Ο Ιερός Λόγος

Ήμουν μικρό παιδί, δεκατριών χρόνων, δεκατεσσάρων… όταν Διδάχθηκα, από Σοφούς Ανθρώπους, (θα μιλήσω για αυτούς σε κάποιο άλλο βιβλίο, στο άμεσο μέλλον)… τον Ιερό Λόγο, τον Ζωντανό Λόγο… κι από τότε δεν έμαθα να μιλώ άλλη γλώσσα.

Συχνά με ακούνε οι Φίλοι να αναφέρομαι στην Σιωπή, στον Λόγο που ξεπερνά τον εαυτό του για να «δείξει» κάτι άλλο (πέρα από ξερές έννοιες)… και μερικοί παρεξηγούν.

Δεν είμαι ενάντια στο λόγο. Όχι! Είμαι ενάντια στην κακή χρήση του λόγου, και στον ψεύτικο λόγο… κι αυτό είναι κάτι τελείως διαφορετικό.

Το σημαντικότερο είναι από ΠΟΥ εκφέρεται ο λόγος, και από ΠΟΥ «ακούγεται» ο λόγος. Αν εκφέρεται από την «Συνείδηση της Ενότητας», ή αν εκφέρεται μέσα από ένα «εγώ»… και από «πού» ακούγεται.

Όταν ο Λόγος Εκφέρεται από μια Συνείδηση που Βιώνει την Ενότητα της Ύπαρξης, Αντίληψη που Ενεργοποιεί την Αγάπη που τα Ενώνει Όλα… κι ακούγεται από την ίδια «περιοχή»… τότε ό Λόγος είναι Ζωντανός… Τι εννοούμε;

Όταν ο λόγος δεν «χάνεται» στην επιφάνεια του νου (στο επίπεδο της σκέψης), αλλά πηγαίνει Βαθύτερα, στην Βαθύτερη Ύπαρξη και Δονεί την Ύπαρξή μας, είναι Λόγος Αποκαλυπτικός, Ζωντανός, Ιερός, Κοινωνία Συνειδήσεων, και Μετάδοση Ζωής, επειδή μεταφέρει το «Νόημα», που είναι βαθύτερα από το τσόφλι της απλής έννοιας της επιφανειακής σκέψης.

Έτσι ο Λόγος μπορεί να σου δείξει αυτό που πραγματικά συμβαίνει, την ομορφιά και την ασχήμια του κόσμου... Μπορεί να σου αποκαλύψει την ομορφιά ενός λουλουδιού που δεν πρόσεξες... Να σου δείξει πράγματα που είναι «μπροστά» σου και δεν τα βλέπεις… να σε πάει βαθύτερα από αυτά που βλέπεις… Ή να σου Αποκαλύψει την Απεραντοσύνη της Θείας Ύπαρξης, που είναι Όλα…

Αυτός είναι ο Ιερός Λόγος. Κάποιοι τον Ακούνε να Δονεί την Βαθύτερη Ύπαρξή τους και τους κόβεται η ανάσα… λένε… «Τι θαυμάσιο!»…  Διαβάστε τα Λόγια των Σοφών, του Λάο Τσε, του Βούδα και τόσων άλλων… και θα καταλάβετε τι λέω.

Κάποιοι που είναι αγκυροβολημένοι στον επιφανειακό  νου τους, στο μετωπιαίο εγκέφαλό τους, δεν νοιώθουν τίποτα, συλλαμβάνουν μόνο έννοιες. Δεν ξέρουν από «που» λέγονται, δεν νοιώθουν το «νόημά» τους, αλλά επειδή αναγνωρίζουν τις έννοιες νομίζουν πως καταλαβαίνουν τι λέει ο άλλος.

Αυτή είναι η κακή χρήση του Λόγου, που δεν οφείλεται στην φύση του Λόγου, αλλά σε αυτόν που τον εισπράττει, από λάθος «μέρος» και με λάθος τρόπο… Κι εδώ αρχίζουν οι διανοητικές διαμάχες, οι κονταρομαχίες των λέξεων, οι πόλεμοι, κι η εχθρότητα… γιατί, οι «περιορισμένης ευθύνης και νόησης άνθρωποι», αγαπούν τον πόλεμο.

