Η Αληθινή Μύηση

Η ΑΛΗΘΙΝΗ ΦΩΤΙΣΗ είναι Κάτι που Συμβαίνει όχι κάτι που πραγματοποιείται. Συμβαίνει όταν παύει να εκδηλώνεται εκείνη ακριβώς η δραστηριότητα της σκέψης που συγκροτεί, συγκρατεί και διαιωνίζει την «αντίληψη μιας ατομικής ύπαρξης», ενός υποκειμένου ξεχωριστού από τον κόσμο, ενός εγώ μέσα στον κόσμο.

Ξαφνικά Η ΑΝΤΙΛΗΨΗ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΠΕΡΑΝ… Τι «Είδους» Αντίληψη είναι όμως «Αυτή»; - όχι πάντως ενός εγώ… ΕΙΝΑΙ ΑΝΤΙΛΗΨΗ, Ελεύθερη, Ενιαία, Απεριόριστη, Έξω Από Τόπο και Χρόνο…

Ας τα πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή.

Η ΑΛΗΘΙΝΗ ΦΩΤΙΣΗ (Όταν Συμβαίνει) Είναι Απελευθέρωση. Η Απελευθέρωση Είναι Ολοκληρωτική και Πραγματική.

Ο Συνηθισμένος άνθρωπος – έτσι όπως αντιλαμβάνεται – «βρίσκεται» μέσα στο σώμα του, μέσα στον κόσμο (με το περιβάλλον γύρω του), διαχωρισμένος (σαν υποκείμενο) από τον υπόλοιπο κόσμο, τα πράγματα… λειτουργεί σαν ένα ψυχολογικό συγκροτημένο «εγώ», με τις «αντιλήψεις» του, τα συναισθήματα και τις επιθυμίες του και την εμπειρία του σώματος και μέσα από το σώμα με την εμπειρία της ζωής στον κόσμο.

Όταν όμως σε αυτόν τον άνθρωπο Συμβεί αυτό που ονομάζεται Απελευθέρωση – επειδή ακριβώς η Απελευθέρωση Είναι Πραγματική – Αλλάζει Τελείως η Αντίληψη (συμβαίνει αυτό που όλοι όσοι έχουν «Εμπειρία της Απελευθέρωσης» ονομάζουν «Αντιστροφή της Αντίληψης»).  Επειδή η Αντίληψη (οι άνθρωποι χρησιμοποιούν όρους όπως Συνείδηση, Οντότητα, Ψυχή, - δηλαδή το μη-υλικό) Είναι Απελευθερωμένη, Είναι Έξω από το σώμα και μέσα στο σώμα. Αλλά Είναι Πλήρως Ελεύθερη. Όταν χρησιμοποιεί το σώμα είναι η Υπερβαίνουσα Αντίληψη (που εμπεριέχει το σώμα) που κινεί το σώμα – δεν είναι όπως στον συνηθισμένο άνθρωπο που αντιλαμβάνεται ότι είναι μέσα στο σώμα και κινείται μέσω του σώματος.

Αυτό είναι ένα μόνο χαρακτηριστικό της Φωτισμένης Αντίληψης (Όταν Είναι Ελεύθερη). Αυτό όμως (το τι συμβαίνει ακριβώς) μπορεί να το κατανοήσει μόνο όποιος έχει αυτή την «Εμπειρία». Δεν πρόκειται για θεωρία και το να το συλλάβει κάποιος νοητικά, δεν έχει κανένα νόημα, γιατί αν δεν το έχει βιώσει δεν μπορεί να το «υποστηρίξει».

Μετά, η Απελευθερωμένη Αντίληψη (Απελευθερωμένη από την σκέψη, το εγώ, τις επιθυμίες, και το υλικό σώμα), επειδή ακριβώς δεν λειτουργεί πλέον η διασκεπτική δραστηριότητα που συγκροτεί το ψυχολογικό κέντρο εγώ (το στηρίζει και το διαιωνίζει) Λειτουργεί σαν Ένα Ενοποιημένο Πεδίο Αντίληψης, Όπου υποκείμενο-αντικείμενο έχουν συγχωνευτεί σε Μια Ολότητα, σε Μια Ενότητα όπου δεν υπάρχουν «διαχωρισμοί». Είναι η Αντίληψη της Παγκόσμιας Ενότητας της Ύπαρξης, είναι η Παγκόσμια Συνείδηση, είναι η Μετουσίωση του ανθρώπου από διαχωρισμένη σκεπτόμενη οντότητα σε Πνευματική Οντότητα Άρρηκτα Ενωμένη με το Όλον.

Αυτό είναι ένα άλλο χαρακτηριστικό της Φωτισμένης Αντίληψης. Η Αντίληψη της Ενότητας της Ύπαρξης Πραγματώνεται σε Αληθινή Αγάπη που ξεπερνά τους διαχωρισμούς, Είναι Ειρηνική, κι Αποκαθιστά πάντα την Ενότητα.

