αντίληψη της ύπαρξής του, του εγώ και της ατομικής ζωής του, που διατηρεί σε όλη την ζωή του στην γη. Την ημέρα είναι σε εγρήγορση και κάθε νύχτα επιστρέφει σε Αυτό το Άγνωστο Ασυνείδητο για να αναδυθεί ξανά το επόμενο πρωί στην περιορισμένη καθημερινή συνείδησή του. Μήπως την Νύχτα της Ασυνείδητης Ύπαρξης και του Ύπνου (και του Θανάτου) παύουμε να υπάρχουμε; Όχι. Οποιαδήποτε στιγμή, προκειμένου για τον ύπνο, μπορούμε να διακόψουμε αυτή την συνειδησιακή ανάπαυλα και έτσι κι αλλιώς το επόμενο πρωί συνεχίζουμε σαν να μην υπήρξε καμία διακοπή, κανένα «κενό», στην ζωή μας.

Τι συμβαίνει πραγματικά στον Ύπνο; Απλά η Συνείδηση Επιστρέφει  την Νύχτα του Ύπνου στα Βαθύτερα Στρώματα της Ύπαρξης και το πρωί αναδύεται πάλι στον περιορισμένο συνειδητό άνθρωπο. Εισερχόμαστε ασυνείδητοι (ασυνείδητα) στο Βάθος της Ύπαρξης γιατί δεν γνωρίζουμε (δεν μάθαμε) πως να εισερχόμαστε συνειδητοί (συνειδητά). Προφανώς η κοινωνία, η οικογένεια και τα σχολεία μας εκπαιδεύουν για πιο σημαντικά κι ενδιαφέροντα πράγματα. Όσοι άνθρωποι Εισέρχονται Συνειδητά (μέσα από την Εσωτερική Πνευματική Κατανόηση και τον Αληθινό Φυσικό Διαλογισμό κι όχι τον ψευτοδιαλογισμό της δυαδικής συνείδησης, του εγώ), όσοι απελευθερώνονται από τους περιορισμούς της ατομικής ύπαρξης κι εισέρχονται στην Ελευθερία του Απείρου της Μη-Δυαδικής Συνείδησης στην αρχή, στην Παγκόσμια Συνείδηση στην συνέχεια και πέρα από το Κοσμικό στο Απόλυτο Αχανές τέλος, Βιώνουν και Κατανοούν το Βάθος της Ύπαρξης που είναι (το Μόνο) Πραγματικό, Ελεύθερο κι Αιώνιο. Ο συνηθισμένος άνθρωπος που έχει συγκεκριμένη ενέργεια (ποσό ενέργειας) να καταναλώσει στην συνειδητή ζωή του εισέρχεται αναγκαστικά (μετά από κούραση κι εξάντληση) στον ασυνείδητο ύπνο, στο Βάθος της Ύπαρξης, χωρίς να αντιλαμβάνεται,. Όσοι όμως έχουν Βιώσει την Ελευθερία έχουν μια Άλλη Αντίληψη του Βάθους της Ύπαρξης,

Τελικά, οι Πραγματικά Μυημένοι όταν αποσύρονται από την συνειδητή ζωή στον κόσμο αποσύρονται  σε Βαθύ Διαλογισμό, σε ένα άλλο είδος Συνειδητότητας που δεν έχει σχέση ούτε με τον ασυνείδητο ύπνο των ανθρώπων, ούτε με την συνειδητή εμπειρία του εξωτερικού κόσμου. Εισέρχονται στον Αιώνιο Χώρο και πιο Βαθιά στην Κοσμική Νύχτα που Υποστηρίζει τα Πάντα κι Εδώ Όπου δεν υπάρχει ούτε Αντίληψη, ούτε Χώρος, ούτε Χρόνος παρά μόνο η Ζωή που Ρέει στην Αιωνιότητα χωρίς να Αλλοιώνεται, στην Απόλυτη Κατάστασή της, Εδώ που οποιαδήποτε «Γνώση» της Κατάστασης έρχεται από Μέσα, Αυθόρμητα, Πηγαία και δεν έχει καμία σχέση με οτιδήποτε, τίποτα «εξωτερικό»

Έτσι, όταν λέμε ότι ο Αληθινός Άνθρωπος είναι κάτι Βαθύτερο, Ανώτερο, Περισσότερο από την Παρούσα Συνείδηση που βρίσκεται σε αυτό το σώμα και αντιλαμβάνεται, σκέπτεται, αισθάνεται και δρα στο σώμα και στον κόσμο, μιλάμε για τον άνθρωπο που είμαστε, που είναι ο καθένας μας. Ο καθένας μπορεί, έχει την δυνατότητα και «οφείλει» (στον εαυτό του, στην φύση του) να αποκτήσει Εμπειρία του Βάθους της Ύπαρξής του, να Ελευθερωθεί, Βιώνοντας την Μη-Δυαδική Συνείδηση, να Βιώσει την Παγκόσμια Ουσία της Συνείδησης, την Καθαρότητα της Ύπαρξης, την Ζωή που Στηρίζει τα Πάντα.