Από την άλλη μεριά, όταν ο λόγος εκφέρεται από ένα εγώ, δεν περιέχει τίποτα περισσότερο από την έννοια, του λείπει η «ζωή», η «δύναμη»… δεν μπορεί να Δονήσει την Βαθύτερη Ύπαρξή μας. Είναι ο ψεύτικος λόγος, όπως ο λόγος των πολιτικών και των υποκριτών… Ακούστε τους πολιτικούς να μιλάνε, ή παρακολουθείστε για λίγο (αν αντέχετε…) τα δελτία ειδήσεων στα μέσα μαζικής αποβλάκωσης … και θα καταλάβετε τι λέω.

Οι άνθρωποι αυτοί «κατοικούν» μονίμως σε ένα μικρό μέρος του εγκεφάλου τους, κι η κατάστασή τους λέγεται «μικρόνοια». Επειδή αναπτύσσουν πολύ την επιφανειακή σκέψη, νομίζουν ότι γνωρίζουν τα πάντα, ότι μπορούν να κρίνουν τα πάντα.

Πιάνοντας μόνο την εξωτερική επιφάνεια όσων λέγονται και νομίζοντας ότι καταλαβαίνουν… απαξιώνουν, υποβιβάζουν, ειρωνεύονται και βρίζουν.

Νομίζουν ότι κάτι κάνουν κι αισθάνονται υπερήφανοι και δοξάζουν τον εαυτό τους… Αλλά δεν Επικοινωνούν (ούτε καν με τους όμοιούς τους, γιατί είναι όλοι, σε πόλεμο, με τους πάντες…). Ο ψεύτικος λόγος τους μένει στην επιφάνεια και δεν αγγίζει την Βαθύτερη Ύπαρξη… Μιλάνε για να λένε «εξυπνάδες».

Σε αυτούς μπορείς να μιλήσεις ευγενικά, αν και δεν θα σε ακούσουν, και να πεις «σιωπή»… ή να το πεις, λειτουργώντας στο δικό τους επίπεδο, και με άσχημο τρόπο (ξέρετε την λέξη).

Έτσι, Αγαπητοί Φίλοι, πρέπει να ακούμε και να μιλάμε μόνο τον Ιερό Λόγο, τον Ζωντανό Λόγο, τον Ουσιαστικό Λόγο, αυτόν που Δονεί την Βαθύτερη Ύπαρξή μας.

Αυτή την Γλώσσα πρέπει να μιλάμε. Μόνο έτσι μπορούμε να Επικοινωνήσουμε…

Μόνο έτσι μπορεί να υπάρξει Αληθινή Κοινωνία των Υπάρξεων, κι ίσως μια καλύτερη κοινωνία.

Αγαπητοί Φίλοι, μην στέκεστε στον επιφανειακό λόγο της σκέψης… και προπάντων μην ανοίγετε διάλογο με τους μικρόνοες, που εγκλωβισμένοι σε ένα μικρό τμήμα του εγκεφάλου τους νομίζουν ότι έχουν κατακτήσει το Όλον.

Το Όλον Είναι κάτι πολύ Πλατύτερο από το μικρό μέρος του εγκεφάλου των ανθρώπων… Κάτι που δεν είναι απλά η «Όλη Ύπαρξή» μας, αλλά ΟΛΗ Η ΥΠΑΡΞΗ, που Γεμίζει τον Χώρο, Όλους τους Χώρους, που τους Υπερβαίνει, που Απλώνεται Πέρα από Όλα… που είναι ΘΕΟΣ.

Όλα αυτά έπρεπε να ειπωθούν, για πολλούς λόγους, και να ακουστούν από όσους έχουν αυτιά να ακούσουν… γιατί πολλοί δεν έχουν αυτιά, και δεν ακούνε… και πάλι θα ειρωνευθούν και πάλι θα βρίσουν… απλά φτύνουν ενάντια στον άνεμο…

Ο Θεός στο Βάθος της Ύπαρξής μας

Αν η Πραγματικότητα  ήταν «αντίληψη» θα μπορούσε να επιδιωχθεί.

Αν η Φώτιση ήταν «κατάσταση ύπαρξης» θα μπορούσε να κατακτηθεί.

Αν η Αλήθεια ήταν «νοητική σύλληψη» θα μπορούσε να διατυπωθεί.