Μετά Συμβαίνει και κάτι άλλο. Επειδή η Απελευθερωμένη, Ενοποιημένη με το Όλο, Αντίληψη, Κατανοεί την Αληθινή Φύση της σε μια Διαρκή Επέκταση του Πεδίου Επίγνωσής της (επειδή ακριβώς Είναι Ελεύθερη από τις κατώτερες δραστηριότητες, λειτουργίες, εμπειρίες, - την σκέψη, τις επιθυμίες, το σώμα), Διευρύνεται Συνεχώς Προς το Απεριόριστο Συγχωνευόμενη με την Ολότητα στην Πιο Αγνή Μορφή της και Γίνεται σιγά-σιγά Απεριόριστη, κι ας κρατά ακόμα τους δεσμούς με το σώμα (που υφίσταται όσο λειτουργούν ακόμα οι αιτίες που το δημιούργησαν).

Αυτά τα Τρία Χαρακτηριστικά της Φωτισμένης Αντίληψης (Συνείδησης) που είναι Βιωματικές Καταστάσεις που Εμπειριώνονται στην Απελευθέρωσή της, στην Ενοποίηση με την Ολότητα και στην Διεύρυνση στο Απεριόριστο, σχετίζονται με συγκεκριμένες δραστηριότητες, λειτουργίες, δυνάμεις, χώρους εμπειρίας, ή φορείς εκδήλωσης του ανθρώπου – υπάρχουν πολλές περιγραφές, ανάλογα με το από πού «βλέπουμε» και τι «βλέπουμε».

Όλα αυτά όμως (που δεν θα έπρεπε να δημοσιοποιούνται για να μην γίνεται κακή χρήση τους) τα γράψαμε για ένα απλό λόγο. Για να γίνει κατανοητό ότι η Οντότητα (ο καθένας μας) Φαίνεται «που βρίσκεται» και «από πού μιλά». Φαίνεται ποιος έχει Εμπειρία (Ποιος Έχει Απελευθερωθεί). Φαίνεται αν λειτουργεί μέσα από ένα ψυχολογικό εγώ (ακόμα κι αν θεωρεί τον εαυτό του, ή εκλαμβάνεται από τους άλλους σαν «Δάσκαλος»…)… Από τους Καρπούς της γίνεται Φανερή η «Κατάσταση» του καθενός, όπως το δένδρο γνωρίζεται από τους καρπούς του (αν υπάρχουν οι καρποί και ποια ποιότητα έχουν…).

Συχνά, βλέπουμε και σε βιβλία και στο δίκτυο (ίντερνετ) αφώτιστους ημιμαθείς υπερόπτες ανθρώπους να μιλάνε για Γνώση, για Πραγματοποίηση, να παριστάνουν τους «Δασκάλους»… και μας δημιουργείται η εντύπωση μικρών παιδιών που παίζουν κάποιο παιχνίδι ρόλων… ο ένας είναι ιππότης, ο άλλος σούπερ-ήρωας, ο άλλος «θεός»… Θα γελάγαμε αν αυτό δεν κατέληγε σε άσχημα αποτελέσματα.

Η ΑΛΗΘΙΝΗ ΜΥΗΣΗ «Δίνεται» σε Ελάχιστους (που μπορούν να την «Δεχτούν») και «Δίνεται» με διάφορους τρόπους (που δεν έχουμε βέβαια δικαίωμα να αποκαλύψουμε). Δεν υπάρχει ούτε σε βιβλία, ούτε στο ίντερνετ, ούτε πουθενά αλλού. Είναι Μετάδοση Κατανόησης, Μετάγγιση Ζωής, που Γίνεται στην Σιωπή. Είναι όπως ένα αναμμένο κερί ανάβει ένα άλλο κερί. Είναι ένα Πνευματικό Συμβάν, τίποτα λιγότερο, τίποτα περισσότερο.

Αλλά γιατί αναφερόμαστε σε αυτό; Επειδή Αυτοί που Έχουν «Λάβει» την Μύηση Απελευθερώνονται κι Αναγνωρίζονται από «Αυτό» που Βιώνουν και από τους Καρπούς της Κατανόησής τους. Όπως Φαίνεται κι Αυτός που προσπαθεί να κλέψει την Ιερή Γνώση (ή ισχυρίζεται ότι την κατέχει). Έχει τόσο πολύ εγώ που απλά «απομακρυνόμαστε» γρήγορα από αυτόν – δεν αντέχεται.

Η Υπέρτατη Αρετή στην Δράση μας στον κόσμο είναι η Ταπεινότητα (επειδή δεν υπάρχει εγώ)… Αλλά ένα εγώ δεν είναι ποτέ ταπεινό.