Ο Άνθρωπος Είναι από την Φύση του Θεϊκός. Θεός, για Όσους Κατανοούν, Είναι το Βάθος της Ύπαρξής μας, το Βάθος που Είναι Κοινό για όλα τα όντα. Κι Αυτόν τον Θεό τον Βρίσκουμε Μέσα μας, τον Βιώνουμε Μέσα μας. Ο Θεός δεν είναι κάτι Εξωτερικό, κάτι Υπεράνω, κάτι Διαχωρισμένο από εμάς. Αν ήταν πραγματικά έτσι δεν θα είχαμε ποτέ καμία ελπίδα να «ενωθούμε» Μαζί Του. Αυτή είναι μια στρεβλή αντίληψη της περιορισμένης, ατομικής, δυαδικής, διαχωρισμένης συνείδησης. Ένας τέτοιος Θεός είναι προϊόν της ανθρώπινης φαντασίας κι είναι μονάχα ένα είδωλο της σκέψης. Προφανώς στις θρησκείες και στις εκκλησίες και στους ναούς σας διδάσκουν λάθος, λάθος πράγματα και λάθος συμπεριφορές και λάθος πράξεις.

Πως λοιπόν θα βρούμε το Βασίλειο του Θεού, τον Θεό, Μέσα μας όπως δίδασκε ο Μεγάλος Διδάσκαλος της Ερήμου των Εσσαίων; Μα δεν υπάρχει τίποτα άλλο πιο κοντινό και πιο αληθινό και πιο στέρεο από την Παρούσα Συνείδησή μας. Από Εδώ πρέπει να ξεκινήσουμε. Όπως κι αν αντιλαμβανόμαστε ή σκεπτόμαστε ή νομίζουμε, ή αισθανόμαστε ότι είμαστε, σαν άνθρωποι και σαν πολίτες του κόσμου και της κοινωνίας και σε όποιες καταστάσεις και συνθήκες  ζωής κι αν βρισκόμαστε, μπορούμε, αν το θέλουμε, να Βιώσουμε (Συνειδητά) το Βάθος της Ύπαρξής μας. Οι θρησκείες κι οι παραδόσεις κι οι διδασκαλίες λένε πολλά και έχουν γραφεί χιλιάδες βιβλία και κείμενα, αλλά συνήθως η αλήθεια δεν είναι καθαρή, είναι νοθευμένη με την φαντασία και το ψέμα (ασυνείδητο ή συνειδητό). Η Αλήθεια είναι σαν το Νερό που Πηγάζει Καθαρό από την Πηγή αλλά στην πορεία του βρωμίζεται από κάθε είδους σκουπίδια. Έτσι κι η Αλήθεια γίνεται «αλήθεια» και «ψέμα» και ψέμα στην ιστορία των ανθρώπων.

Στην πραγματικότητα τα πράγματα είναι τελείως απλά, όπως το να ζούμε, όπως το να αναπνέουμε, όπως το να κάνουμε κάτι ή να καθόμαστε ακίνητοι. Αγαπητοί, αυτό που χρειάζεται να κάνουμε είναι να γνωρίσουμε αυτό που είμαστε, να παρατηρήσουμε πως λειτουργούμε σαν όντα, να δούμε τις πραγματικές ανάγκες της ύπαρξης. Η Αληθινή Αυτογνωσία είναι να Γνωρίσουμε Εμάς τους Ίδιους στο Βάθος μας κι όχι απλά να καταγράφουμε τις εξωτερικές συμπεριφορές χωρίς να ξέρουμε καν από που πηγάζουν. Αυτό δεν είναι Αυτογνωσία, είναι μελέτη της άγνοιας και της ανοησίας μας. Το Σημαντικό λοιπόν, το Πολύτιμο, είναι η Αυτογνωσία, να γνωρίσουμε Εμάς τους Ίδιους. Θέλουμε να κάνουμε αυτό το «.αξίδι» της Αυτογνωσίας, να δούμε τι είμαστε, πως λειτουργούμε και τι μπορούμε να νοιώσουμε στο Βάθος, στα Εσώψυχα, στα Τρίσβαθα της Ψυχής μας, της Μίας Ψυχής που Είμαστε Όλοι. Όσοι θέλουν (αν το θέλουν) μπορούν απλά να το δουν να συμβαίνει μέσα τους. Το «Ταξίδι» αρχίζει. Χαλαρώστε. Αφεθείτε στην «θέα».