Αν η Ζωή ήταν απλά «επιθυμία» θα μπορούσε να χειραγωγηθεί.

Αν η υλική ύπαρξη ήταν απλά γεγονότα θα μπορούσε να κατευθυνθεί.

Στην πραγματικότητα τίποτα από όλα αυτά δεν συμβαίνει.

Η Πραγματικότητα Είναι Ασύλληπτη.

Η Φώτιση δεν είναι κάτι που πραγματοποιείται.

Η Αλήθεια δεν είναι λόγια.

Η Ζωή δεν έχει σχέση με επιθυμίες.

Η υλική ύπαρξη είναι περισσότερα από απλά γεγονότα.

Πάντα υπάρχει ένα βαθύτερο επίπεδο εμπειρίας από ό,τι συμβαίνει μπροστά στον νου και στα μάτια μας.

Οι Σοφοί αποσύρονται στο Βάθος της Ύπαρξης και Βιώνουν την Αλήθεια της Ύπαρξης.

Η Πραγματικότητα Είναι Αχανής Κενότητα, δεν υπάρχει «κάτι» εδώ.

Η Φώτιση είναι παρούσα εξ’ αρχής, δεν μπορείς να την επιδιώξεις.

Η Αλήθεια είναι «Σιωπή», δεν είναι λόγια.

Η Ζωή είναι απόλυτη ησυχία, ρέει ελεύθερα, χωρίς επιδιώξεις και χωρίς ανησυχία.

Η υλική ύπαρξη εκδηλώνεται τώρα, εδώ, στο παρόν που ρέει, χωρίς να αφήνει ίχνη και χωρίς να κατευθύνεται πουθενά.

Οι άνθρωποι νομίζουν ότι μπορούν να συλλάβουν την Πραγματικότητα σαν μια αντίληψη, σαν μια κατάσταση, σαν ένα όραμα.

Οι άνθρωποι φαντάζονται ότι μπορούν να επιτύχουν την φώτιση μέσα από διαλογιστικές δραστηριότητες, εσωτερικές ασκήσεις, και εξωτερικές πράξεις.

Οι άνθρωποι σκέφτονται κι ανταλλάσσουν λόγια νομίζοντας ότι μεταδίδουν γνώση.

Οι άνθρωποι επιθυμούν κι επιδιώκουν να αλλάξουν την ζωή.

Οι άνθρωποι τρέχουν πίσω από γεγονότα χωρίς να φτάνουν πουθενά.

Οι άνθρωποι αντί να βρουν μέσα τους την Αληθινή Ύπαρξη, την Αληθινή Ζωή, ψάχνουν έξω αυτό που ήδη κατέχουν. Όταν όμως ψάχνεις σε λάθος μέρος δεν θα βρεις τίποτα, ακόμα κι αν ψάχνεις χιλιάδες χρόνια.

Όλοι οι Μεγάλοι Σοφοί, σαν τον Ορφέα,  τους Σοφούς των Ουπανισάδ, τον Λάο Τσε, τον Βούδα, τον Ιησού, ήταν Άνθρωποι χωρίς πρόσωπο, χωρίς σκέψεις, χωρίς επιθυμίες, κι οι πράξεις τους ήταν αφιερωμένες στους άλλους. Γιατί;

Δίδαξαν εμπειρία όχι λόγια. Γιατί;

Δεν επιδίωξαν τίποτα για τον εαυτό τους αλλά ήταν πάντα στην υπηρεσία των άλλων. Γιατί;

Η ζωή τους στην γη δεν ήταν προσωπική αλλά «θυσία» στην κοινότητα των ανθρώπων. Γιατί;

Χιλιάδες χρόνια οι οπαδοί τους τι κάνουν;

Χτίζουν προσωπικότητες.

Διδάσκουν διδασκαλίες και δημοσιεύουν βιβλία.

Οργανώνουν και κατευθύνουν θρησκευτικές οργανώσεις.

Ζουν την θρησκεία μόνο για προσωπικό όφελος.

Γιατί;

«Η Ειρήνη είναι Μέσα σας. Μην την αναζητάτε έξω στον κόσμο» έλεγε ο Βούδας.

«Ο Θεός Είναι Αγάπη» έλεγε ο Ιησούς.

«Η Αλήθεια Είναι Εδώ, Τώρα» λένε όλοι οι Δάσκαλοι.