Η Εξέλιξη της Ανθρώπινης Συνείδησης

ΓΕΝΙΚΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ

Η Συνείδηση (CONSCIOUSNESS) είναι Καθαρή Αντίληψη, η Δυνατότητα Αντίληψης, το Συμβάν της Αντίληψης, το Αποτέλεσμα της Αντίληψης, Ανεξάρτητα από «περιεχόμενο». Υπάρχει «Συνείδηση χωρίς περιεχόμενο»; Σαν Βιωματική εμπειρία (μέσα από την «μυστική διαδικασία») Ναι, Υπάρχει! Είναι η «Συνείδηση της Κενότητας», που προσδιορίζεται, μέσα σε όλες τις θρησκείες, σαν η Υπέρτατη Κατάσταση του Όντος, η Βίωση της Απόλυτης Πραγματικότητας, η Υπέρτατη Φώτιση, η Θέωση, κλπ.

Όταν όμως ο αφώτιστος νους ορίζει την Συνείδηση σαν «συνείδηση του κάτι» (όταν εξαρτά το φαινόμενο της Συνείδησης από το «περιεχόμενο» και μόνο), τότε η έννοια της Συνείδησης που αντιλαμβάνεται αποκλείει εξ’ αρχής την περίπτωση να υπάρχει Συνείδηση που δεν είναι «συνείδηση του κάτι». Εδώ όμως διαπράττεται ένα «λογικό σφάλμα». Ο αφώτιστος νους ταυτίζει την Πραγματικότητα με την αντίληψή του (νομίζει ότι η αντίληψή του είναι η Πραγματικότητα). Αλλά όλες οι περιορισμένες αντιλήψεις (του αφώτιστου νου) δεν αφορούν την Φυσική Συνείδηση, (την Συνείδηση σαν Γεγονός και Εμπειρία, την Πραγματικότητα, Αυτό που Συμβαίνει στην πραγματικότητα), αλλά μόνο την αφώτιστη συνείδηση (στην παρούσα κατάστασή της), τον αφώτιστο νου, και την περιορισμένη αντίληψη που έχει ο αφώτιστος νους για την Συνείδηση. Με άλλα λόγια το Πρόβλημα της Συνείδησης (τι «Είναι η Συνείδηση») δεν είναι ένα Πρόβλημα της Πραγματικότητας (ένα πραγματικό πρόβλημα), αλλά μόνο ένα πρόβλημα που εγείρεται μέσα στον αφώτιστο νου (εξ’ αιτίας ακριβώς της μη διαφώτισής του), ένα πρόβλημα των δικών του περιορισμένων αντιληπτικών δυνατοτήτων…

Η Συνείδηση λοιπόν είναι η Συνείδηση σαν Καθαρή Αντίληψη, χωρίς περιεχόμενο, χωρίς περιορισμούς, χωρίς ιδιότητες, πέρα από τον χρόνο και το χώρο, (η «Σιωπή της ύπαρξης»).

ΤΟ ΡΕΥΜΑ ΤΗΣ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗΣ

Από την άλλη μεριά η Συνείδηση μπορεί να έχει περιεχόμενο, να είναι «συνείδηση του κάτι». Αυτή η Δευτερογενής Συνείδηση είναι διαφορετική από την Καθαρή Συνείδηση για την οποία μιλήσαμε προηγουμένως, είναι η «Συγκεκριμένη Συνείδηση». Αυτή η «Συγκεκριμένη Συνείδηση» (η Δευτερογενής Συνείδηση) είναι Αληθινή; Τι ιδιότητες έχει; Είναι η Αληθινή Ύπαρξή μας;

Κατ’ αρχήν η Συγκεκριμένη Συνείδηση (του κάτι) Προϋποθέτει την Πρωταρχική Συνείδηση (που Είναι Απεριόριστη) για να «υπάρξει». Δεύτερον δεν Ταυτίζεται μαζί Της (και οντολογικά και λειτουργικά), αφού είναι περιορισμένη. Τρίτον είναι «συγκεκριμένη». Η Συνείδηση του κάτι δεν είναι ένα «πράγμα», ένα «σταθερό αντικείμενο», (μία ουσία), αλλά μάλλον ένα «Ρεύμα Συνείδησης» που συγκρατείται σε μία πορεία (που ανανεώνεται και διαρκεί και εξελίσσεται). Αυτή η Δευτερογενής Συνείδηση (το «Ρεύμα Συνείδησης») είναι η Σχετική Ύπαρξη από την Οποία προκύπτουν όλοι οι εσωτερικοί και εξωτερικοί κόσμοι.