(συνέχεια)

ΨΥΧΗ, ΑΚΙΝΗΣΙΑ, ΚΙΝΗΣΗ

Βλέπουμε πάντα μέσα από μια Προσωπική Προοπτική, που μπορεί να είναι  Αντικειμενική, Απεριόριστη, Παγκόσμια, ή «υποκειμενική», περιορισμένη, ατομική. Από την Άποψη Μιας Συνείδησης Ελεύθερης τα πράγματα φαίνονται κάπως και κάπως διαφορετικά από την άποψη μιας περιορισμένης συνείδησης. Να «θυμάστε» πως όλα είναι σχετικά.

Η Ακινησία Υπάρχει Εξαρχής και Υπάρχει ακόμα σαν Υπόστρωμα (Βάθος) κάθε Κίνησης, κάθε Δραστηριότητας. Είναι η Δραστηριότητα που «Κρύβει» την Υποστασιακή Ακινησία. Η Ακινησία δεν μπορεί να επιτευχθεί, να πραγματωθεί με Δράση, γιατί είναι η Δράση που αναιρεί την Ακινησία. Πρέπει να υπάρξει φυσική παραίτηση από κάθε δράση για να Αναδυθεί η Ακινησία. Με άλλα λόγια η «πραγμάτωση» γίνεται στο φυσικό πεδίο, σαν φυσικό γεγονός (με την παραίτηση από την δράση) κι όχι στο επίπεδο της αντίληψης, της διανοητικής σύλληψης, της οποιασδήποτε δράσης. Η Ακινησία γίνεται έτσι συνώνυμο της Ανάπαυσης, της Ησυχίας, της Σιωπής, της Απάθειας, της Ηρεμίας

Σε Όποιο Επίπεδο Ύπαρξης κι αν ενεργήσουμε ισχύει πάντα η ίδια Αρχή της Φυσικής Πραγματικότητας. Η Ακινησία Υπάρχει Εξαρχής και διακόπτεται με την Κίνηση. Η Ησυχία της Ύπαρξης Υπάρχει Εξαρχής και διακόπτεται με την Δραστηριότητα, με την Δράση. Η Σιωπή της Σκέψης Υπάρχει Εξαρχής και διακόπτεται με την διανοητική επεξεργασία. Η Απάθεια Υπάρχει Εξαρχής και διακόπτεται με το συναίσθημα και την συγκίνηση, με το «πάθος». Η Ηρεμία Υπάρχει Εξαρχής και διακόπτεται με την αντικειμενική δράση του σώματος.

Η  Απελευθέρωση, η «παραίτηση» από την κίνηση, την δραστηριότητα, την δράση, (σε όποιο επίπεδο κι αν λειτουργούμε), δεν οδηγεί στην ανυπαρξία, στο τίποτα, αλλά στην πλήρη απελευθέρωση της Δυνατότητάς μας, να υπάρχουμε, να αντιλαμβανόμαστε, να σκεπτόμαστε, να αισθανόμαστε, να δρούμε στο φυσικό πεδίο. Με πλήρη επίγνωση, με πλήρη έλεγχο. Άρα, η Απελευθέρωση δεν είναι ακινητοποίηση, αλλά Ελευθερία Ορθής Δράσης, όπου και όταν χρειάζεται. Η Απελευθέρωση γίνεται έτσι συνώνυμο της Ελευθερίας, της Πλήρους Επίγνωσης, της Ορθής Δράσης.

Αληθινή Δράση είναι η Δράση που Εκκινεί από το Υποστασιακό Βάθος και Φωτίζεται από την Επίγνωση, όπου και όταν χρειάζεται. Αληθινή Δράση δεν είναι η Δραστηριότητα στην Επιφάνεια της Ύπαρξης, στην Σκέψη ή στην σωματική δράση. Ακριβώς όπως το Βάθος του Ωκεανού Είναι Ακίνητο κι αφήνει απλά την Επιφάνεια να προσαρμόζεται στις εξωτερικές συνθήκες. Η Κίνηση της Επιφάνειας στηρίζεται πάντα στην Ακινησία του Βάθους και εξαρτάται πάντα από το Βάθος, Ποτέ η κίνηση, το «κύμα», δεν αποχωρίζεται πραγματικά, όσο παραμένει ενωμένο με την Μάζα του Νερού. Με τον ίδιο τρόπο η Ύπαρξη, η Ψυχή, Είναι Μία. Σαν Μία Ψυχή Εκδηλώνεται και Λειτουργεί στα Διάφορα Επίπεδα της Ύπαρξης. Η Απορρόφηση σε περιφερειακές δραστηριότητες που δημιουργεί την αυταπάτη της ανεξάρτητης ύπαρξης, είναι απλά μια λάθος προοπτική, μια λάθος «ερμηνεία». Η Ψυχή Λειτουργεί Πάντα σαν Μία και στο επιφανειακό επίπεδο της λάθος ερμηνείας λειτουργεί συλλογικά. Για αυτό όλα τα όντα ζουν σαν «κοινωνίες».