Πέρα από όλα τα γεγονότα του πλανήτη, πέρα από όλες τις επιδιώξεις και επιθυμίες, όσες έχουν πάρει μορφή κι όσες μπορούν να γεννηθούν, πέρα από όλες τις σκέψεις και τα λόγια, πέρα από οποιαδήποτε προσωπική ύπαρξη, υπάρχει στο Βάθος της Ύπαρξής μας, το Αιώνιο, το Άχρονο, το Ασχημάτιστο, το Απερίγραπτο, η Αληθινή Ύπαρξή μας, η Πραγματικότητα, ο Θεός.

Αδελφέ Εν Θεώ μη σπαταλιέσαι άδικα στον κόσμο, Βρες Μέσα σου τον Θεό, και θα νοιώσεις Ένα με Όλα, με τον Θεό, με όσους Βιώνουν τον Θεό, και με όσους, σαν σκιές, τρέχουν μακριά από τον Ήλιο της Δικαιοσύνης.

Δεν είσαι Μόνος, Είμαστε Όλοι Εδώ, Είμαστε Όλοι Μαζί, Είμαστε για Πάντα Ένα, είτε το Βιώνουμε, είτε όχι…

Ο Θεός κι Εσύ

1. Ανάμεσα στο ΘΕΟ και ΣΕΝΑ δεν χωράει ούτε η πιο μικρή διαφορά «Ουσίας».

Ανάμεσα στο ΘΕΟ και ΣΕΝΑ δεν χωράει καμιά «απόσταση», «εξέλιξη», «πραγματοποίηση»,

ούτε «χρόνος» πραγματοποίησης.

ΕΙΣΑΙ ΗΔΗ ΑΥΤΟ.

2. Ανάμεσα στο ΘΕΟ και ΣΕΝΑ δεν χωράει τίποτα, μήτε «εγώ», μήτε «σκέψη», μήτε «επιθυμία», μήτε «αίσθηση».

ΟΛΑ ΕΙΝΑΙ ΘΕΟΣ, για Πάντα, Αιώνια, Εδώ, Τώρα.

Το ΑΓΝΩΣΤΟ ΒΑΘΟΣ Είναι ΘΕΟΣ.

Το «απατηλό εγώ» είναι Θεός.

Η «πλανεύτρα σκέψη» είναι Θεός.

Η «επιθυμία» κι «αναζήτηση της αίσθησης» είναι Θεός.

Η «ζωή», η «ανάσα», το «σύμπαν, «όλα» είναι Θεός.

3. Αν δεν Κατανοείς ΤΙ ΕΙΣΑΙ ΚΑΙ ΤΙ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΓΥΡΩ ΣΟΥ είναι γιατί «μόνος σου παραπλανάς τον εαυτό σου».

Αντί να Δεις ΤΙ ΕΙΣΑΙ και ποια είναι η ΠΗΓΗ όλων όσων συμβαίνουν,

απορροφιέσαι κι απομονώνεσαι  στην εξωτερική δραστηριότητα.

Αντί να Δεις την ΠΗΓΗ της ύπαρξης, που είναι μονάχα μια «σκιά»,

παρασύρεσαι στο «θέατρο σκιών» και το «ζεις» σαν να είναι αλήθεια.

Αντί να Δεις την ΠΗΓΗ της σκέψης και πως μοιάζει με σύννεφο στον ουρανό,

νομίζεις ότι σου «δείχνει» την πραγματικότητα.

Αντί να Δεις την ΠΗΓΗ όλων των επιθυμιών που είναι σαν ένας χορός χωρίς λόγο,

νομίζεις ότι είναι η «αληθινή ζωή».

Αντί να Δεις την ΠΗΓΗ όλων των φαινομένων που απλώνονται στο απέραντο σύμπαν,

και δεν είναι παρά αντανακλάσεις,

νομίζεις ότι είναι ένας στέρεος κόσμος και μια «μόνιμη κατοικία».

4. Η ΦΩΤΙΣΗ είναι έξω από τον χώρο ύπαρξης.

Ο ΑΛΗΘΙΝΟΣ ΔΙΑΛΟΓΙΣΜΟΣ είναι ΑΜΕΣΗ ΑΝΤΙΛΗΨΗ ΑΥΤΟΥ ΠΟΥ ΕΙΣΑΙ,

κι όχι διαδικασία, εξέλιξη, ή πραγματοποίηση.