Στην Εσωτερική Παράδοση το «Ρεύμα Συνείδησης» Δημιουργεί το Κοσμικό Πνεύμα (SPIRIT) που σε μία Προοδευτική Εξέλιξη Διαφοροποιείται σε Υποκείμενο-Αντικείμενο, δημιουργώντας τον Αντικειμενικό Πνευματικό Κόσμο (μεταβαίνοντας από την «Αρχική Ενότητα του Υποκειμένου» στην «Οντολογική Ενότητα όλων των όντων» του Πνευματικού κόσμου, δηλαδή στην Οντολογική Ενότητα μέσα στην πολλαπλότητα των «φαινομένων»… στην «φαινομενική πολλαπλότητα»). Το ατομικό πνεύμα (spirit), είναι ο πραγματικός οντολογικός πυρήνας του όντος μέσα στην δημιουργία… Από το «Ρεύμα Συνείδησης» (που εκδηλώνεται σε πιο σύνθετες καταστάσεις (κατώτερα πεδία) δημιουργείται ο Κόσμος του Νου (MIND) και τα όντα εκδηλώνονται σε αυτό το πεδίο με το νου (mind), ο Κόσμος της Ψυχής (SOUL) και τα όντα εκδηλώνονται σε αυτό το πεδίο με την ψυχή (soul), και τέλος ο Κόσμος της Ενέργειας-ύλης (ENERGY-MATTER) και τα όντα εκδηλώνονται εδώ με ένα υλικό φορέα (body).

Αυτό το «Ρεύμα Συνείδησης» (που Είναι «Ένα», και «Ένα μέσα στα πολλά», και η «Βαθύτερη Ουσία κάθε ύπαρξης») είναι η Πραγματική Ουσία μας, το Υπόβαθρο της «παρούσας συνείδησής» μας.

Το πνεύμα (που πηγάζει από το Παγκόσμιο Πνεύμα) είναι το «Κοσμικό Ασυνείδητό» μας

Ο νους (που πηγάζει από τον Παγκόσμιο Νου) είναι το «συλλογικό ασυνείδητό» μας.

 Η ψυχή (που πηγάζει από την Παγκόσμια Ψυχή) είναι το «ατομικό ασυνείδητό» μας.

Όλα αυτά λειτουργούν σαν «εσωτερικές διαστάσεις» («ασυνείδητες διαστάσεις») της «παρούσας συνείδησης».

ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ

Τι είναι η «παρούσα συνείδηση»; Καθώς το «Ρεύμα Συνείδησης» που ενοικεί σε ένα ατομικό πνεύμα, σε ένα ατομικό νου, σε μία ατομική ψυχή, «συνδέεται» με το σώμα (την ύλη) δημιουργείται (εξ’ αιτίας ακριβώς της «σύνδεσης»), μία πνευματοϋλική ψυχή, μία «υλική ψυχή» που είναι ακριβώς η «παρούσα συνείδησή» μας που εκδηλώνεται μέσα στον εγκέφαλο και το νευρικό σύστημα. Αυτή η «παρούσα συνείδηση» επειδή ακριβώς είναι αποτέλεσμα της σύνδεσης της Αόρατης Οντότητας με το υλικό σώμα δεν είναι κάτι σταθερό (και διαλύεται με τον θάνατο). Αυτή όμως ή «υλική ψυχή» δεν είναι η αληθινή ψυχή (η αληθινή ψυχή είναι κάτι διαφορετικό και εκδηλώνεται όπως είπαμε σαν «ατομικό ασυνείδητο»). Ούτε εξ’ άλλου η «παρούσα συνείδηση» (η «υλική ψυχή») μπορεί να θεωρηθεί σαν αποτέλεσμα της εγκεφαλικής (νευρικής) δραστηριότητας… Εδώ συμβαίνουν ένα σωρό παρεξηγήσεις επειδή ακριβώς συγχέονται λειτουργίες και όροι… Στην πραγματικότητα υπάρχει μια «αθάνατη ψυχή» (η αληθινή ψυχή), μία «θνητή ψυχή» (το αποτέλεσμα της «σύνδεσης» της Αόρατης Οντότητας με το σώμα), μία «εγκεφαλική δραστηριότητα»… Έτσι η «παρούσα συνείδηση» μπορεί να «ερμηνεύσει» την ύπαρξή της σαν «αθάνατη ψυχή», σαν «θνητή ψυχή», σαν «εγκεφαλική δραστηριότητα». Όλες οι απόψεις μπορούν να υποστηριχθούν και να δικαιολογηθούν…

Η ΕΞΕΛΙΞΗ ΤΗΣ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗΣ

Τελικά, αυτό το «Ρεύμα Συνείδησης», που, πέρα από τις όποιες «εσωτερικές διαστάσεις» του, εκδηλώνεται σήμερα, τώρα, εδώ, σαν «παρούσα συνείδηση», σε ένα συγκεκριμένο σώμα (σε μένα, σε σένα, σε όλους μας) και μας πληροφορεί για την ύπαρξή μας, την ύπαρξή μας γενικά, την εσωτερική (ασυνείδητη), αλλά και την συγκεκριμένη ψυχοσωματική υπόσταση και λειτουργία και ζωή, μας πληροφορεί σωστά; Αυτό που ζούμε (η ψυχοσωματική πραγματικότητα) είναι η αληθινή ύπαρξη;