Σε Υπαρξιακό Επίπεδο αφού η Ψυχή είναι Μία κι όλες οι δήθεν ατομικές ψυχές δεν είναι παρά Αντανακλάσεις της Μίας Ψυχής στον χώρο της φαντασίας, της λάθος ερμηνείας, της αυταπάτης, «καθήκον» όλων των όντων (που αισθάνονται ξεχωριστά) είναι να Συντονιστούν με την Μία Ψυχή, να Βιώσουν την Ενότητα της Ψυχής, της Ύπαρξης και της Δράσης. Από εδώ πηγάζει το Μυστικό Βίωμα, η Αλήθεια, η Παράδοση, ο Εσωτερισμός, η Θρησκεία και τα διάφορα θρησκεύματα.

Μία «Ψυχή» δεν είναι παρά η Μία Ψυχή, η Δύναμη της Μίας Ψυχής, που διοχετεύεται προς την Περιφέρεια της Ύπαρξης. Αυτή η «Δύναμη» μπορεί να συντηρεί την Δράση, τον «Διαχωρισμό» ή να πάψει να υπάρχει, έτσι απλά. Κάποιοι Μεγάλοι Μύστες αποκάλυψαν πως δεν είναι απαραίτητο όλες οι «ατομικές ψυχές» να Συντονιστούν με την Μία Ψυχή, μπορεί στην Πορεία της (Σχετικής) Ύπαρξης κι εφόσον «αποχωρίζονται» (επιμένοντας σε μια μόνιμη αντίληψη αποχωρισμού) να χαθούν στην ανυπαρξία. Αυτή είναι η υπαρξιακή απώλεια, η γέενα του πυρός (από την εβραϊκή «Γκε Μπεν Χιννώμ», την καταραμένη κοιλάδα, που πήρε ένα υπαρξιακό και θεολογικό νόημα μέσα στην εβραϊκή σκέψη, στην χριστιανική θεολογία και στον παγκόσμιο στοχασμό). Είναι όπως στην Φωτιά, όπου κάποιες σπίθες αποχωρίζονται από τον κύριο όγκο της φωτιάς και χάνονται στον γύρω χώρο. Είναι οι καταραμένες ψυχές. Είναι κι αυτή μια προοπτική της εξέλιξης. Αυτό συμβαίνει γιατί απλά η Δύναμη Αποσύρεται, Παύει να υποστηρίζει αυτή την επιφανειακή δραστηριότητα. Ας το στοχαστούν αυτό οι άνθρωποι της Σκιάς, που επιμένουν στον αποχωρισμό. Δεν τους «τιμωρεί» κάποιος, απλά έτσι εκδηλώνεται η Ζωή. Έτσι κι αλλιώς η Μόνη Πραγματική Ζωή είναι η Ζωή της Μιας Ψυχής κι όλες οι ατομικές αντιλήψεις δεν είναι παρά υπαρξιακή αυταπάτη. Έτσι από την Άποψη της Ύπαρξης δεν Χάνεται Τίποτα, Μόνο Δραστηριότητες (που Δημιουργούν Επιφανειακά Φαινόμενα) «χάνονται». Απλά οι «Φωτισμένες» Ψυχές Διασώζουν την «ατομικότητα» Διευρύνοντάς την Ως το Άπειρο. Αυτή την έννοια έχει η Λύτρωση, η Σωτηρία. Και πάντα όσοι βαδίζουν τον Δρόμο του Φωτός προσεύχονται για όσους δεν βρίσκουν τον Δρόμο. Τι άλλο θα μπορούσαμε να κάνουμε; (Διαβάστε ακόμα τι λέει η Έλενα Μπλαβάτσκυ σχετικά με αυτό το θέμα, «Το Κλειδί της Θεοσοφίας», Κεφάλαιο 9,5).