Ο ΑΛΗΘΙΝΟΣ ΔΙΑΛΟΓΙΣΜΟΣ συμβαίνει έξω από τον χώρο και τον χρόνο

γιατί είναι ΑΝΤΙΛΗΨΗ.

Ο ΑΛΗΘΙΝΟΣ ΔΙΑΛΟΓΙΣΜΟΣ δεν είναι «να κάνεις κάτι»,

αλλά να «σταματήσεις να κάνεις» ό,τι ανόητο έκανες μέχρι τώρα,

να δημιουργείς «ίσκιους», «θόρυβο», «σχήματα».

5. Η ΜΟΝΗ ΑΛΗΘΕΙΑ ΕΙΣΑΙ ΕΣΥ:

Η Απεραντοσύνη του Είναι,

η Βαθιά Απουσία Κίνησης,

η Σιγή,

η Ησυχία,

κι η Ηρεμία, που συγχωνεύει Μέσα της όλα τα «φαινόμενα».

ΣΤΑΜΑΤΑ να περιπλανιέσαι στα «σχήματα της ύπαρξης».

Η ΟΥΣΙΑ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΦΑΙΝΟΜΕΝΩΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΤΙΠΟΤΑ.

Το Τίποτα που φαίνεται να είναι «κάτι» είναι το «φαινόμενο»,

κι όλα τα σχήματα είναι απατηλά.

Ο Δρόμος της Απελευθέρωσης

Ο Θεός (η Απόλυτη Πραγματικότητα, που δεν έχει θρησκεία, φιλοσοφία, περιγραφές, αναφορές, «χειραγώγηση»…) Είναι η Αρχή και Τέλος κάθε ύπαρξης και κάθε δραστηριότητας… Ο Θεός Είναι η Ενότητα Εντός της Οποίας συγχωνεύονται τα Πάντα και καταλύεται κάθε ατομική δραστηριότητα… Αυτό (αυτή η δήλωση), δεν είναι φιλοσοφική θέση που προηγείται μίας διανοητικής ανάλυσης… αντίθετα είναι καταστάλαγμα μυστικής εμπειρίας που προσπαθεί να εκφρασθεί σε διανοητικό επίπεδο…

Όλοι οι Μεγάλοι Μύστες (οι Μεγάλοι Ιδρυτές των θρησκειών) μίλησαν για την Πραγματικότητα, την Αρχέγονη Ενότητα του Όντος, το Όριο Εξέλιξης κάθε ύπαρξης… Αυτό που Ονομάζουμε Θεό (μία «λέξη» της οποίας δεν γνωρίζουμε το «περιεχόμενο»… γνωρίζουμε μόνο ότι είναι η  «Ύπαρξη»…)… Σκοπός κάθε «Διδασκαλίας» και κάθε δραστηριότητας είναι να οδηγήσει σε Αυτή την Υπερβατική Κατάσταση Ενότητας… Όσοι βιώνουν Αυτή την Κατάσταση αποτελούν μία Φυσική Κοινότητα. Η Ιερή Κοινότητα έχει την έννοια μίας χαλαρής ένωσης ανθρώπων που οδεύουν από το ατομικό στο Παγκόσμιο κι Ολοκληρώνονται στο Παγκόσμιο που Μένει Μόνο Αυτό Παρόν… Πρόκειται δηλαδή για μία Δυναμική Κοινότητα που Ανυψώνεται στο «Αιώνιο Τώρα της Θεότητας»… όπου δεν εισχωρεί κανένα βέβηλο «εγώ»…