Πως το «Ρεύμα Συνείδησης» (spirit), με εσωτερικές ασυνείδητες διαστάσεις (mind, soul), και εξωτερική συγκεκριμένη ψυχοσωματική λειτουργία και ζωή (mind-body), δηλαδή η «παρούσα συνείδηση» μπορεί να μας οδηγήσει στην Αληθινή Αντίληψη της Ύπαρξης; στην Αληθινή Ζωή;

ΕΓΡΗΓΟΡΣΗ- ΔΙΑΦΩΤΙΣΗ - ΑΦΥΠΝΙΣΗ

Εγρήγορση (AWARENESS) δεν είναι απλά η δυνατότητα (η ικανότητα) να αντιλαμβανόμαστε, να αισθανόμαστε, να είμαστε συνειδητοί σε γεγονότα, αντικείμενα, ή αισθητά πράγματα…

Η συνηθισμένη εγρήγορση βασίζεται και λειτουργεί σύμφωνα με προσωπικά δεδομένα (νοητικά εντυπώματα που προέρχονται από την κοινωνικοποίηση του προσώπου, από συνήθειες, προσωπικές επιλογές, κλπ.). Αυτό δεν είναι Εγρήγορση, (AWARENESS)  Αληθινή Επίγνωση, αλλά μία ενστικτώδης αντίδραση αντίληψης, και τακτοποίησης των αντιληπτικών δεδομένων (βάσει των αποθηκευμένων αντιληπτικών δεδομένων), ένας «μισο-συνειδητός ύπνος». Η Αληθινή Εγρήγορση (PURE AWARENESS), η Αληθινή Επίγνωση, λειτουργεί σε «μηδενική βάση», με πρόσληψη και αντίληψη όλων των δεδομένων, χωρίς «προκαταλήψεις», χωρίς «κριτική», ανοιχτή σε όλα τα «ενδεχόμενα». Με αυτή την έννοια η Εγρήγορση ταυτίζεται με την έννοια της Προσοχής, της Πλήρους Εγρήγορσης (MIND FULLNESS) σε αυτό που συμβαίνει Εδώ, Τώρα, όχι μόνο σε επιφανειακό επίπεδο (υλικών αντικειμένων, γεγονότων, καταστάσεων) αλλά και σε βαθύτερο επίπεδο (απωθημένες σκέψεις, εντυπώματα, κλπ…).

Η αντίληψη αυτού που συμβαίνει Εδώ, Τώρα, είναι όχι μία στατική κατάσταση, αλλά μία ροή ζωής. Σε αυτή την Ροή, σιγά-σιγά απομακρύνονται όλα τα ασήμαντα, περιορισμένα, περιστατικά, κι ό,τι Αποκαλύπτεται είναι η Ίδια η Ροή της Συνείδησης.  Κι έτσι η Αληθινή Εγρήγορση Οδηγεί στην Διαφώτιση (ENLIGHTENMENT), στον Καθαρισμό της Συνείδησης, στην Διαύγεια και στην Πλήρη Ηρέμηση.

Η «Διαδικασία» της Διαφώτισης (που δεν είναι διαδικασία αλλά ξεπέρασμα όλων των διαδικασιών) Οδηγεί προοδευτικά και χωρίς προσπάθεια ή επιδίωξη στην Πλήρη Αφύπνιση (AWAKENING), μία Κατάσταση Συνείδησης όπου Αντιλαμβανόμαστε ότι Είμαστε ο Θεατής όλων αυτών που συμβαίνουν…

Όλη αυτή η «Διαδικασία» (η Πνευματική Εξέλιξη) που ξεκινά από την Αληθινή Εγρήγορση (PURE AWARENESS), Διαπλατύνεται με την Διαφώτιση (ENLIGHTENMENT), κι Ολοκληρώνεται στην Πλήρη Αφύπνιση  (AWAKENING), Οδηγεί Τελικά στην Παγκόσμια Συνείδηση (COSMIC CONSCIOUSNESS).

ΔΙΑΛΟΓΙΣΜΟΣ

Η Πνευματική Εξέλιξη που περιγράψαμε είναι αυτό που ονομάζουμε Διαλογισμό (MEDITATION). Στην πραγματικότητα ο Διαλογισμός (MEDITATION) μόνο καταχρηστικά χαρακτηρίζεται σαν «διαδικασία» γιατί είναι ακριβώς το αντίθετο μίας διαδικασίας, είναι επιβράδυνση του συνειδησιακού ρεύματος, καθάρισμα, και ηρέμηση, είναι το τέλος όλων των διαδικασιών.