Από όλα αυτά μπορεί κάποιος να στοχαστεί γιατί η Αλήθεια έχει τόση Ζωτική Σημασία, γιατί η Αληθινή Θρησκεία (του Εσωτερικού Βιώματος) είναι τόσο Σημαντική, γιατί η Πραγματική Κοινωνική Δικαιοσύνη έχει αξία και γιατί οι σημερινές κοινωνίες είναι σε λάθος δρόμους. Απλά στοχαστείτε!

Μπορούμε να «φανταστούμε» πως από την άποψη μιας συνείδησης περιορισμένης τα πράγματα φαίνονται διαφορετικά. Καθώς η συνείδηση περιορίζεται σε μια ατομική οντότητα, εδώ, στο σώμα, ταυτίζει την ύπαρξη με τον περιορισμένο εαυτό, την παρούσα αντίληψη του κόσμου, την σκέψη με το περιεχόμενό της, τις γνώσεις, τις πεποιθήσεις τις μνήμες, τα αισθήματα, τις εμπειρίες, σωματικές δραστηριότητες κι εξωτερικά γεγονότα, θεωρεί την «υπέρβαση» του εαυτού σχεδόν σαν ανυπαρξία. Στην πραγματικότητα δεν συμβαίνει έτσι. Η Υπέρβαση του εαυτού οδηγεί σε μια Διευρυμένη Αντίληψη όπου η αντίληψη της ύπαρξης όχι μόνο διατηρείται αλλά έχει μια ανώτερη ποιότητα αφού «αισθανόμαστε» Ελεύθεροι (από περιορισμούς), κι Ένα με όλα (σε μια ενοποιημένη Επίγνωση που τα Αγκαλιάζει όλα). Αλλά αυτό το διαπιστώνει κάποιος εμπειρικά και μόνο αν τολμήσει να κάνει το βήμα στο κενό. Διαφορετικά κι εφόσον ο άνθρωπος παραμένει περιορισμένος στον εαυτό και την δράση του απλά διαιωνίζει αυτόν τον τρόπο ύπαρξης. Η Απελευθέρωση, η Αφύπνιση, η Φώτιση σημαίνουν πάντα την Πρακτική Βιωματική Μετάβαση στην Ελεύθερη (πέραν του εαυτού και των περιορισμών) Συνείδηση, σε μια ποιοτικά διαφορετική συνείδηση. Αυτό σημαίνει πως εδώ υπάρχει μια οντολογική ποιοτική διαφοροποίηση κι όχι μεταμόρφωση ή φώτιση του εαυτού (του εγώ). Ο εαυτός, το εγώ δεν μπορεί να φωτισθεί. Με την δράση του (ακόμα και την πνευματική δράση, τον διαλογισμό, την προσευχή, την πνευματική άσκηση) απλά διαιωνίζει την ύπαρξή του. Και η όποια πραγματοποίηση του εαυτού εξακολουθεί να είναι εαυτός, δηλαδή μια φανταστική πραγματοποίηση, φώτιση ή σωτηρία.

Στην Αληθινή Φώτιση δεν υπάρχει Φωτισμένος και κανείς δεν έχει το δικαίωμα να εμφανίζεται σαν φωτισμένος, σοφός, άγιος, σωσμένος ή οτιδήποτε. Με αυτή την έννοια όσοι εμφανίζονται σαν διδάσκαλοι ή καθοδηγητές ή οτιδήποτε είναι το λιγότερο φαντασιόπληκτοι ή απατεώνες. Κι οι Αρχαίοι Μύστες; κι οι Διδάσκαλοι; Κι όσοι ισχυρίζονται ότι συνεχίζουν την Ιερή Παράδοση; Μην έχετε αυταπάτες. Αν ποτέ συναντήσετε κάποιον Πραγματικό Μύστη ή Διδάσκαλο, δεν θα σας παρουσιαστεί έτσι, ούτε θα υπάρχει αυτή η θεατρική σχέση Δασκάλου-μαθητή. Η ζωή είναι κάτι σοβαρό κι όλοι οφείλουμε να είμαστε σοβαροί. Στους Εσωτερικούς Κύκλους των Πραγματικά Μυημένων δεν λειτουργούν και δεν συμπεριφέρονται έτσι. Αυτά τα κάνουν στους εξωτερικούς οργανισμούς, εκκλησίες, ιδρύματα κι οργανώσεις.