Η τεχνητή ένωση ατόμων που υιοθετούν μία διδασκαλία κι οργανώνεται σε ιεραρχίες και δραστηριότητες (μία θρησκευτική κοινότητα) δεν έχει καμία σχέση με την Φυσική Ιερή Κοινότητα του Θεού… Οι «Δάσκαλοι των Ουπανισάδ», ο Βούδας, ο Λάο Τσε, ο Ορφέας, ο Ιησούς, μίλησαν για την Ιερή Κοινότητα και «προσπάθησαν» να οδηγήσουν τους ανθρώπους πίσω στην «Φυσική Πηγή» τους, δεν οργάνωσαν θρησκευτικές κοινότητες… οι άνθρωποι, οι «οπαδοί» που αδυνατούσαν να διατηρήσουν την Καθαρότητα του Ευαγγελίου μετέτρεψαν το Ζωντανό Μήνυμα σε θεωρία, διδασκαλία, θρησκεία, θρησκευτική κοινότητα… Όλες αυτές οι θρησκείες είναι δημιούργημα ανθρώπων που εκμεταλλεύτηκαν το Όνομα του Ιδρυτή κι έφτιαξαν ανθρώπινα υποκατάστατα της Φυσικής Ιερής Κοινότητας, για να επικρατήσουν, να χειραγωγήσουν, να εκμεταλλευτούν και να κερδίσουν… Στην πραγματικότητα, όλες οι θρησκείες αποτελούν ένα «ξεπεσμό», είναι «μυστικά σκουπίδια» και «φιλοσοφικές αερολογίες του τίποτα»… Αν αναφερόμαστε ακόμα σήμερα στις θρησκείες είναι απλά για να ξεχωρίσουμε τα λίγα χρήσιμα της παράδοσης, παραμερίζοντας όλο το «σκουπιδαριό» θεωριών και ανθρώπων που έχουν την θρησκεία επάγγελμα…

Ο «Άνθρωπος» θα πρέπει Μόνος του, Μέσα του, να Βρει τον Δρόμο προς την Αρχέγονη Ενότητα της Ύπαρξης, προς το Όντως Ον, πέρα από τις επιφανειακές δραστηριότητες της ύπαρξης… Όσο η Ύπαρξη λειτουργεί μέσα στην ατομική της διάσταση και αντίληψη, ο «δρόμος» δεν μπορεί παρά να είναι ατομικός, προσωπικός, μοναχικός… Η έξοδος όμως από τον μοναχικό δρόμο του εγώ Οδηγεί στο Παγκόσμιο, στο Όλον όπου όλα Γίνονται Ένα… Εδώ, στην Άπειρη Πραγματικότητα του Όντος, δεν υπάρχει μοναχικότητα, μοναξιά, απομόνωση, αλλά Ενότητα των Πάντων στο Ένα…

Είναι ανόητο να θέλει κάποιος να βρει τον Δρόμο της Λύτρωσης, της Φώτισης, μέσα σε ανθρώπινες οργανώσεις , ή μέσα από ανθρώπινες δραστηριότητες. Μονάχα όταν όλα τα ανθρώπινα εγκαταλειφθούν μπορούμε να Αναδυθούμε στο Φως της Πραγματικότητας, στην Αληθινή Ύπαρξη, στην Αληθινή Ζωή, στο Παγκόσμιο Πνεύμα που Βρίσκεται μέσα στην Καρδιά όλων των ζωντανών πλασμάτων… Η «Αληθινή Θρησκευτική Πράξη», ο «Αληθινός Διαλογισμός», η «Αληθινή Προσευχή» είναι το «τέλος των δραστηριοτήτων της (ατομικής) ύπαρξης», όχι δραστηριότητα, τεχνική, ή οτιδήποτε άλλο… Η «Αληθινή Θρησκευτική Πράξη» είναι η Σιγή της ύπαρξης…

Ο Θεός ΕΙΝΑΙ η Απόλυτη Ύπαρξη, η Ζωντανή Αρετή, η Άχρονη Σοφία.

Ο Θεός ΕΚΔΗΛΩΝΕΤΑΙ σαν η Ουσιαστική Ενότητα, η Ισότητα των Πάντων, η Χωρίς Όρους Αγάπη.

Ο Θεός ΠΡΑΓΜΑΤΟΠΟΙΕΙΤΑΙ σαν η Χωρίς Όρια Γνώση, η Ακλόνητη Μακαριότητα, η Απεριόριστη Ελευθερία.

Ο Θεός ΒΙΩΝΕΤΑΙ σαν η Απέραντη Γαλήνη, η Βαθιά Ησυχία, η Αληθινή Ειρήνη.

Ο Θεός ΦΑΝΕΡΩΝΕΤΑΙ Βαθιά Μέσα μας σαν Πραγματική Φύση, Εδώ στην Παρούσα Επίγνωση, στο Τώρα που Στέκεται Πάνω από τις Αλλαγές.