Στην πραγματικότητα, η Πνευματική Εξέλιξη (EVOLUTION OF THE CONSCIOUSNESS), ο Διαλογισμός (MEDITATION), η Εγρήγορση (AWARENESS), η Διαφώτιση (ENLIGHTENMENT), η Αφύπνιση (AWAKENING), είναι έννοιες αλληλοεπικαλυπτόμενες και στην πραγματικότητα υποδηλώνουν την Αφυπνισμένη Ροή Ζωής, κι όχι μία διαδικασία, μία τεχνική, μία δραστηριότητα εντός του χρόνου και του χώρου… Η Αφυπνισμένη Συνείδηση Υπερβαίνει την υλική ύπαρξη, μολονότι την «περιλαμβάνει» μέσα της…

Η Αληθινή Πραγμάτωση, η Αφύπνιση, Αποκαλύπτει Τελικά την Αληθινή Ουσία μας. Η Αληθινή Ουσία, η ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ (COSMIC CONSCIOUSNESS) που Βλέπει, Είναι η Καθαρή Λειτουργία της Αντίληψης χωρίς «περιεχόμενο». Είναι… δεν εξελίσσεται. Είναι Ελεύθερη εξ’ αρχής… δεν απελευθερώνεται. Είναι Πλήρως Συνειδητή σε ό,τι συμβαίνει, όταν υπερβαίνονται όλες οι διαδικασίες… δεν «αφυπνίζεται μέσω μίας διαδικασίας»…

…

Οι όροι Evolution of the Consciousness, Meditation, Awareness, Enlightenment, Awakening, Cosmic Consciousness, είναι τεχνικοί όροι που μπορούν να εφαρμοσθούν σε διάφορα επίπεδα ύπαρξης. Στο παρόν άρθρο αναφερόμαστε στα διάφορα επίπεδα στο υλικό πεδίο ύπαρξης (στα διάφορα εξωτερικά επίπεδα). Οι ίδιοι τεχνικοί όροι μπορούν να χρησιμοποιηθούν για να περιγράψουμε την Πνευματική Εξέλιξη και στα Ανώτερα Πεδία Ύπαρξης, αλλά το περιεχόμενο και η περιγραφή των όρων και της «διαδικασίας» είναι τελείως διαφορετικά στα Ανώτερα Πεδία Ύπαρξης