Υπάρχει πραγματικά κάποιο Ιερό Μυστικό, κρυμμένο βαθιά μέσα στην Καρδιά της Ύπαρξης, στο Εσώψυχο κάθε όντος, όλων των όντων, που πρέπει ο καθένας να ανακαλύψει, να κατανοήσει και να κάνει. Είναι κάτι απόλυτα απλό κι ολοφάνερο αλλά και το πιο δύσκολο πράγμα που καλείται ο άνθρωπος να κάνει. Να στραφεί Έσω εγκαταλείποντας όλες τις εξωτερικές δραστηριότητες και να Βιώσει στην Απόλυτη Ησυχία και Σιωπή την Αληθινή Ουσία. Αυτό σημαίνει σε απλά λόγια την εγκατάλειψη όλης της προηγούμενης συμπεριφοράς και των προσκολλήσεων στα «εξωτερικά». Είναι ό,τι πιο δύσκολο μπορείς να ζητήσεις από τον άνθρωπο. Γιατί; Επειδή το συλλαμβάνει μέσα από τον εαυτό και προσπαθεί να το πραγματοποιήσει σαν εαυτός. Κι όση καλή πρόθεση και να έχει κι όσες προσπάθειες κι αν κάνει συνεχώς αποτυχαίνει. Προφανώς δεν Κατανοεί το Μυστικό. Το Κατανοεί μονάχα όταν ο καιρός (της αυταπάτης) ωριμάζει. Η Ζωή δεν έχει Χώρο, δεν έχει Χρόνο, αλλά προφανώς η αυταπάτη χρειάζεται διαδικασία για να ολοκληρωθεί και να διαλυθεί, σαν τα σύννεφα στον ουρανό.

Προφανώς η Αληθινή Δράση είναι Πράξη, Πράξη Μετάβασης, πέρα από Χώρο και Χρόνο κι όχι διαδικασία, προσπάθεια, τεχνική, εξέλιξη ή πραγματοποίηση. Προφανώς μόνο η Αληθινή Δράση είναι Δράση. Όλα τα άλλα είναι σπατάλη ζωής μέσα στην αυταπάτη.

Αυτό που δεν κατανοούν οι άνθρωποι (κι έτσι χάνουν την ευκαιρία της Απελευθέρωσης) είναι ότι η Ζωή είναι μονάχα γεγονότα κι όχι αυτό που αντιλαμβάνονται, που σκέπτονται, που αισθάνονται ή πράττουν (όλα αυτά, σαν διαδικασίες μόνο,  είναι γεγονότα, αλλά όχι σαν «περιεχόμενο»). Η Απελευθέρωση είναι το Γεγονός (κάτι που κάνουμε και βιώνουμε) της Μετάβασης από την κίνηση του εαυτού στην Ακινησία που δεν έχει εαυτό (σκεπτόμενο, αντιλαμβανόμενο, παρατηρητή). Είναι μια Καθαρά Αντικειμενική Εμπειρία. Η Μετάβαση είναι Άχωρη, Άχρονη, Χωρίς Μνήμη, είναι το Αιώνιο Παρόν που Ρέει Χωρίς να Αλλάζει. Αυτό δεν επιτυγχάνεται με κανένα «τρόπο» του εαυτού. Η δραστηριότητα του εαυτού είναι πάντα κίνηση και διαιωνίζει την κίνηση που δεν μπορεί να φτάσει (όσο και να «τρέχει») στην Ακινησία. Η Ακινησία είναι το «σταμάτημα» της κίνησης, ένα απλό φυσικό γεγονός. Η Ακινησία της Συνείδησης Οδηγεί στην Απελευθέρωση από όπου μπορείς να κάνεις οποιαδήποτε κίνηση (προφανώς δεν είναι ούτε «θάνατος» ούτε «απόρριψη» της κίνησης). Είναι απλά Μετάβαση στην Βαθύτερη Έδρα της Ύπαρξης, από Όπου, μέσα στην Απόλυτη Ησυχία, στην Ολοκληρωτική Σιωπή, Βιώνεις την Πληρότητα της Ζωής. Είναι το Αιώνιο Βασίλειο του Θεού, που περιγράφεται μέσα στον Αγιογραφικό Συμβολισμό.

Πολλά χρόνια τώρα, αυτό που βλέπουμε (με την έννοια της άμεσης αντίληψης της αλήθειας) είναι ότι υπάρχουν Αρχαίες Διδασκαλίες και Παραδόσεις κάθε είδους, θρησκευτικές κοινότητες, οργανισμοί, εκκλησίες, και ιερείς, διδάσκαλοι και εκπαιδευτές και «επαγγελματίες» κάθε είδους, τίμιοι ή απατεώνες. Όμως αληθινή θρησκεία, αληθινή διδασκαλία, αληθινή λατρεία, πραγματική άσκηση, διαλογισμός ή προσευχή, οτιδήποτε, δεν υπάρχει. Κι όλοι αυτοί οι Διδάσκαλοι, Αληθινοί ή ψεύτικοι, Σωτήρες (που μπορεί να πιστεύουν στην αγνότητά τους ή να εξαπατούν συνειδητά) ασχολούνται με τους ανθρώπους που βρίσκονται στην διαδικασία της αυταπάτης, της σκέψης, της προσκόλλησης στον εξωτερικό κόσμο, ή της απορρόφησης στα υλικά «πράγματα» κι ασφαλώς αναγνωρίζονται από τους «καρπούς» της δράσης τους και της δραστηριότητάς τους. Στην πραγματικότητα όλοι αυτοί οι Σοφοί κι οι σοφοί κι οι «σοφοί» (που μπορεί κι οι ίδιοι να είναι «νήπια», πνευματικά) ασχολούνται με νήπια κι όχι με νοήμονες ολοκληρωμένους ανθρώπους. Όλο αυτό μερικές φορές φέρνει ντροπή (σε όσους έχουν αίμα μέσα τους και κοκκινίζουν όταν πρέπει).

Οι Αληθινοί Αρχαίοι Μύστες ήταν σοβαροί άνθρωποι κι αντιμετώπιζαν την ζωή με σοβαρότητα κι έδειχναν σε όσους μυούνταν τι σημαίνει «σοβαρότητα» στην ζωή. Απλά Μετέδιδαν την Γνώση την Ανθρώπινη Εμπειρία της Ζωής, κι όχι κάποια εμπειρία. Οδηγούσαν τους ανθρώπους στην Αληθινή Ζωή, στην Ζωή των Γεγονότων, στο Άχρονο Που Ρέει Τώρα, μέσα στο Παρόν, στον Χρόνο των ανθρώπων. Τους Οδηγούσαν Έξω από τον Κόσμο της Σκέψης, της ψεύτικης αντίληψης της ζωής, στον Αληθινό Κόσμο αυτού που συμβαίνει πραγματικά. Όταν ο Άνθρωπος (και στην προκειμένη περίπτωση ο μυούμενος, ο μύστης) φτάνει στην Ολοκληρωτική Κατανόηση της Ζωής και της ζωής (υπό τις όποιες συνθήκες) είναι Ελεύθερος να Ζήσει, να Δράσει. Κι αν θέλει να Πάει Πέραν (στις Ανώτερες Σφαίρες της Ύπαρξης) απλά το Κάνει, το Κάνει, δεν το σκέπτεται, δεν το ερευνά, δεν το μελετά, δεν το προσπαθεί, ούτε εφαρμόζει ασκήσεις, ούτε μπαίνει σε διαδικασίες, ούτε περιμένει τον χρόνο να φέρει την εξέλιξη ή την αλλαγή και την ολοκλήρωση. Η Μύηση είναι Άμεση Μετάβαση Πέραν, Μετάβαση στον Αληθινό Κόσμο, της Πραγματικής Ζωής. Αληθινός Μύστης (όπως ήταν οι Αρχαίοι Μύστες, στους Δελφούς και στα Άλλα Μυητικά Κέντρα της Αρχαιότητας) είναι Αυτός που όντως Οδηγεί τον μύστη στην Άμεση Μετάβαση Πέραν, γιατί εργάζεται στον πραγματικό κόσμο των γεγονότων (κι όχι στον φανταστικό κόσμο της εξέλιξης του όντος και της διαφώτισης του εγώ). Κι Αληθινή Μύηση είναι η πραγματική άμεση μετάβαση κι όχι η προσπάθεια του εγώ να φτάσει κάπου.