Η Αληθινή Παράδοση μέσα στις θρησκείες

Υπάρχει πάντα, εδώ και χιλιάδες χρόνια, ένα αγεφύρωτο χάσμα ανάμεσα σε αυτούς που Βιώνουν την Πραγματικότητα και προσπαθούν να την υποδείξουν με ζωντανούς όρους διαδικασίας ή αντίληψης και σε αυτούς που προσπαθούν να συλλάβουν την Πραγματικότητα με την σκέψη και να την περιγράψουν με όρους στατικούς, με ουσιαστικά, με «έννοιες ύπαρξης».
Στην Βουδιστική Παράδοση η Μόνη Πραγματικότητα είναι το Αδημιούργητο, το Ασαμσκρίτα, που περιγράφεται στον μετέπειτα Βουδισμό σαν Σουνυάτα, το Χωρίς Ιδιότητες, ή Ταθάτα, το Ως Έχει. Άμεσο συμπέρασμα μιας τέτοιας θεώρησης είναι η αντίληψη του ανάτμα, της μη πραγματικής ύπαρξης ενός εαυτού. Ο εαυτός υφίσταται μόνο σαν διαδικασία άγνοιας, που δίνει τοπικές ιδιότητες στο Παγκόσμιο Ζωντανό Κενό. Μια διαδικασία, ένα φαινόμενο, που υφίσταται προσωρινά και το οποίο χάνεται, όταν έρχεται η ώρα, χωρίς να αφήνει ίχνη. Η μόνη διέξοδος διαφυγής από την άγνοια είναι η Πλήρης Αφύπνιση στην Πραγματικότητα.
Στην Χριστιανική Παράδοση εξάλλου η Μόνη Πραγματικότητα που Υφίσταται από Μόνη Της είναι ο Άκτιστος Θεός, που Διαπερνά τα Πάντα κι Είναι Πανταχού Παρών. Εκ του «μηδενός», σαν απομονωτική αντίληψη μέσα στην Πανταχού Παρουσία, «δημιουργείται», αναδύεται, το ον, που γίνεται αντιληπτό σαν απομονωμένος υπαρξιακός χώρος μέσα στο Παγκόσμιο. Το ον όχι μόνο εξαρτάται απόλυτα από την Οντολογική Πραγματικότητα του Άκτιστου Θεού, αλλά δεν έχει δική του οντολογική πραγματικότητα. Υφίσταται μόνο σαν δημιούργημα, σαν απομονωτική διαδικασία μέσα στην Πανταχού Παρουσία, σαν ένας απομονωμένος χώρος μέσα στο Παγκόσμιο. Η μόνη διέξοδος σωτηρίας είναι η Ένωση με την Οντολογική Πραγματικότητα, η κατά χάριν Θέωση.
Παρόμοιες παρατηρήσεις μπορούμε να κάνουμε και στις άλλες θρησκευτικές παραδόσεις. Απλά πήραμε δύο τυπικά παραδείγματα της αφηρημένης θρησκευτικότητας και της θεϊστικής παράδοσης
Είτε ερμηνεύουμε την ανάδυση του όντος, της ατομικής ύπαρξης, σαν άγνοια που δίνει τοπικές ιδιότητες στο Χωρίς Ιδιότητες, είτε σαν απομονωτική κίνηση μέσα στην Παγκόσμια Παρουσία που διεκδικεί ένα δικό της «χώρο», τελικά κατανοούμε ότι αυτή η δραστηριότητα αποτελεί μια Έξοδο από το Παγκόσμιο και ταυτόχρονα μια Πτώση. Αποτελεί την ανάδυση του ατομικού όντος αλλά και την Απομόνωση από το Παγκόσμιο. Μπορεί να θεωρηθεί σαν Πτώση από την Άποψη του Παγκόσμιου ή Ανάδυση στην ύπαρξη από την άποψη του ατομικού όντος. Είτε έτσι, είτε αλλιώς, η άγνοια, ή η θέληση χειραφέτησης από το Παγκόσμιο οδηγεί στον κόσμο του γίγνεσθαι, στον κόσμο των φαινομένων.
Είτε υιοθετήσουμε την Βουδιστική, είτε την Χριστιανική αντίληψη, το ον δεν είναι παρά ένα γίγνεσθαι, μια διαδικασία, ένα φαινόμενο, που έχει την Πηγή του στο Παγκόσμιο, και δικαιώνεται σαν ύπαρξη όταν ανυψώνεται και Επιστρέφει στο Παγκόσμιο.
Η Ανάδυση στην Πραγματικότητα, είτε την δούμε σαν διαδικασία απελευθέρωσης, υπέρβασης των περιορισμών της ατομικότητας, είτε την δούμε σαν άνοιγμα του ατομικού χώρου προς το Απέραντο, σημαίνει ακριβώς αυτή την μετάβαση από το περιορισμένο στο Απεριόριστο.
Για τον Βουδισμό είναι λάθος να αποδίδουμε ιδιότητες στο Χωρίς Ιδιότητες. Σταματώντας αυτή την διαδικασία, που είναι η διαδικασία της νόησης, της σκέψης, γίνεται Αντιληπτή η Πραγματικότητα.
Στον Χριστιανισμό από την άλλη είναι λάθος να απομονώνουμε τον εαυτό, δίνοντάς του περιορισμένες ιδιότητες, από την Θεία Πραγματικότητα. Σταματώντας αυτή την δραστηριότητα, που είναι η νόηση, η σκέψη, νοιώθουμε την Ενότητά μας με το Θείο.
Όλοι αυτοί που ακολουθούν την Αληθινή Παράδοση μέσα στις θρησκείες Προσεγγίζουν Βιωματικά την Πραγματικότητα, σαν Διαδικασία, σαν Βιωματικό Περιεχόμενο. Αντίθετα όσοι προσπαθούν να συλλάβουν την Πραγματικότητα με την σκέψη βλέπουν ουσίες και την περιγράφουν με σταθερές έννοιες, εκεί που υπάρχει Μια Χωρίς Ιδιότητες Πραγματικότητα, ή μια διαδικασία, ένα φαινόμενο.
Η Πραγματικότητα, ο Θεός των Μυστικών Είναι Κάτι που Ζουν. Η «Πραγματικότητα», ο «Θεός των διανοουμένων θεολόγων» είναι μια νοητική σύλληψη. Προφανώς δεν έχουμε δικαίωμα να μπερδεύουμε την Πραγματικότητα με το διανοητικό σύμβολο. Αληθινή Γνώση είναι η Εμπειρία. Η διανοητική πληροφορία ισχύει μόνο στο επίπεδο της σκέψης, και σε τελευταία ανάλυση υποδεικνύει το Πραγματικό αλλά δεν το Βιώνει.
Ο Δρόμος του Πραγματικού είναι ο Δρόμος της Ζωής, του Βιώματος, κι όχι ο δρόμος της σκέψης. Την Ζωή την Ζούμε, δεν την σκεφτόμαστε, δεν την ονειρευόμαστε.

Η Αντικειμενική Θρησκεία

Η Αντικειμενική Πραγματικότητα, Είναι Ενότητα που περιλαμβάνει τα πάντα. Είναι Δεδομένη. Υπάρχει ανεξάρτητα από την «συνείδηση», πριν την «συνείδηση» και μετά την «συνείδηση» (όχι την Συνείδηση που «αφυπνίσθηκε» και «ταυτίστηκε» με την Αντικειμενική Πραγματικότητα, αλλά την περιορισμένη συνείδηση, που μέσα στην «άγνοιά» της, «αποσπάται» από την Αντικειμενική Βάση της...)...

Η Αντικειμενική Πραγματικότητα Είναι η Βάση, το Υποστήριγμα, και το Κέντρο Αναφοράς, κάθε ύπαρξης, κάθε αντίληψης, κάθε ζωής. Η Αντικειμενική Πραγματικότητα Υπερβαίνει τα στενά όρια του άμεσα αντικειμενικού (που συλλαμβάνει η περιορισμένη συνείδηση, κι Απλώνεται ως το Μη-Προσδιορίσιμο, το Μυστήριο, το Υπερβατικό).