Όλοι οι ψεύτικοι διδάσκαλοι (πολλοί αναγνωρισμένοι από τους συνανθρώπους τους) ασχολούνται με τα παραζαλισμένα μυαλά, με την θολή σύγχυση του εγώ και με τις ψεύτικες πτήσεις της σκέψης στον απέραντο ουρανό της φαντασίας. Διδάσκαλοι και μαθητές ονειροπολούν στον φανταστικό κόσμο της σκέψης. Μπορεί (επειδή το «άκουσαν») να μιλούν για την Απόλυτη Εμπειρία, για την Παγκόσμια Συνείδηση, για την Υπέρβαση του εγώ, για την Σιωπή της Σκέψης, για την Κατάσταση της Ακινησίας ή της Σιγής, αλλά είναι απλά διανοητικοί μιμητές της αλήθειας κι όχι άνθρωποι που βίωσαν πραγματικά αυτές της καταστάσεις. Όλοι οι χριστιανοί γνωρίζουν τον απόστολο Παύλο. Ισχυριζόταν ότι ανέβηκε μέχρι τον Τρίτο Ουρανό. Τον πιστεύετε; Πιστέψτε ό,τι θέλετε, αλλά ο Παύλος δεν ανέβηκε πουθενά, λειτουργούσε πάντα στον απατηλό κόσμο της δυαδικής θεολογίας του ακόμα κι όταν ορκιζόταν ότι δεν ζει πλέον αυτός αλλά ο Χριστός Ζει μέσα του. Δεν υπάρχει κάποια εμπάθεια εδώ ή ιστορική ανακρίβεια, απλά λέμε πως ακόμα και αναγνωρισμένοι άνθρωποι μπορεί να ψεύδονται. Κι αν ψεύδονταν ο Παύλος μπορείτε να αναρωτηθείτε πόσοι ψεύδονται γύρω σας; Όπου ακούτε Διδασκάλους, Διδασκαλίες, Πνευματικές Διαδικασίες κουμπώστε το πανωφόρι σας. Αληθινός Δάσκαλος είναι Αυτός που σου δείχνει τον Αληθινό Κόσμο των Γεγονότων κι Αληθινή Διδασκαλία είναι η Ζωή των Γεγονότων, να Βλέπεις τα Γεγονότα και να μην ονειροπολείς. Κι Αληθινή Μύηση, Απελευθέρωση και Φώτιση είναι να Πας Άμεσα Πέραν, να το Κάνεις, (κι αυτό δεν χρειάζεται χρόνο), όλα τα άλλα είναι σαν τα όνειρα του ανήσυχου ύπνου.

Είναι πραγματικά δύσκολο να κατανοήσουν οι άνθρωποι ότι η Σκέψη χρησιμοποιεί την έννοια της Αλήθειας κι ότι μιμείται με «φανταστική» ακρίβεια την Φώτιση. Που φαίνεται η απάτη; Πως φαίνεται η απάτη; Απλά η Σκέψη είναι διαδικασία και λειτουργεί μέσα στον χρόνο, στην διεργασία, στην εμπειρία, στην μνήμη. Ενώ τα Γεγονότα υπάρχουν μόνο στο Απόλυτο Παρόν που Ρέει, και τη άλλη στιγμή έχουν «τελειώσει». Η Αληθινή Φώτιση είναι Ζωντανή, Ανανεώνεται Πηγαία Συνεχώς, ενώ η Ψεύτικη Φώτιση Διαρκεί στην Αιωνιότητα. Καταλαβαίνετε πόσο λεπτές είναι οι διακρίσεις ανάμεσα στο Πραγματικό και το Φανταστικό; Απλά το ένα Υπάρχει, Ζει, και το άλλο βιώνεται σαν διάρκεια, εμπειρία και μνήμη. Είναι σαν το Φεγγάρι και την αντανάκλασή του στο Νερό. Τι Βλέπεις; Τι θεωρείς Πραγματικό; Οι περισσότεροι άνθρωποι ζουν μέσα στον κόσμο των αντανακλάσεων, σε όσα αντιλαμβάνονται, σκέπτονται ή αγγίζουν με τις αισθήσεις. Η Πραγματικότητα είναι έξω από όλα αυτά, (μόνο έτσι μπορούν να το αντιληφθούν οι άνθρωποι). Για μια Φωτισμένη Συνείδηση υπάρχει μόνο Εδώ, Τώρα, δεν υπάρχει εδώ ή εκεί, τώρα ή μετά, μέσα ή έξω, όλος ο κόσμος των αντιθέτων της δυαδικότητας.

Υπάρχει Μόνο Μία Ουσία στην πραγματικότητα, που Είναι η Πραγματικότητα. Υπάρχουν Τρία Πράγματα στην Ζωή, Αυτός που Παρατηρεί, ο Καθρέφτης κι οι Σκιές του Καθρέφτη. Υπάρχουν ακόμα Τρεις Τύποι Συνείδησης, ή τριών ειδών όντα. Υπάρχει ο Άγιος που Παρατηρεί, υπάρχει ο Σοφός που Γίνεται Καθρέφτης κι υπάρχουν κι οι ανόητοι που χάνονται στον Καθρέφτη κυνηγώντας τις Σκιές. Κι υπάρχει μονάχα Μία Πραγματική Οδός που Οδηγεί στην Πραγματικότητα, όλοι οι άλλοι δρόμοι δεν οδηγούν πουθενά. Οπουδήποτε, Οποτεδήποτε, υπάρχει μονάχα ένας φυσικός τρόπος να φτάσεις στην Πραγματικότητα, με το Άνθισμα της Κατανόησης από Μέσα  και την Αληθινή Δράση, κι όχι μέσα από εξωτερικές πράξεις.