Το υποκείμενο που Αναδύεται Εντός της Αντικειμενικής Πραγματικότητας δεν είναι ανεξάρτητο από την Βάση του, από το Όλον. Η αντίληψη μίας «διαφορετικής» σχέσης Αντικειμενικού-υποκειμένου δεν είναι σωστή. Η αντίληψη ενός ξεχωριστού υποκειμένου, είναι ψευδαίσθηση...

Η Σύλληψη της Αντικειμενικής Πραγματικότητας σαν Βάσης της Ύπαρξης, η διάλυση της ψευδαίσθησης του εγώ σαν ξεχωριστού από την Αντικειμενική Πραγματικότητα, είναι η Φώτιση, η Λύτρωση, η Σωτηρία, των θρησκειών... Όλες οι θρησκείες βασίζονται σε αυτό το απλό γεγονός, ότι η Αντικειμενική Πραγματικότητα Είναι η Βάση από την Οποία αναδύεται το ψευδές υποκείμενο... Η διάλυση της ψευδαίσθησης σημαίνει την επιστροφή στην Πραγματικότητα. Όλες οι θρησκείες λοιπόν είναι «Προσεγγίσεις του Πραγματικού», είναι «Πραγμάτωση της Αλήθειας», Εμπειρία, Βίωμα.

Έτσι η Αντικειμενική Πραγματικότητα είναι Δεδομένη. Η Προσέγγιση της Πραγματικότητας είναι διαθρησκευτική. Οι «περιγραφές» όμως αυτής της πορείας προς το Πραγματικό, έχουν ιδιαιτερότητες, καθώς εντάσσονται σε ένα πολιτιστικό περιβάλλον, και χρησιμοποιούν μία «συγκεκριμένη» θρησκευτικο-φιλοσοφική γλώσσα, με προσδιορισμένους όρους. Οι «περιγραφές» λοιπόν είναι εξ’ ορισμού σχετικές...

Εφ’ όσον η Αντικειμενική Πραγματικότητα Είναι Δεδομένη κι εφ’ όσον την Βιώνουμε σαν άνθρωποι, με την ίδια φύση, όλους τους αιώνες, και σε όλα τα μέρη της γης, με παρόμοιο τρόπο, υπάρχει ανάγκη μίας συσχέτισης, σύγκρισης, και ενοποίησης των διαφόρων «περιγραφών» της Εμπειρίας, (πέρα από τα στενά όρια μίας βουδιστικής, βεδαντικής, ταοϊστικής, χριστιανικής, ισλαμικής... αντίληψης και ερμηνείας της Πραγματικότητας)...

Η «θρησκειολογία» είναι ήδη κατοχυρωμένη επιστήμη στην Αγγλία, στην Γερμανία, κι αλλού, εδώ και αιώνες... στην Eλλάδα όμως δεν είναι αυτόνομη επιστήμη, αλλά διδάσκεται σαν ιδιαίτερο μάθημα στις θεολογικές σχολές, με ό,τι συνεπάγεται αυτό, εξάρτηση, μεροληψία, διαστρέβλωση της αλήθειας, κλπ...

Πέρα από όλα αυτά... Υπάρχει ανάγκη Μίας Ενιαίας Θεώρησης της Πραγματικότητας, Μίας Θρησκείας του Βιώματος, Μίας Αντικειμενικής Θρησκείας, που διερευνά και οδηγεί στην Απόλυτη Πραγματικότητα, που υπερβαίνει τις επιμέρους εκφράσεις (όπως καταγράφονται στις θρησκείες που εμφανίστηκαν μέσα στην ιστορία τις προηγούμενες χιλιετηρίδες).

Μία τέτοια Θεώρηση μπορεί να Θεμελιωθεί με τον Προσδιορισμό της Αντικειμενικής Πραγματικότητας και με την Διερεύνηση της Βίωσης, του Τρόπου Προσέγγισης της Πραγματικότητας, και του Βιώματος...

Είναι ανάγκη να ξανατοποθετηθεί το θέμα της ανθρώπινης φύσης (που σχετίζεται με την Αντικειμενική Πραγματικότητα), και να ξαναπροσδιοριστούν οι όροι που χρησιμοποιούμε, Πραγματικότητα, Θεός, ψυχή, συνειδητότητα, νόηση, κλπ.

Το να λειτουργούμε μέσα από περιορισμένες, ιδιαίτερες, αντιλήψεις, απορρίπτοντας εξ’ αρχής οποιαδήποτε απόπειρα σύγκρισης των θρησκειών, οποιαδήποτε συζήτηση, δεν συμβάλλει στην δόμηση μίας Αντικειμενικής Αντίληψης της Πραγματικότητας... τελικά όλοι αυτοί που ακολουθούν μία τέτοια πορεία θα μείνουν μόνοι τους...