ΧΕΙΜΕΡΙΝΟ ΗΛΙΟΣΤΑΣΙΟ

Η ζωή στο κόσμο έχει το δικό της δρόμο. 

Η Ησυχία της Ψυχής έχει την δική της δράση. 

Η Σιωπή του Νου έχει τον δικό της χώρο. 

Η Απουσία του προσώπου έχει την δική της ύπαρξη. 

Η Πραγματικότητα έχει το δικό της περιεχόμενο.

(πίνακας του Thomas Kinkade)

Ο Άνθρωπος κι η σκέψη

Όταν λες ότι ο Άνθρωπος (οι άνθρωποι) μπορεί και πρέπει να «Βλέπει», (να Αντιλαμβάνεται) την Πραγματικότητα Άμεσα, σε αυτό που υπάρχει, που συμβαίνει, που σημαίνει μια Αντίληψη Χωρίς Παρατηρητή, μια Αντίληψη Ενότητας που Περιλαμβάνει Όλα τα Φυσικά Περιστατικά, δηλαδή μια Άμεση Επαφή με την Πραγματικότητα… αυτό είναι αποτέλεσμα Εμπειρίας. Είναι κάτι που έχει Βιωθεί, που έχει δοκιμασθεί, που είναι απολύτως πραγματικό και επαληθεύσιμο ( από αυτόν που ενδιαφέρεται). Δεν είναι ούτε μια θεωρία, ούτε μια αυθαίρετη μεταφυσική δήλωση. Άλλωστε οι νοήμονες άνθρωποι δοκιμάζουν τα πάντα και δεν εκλαμβάνουν σαν Αλήθεια ό,τι λέγεται.

Σε Αυτή την Κατάσταση Ύπαρξης, Επίγνωσης, ο Χώρος Είναι Απεριόριστος κι ο Χρόνος Είναι η Στιγμή που Ρέει Αιώνια Χωρίς να Αλλάζει η Ίδια η Επίγνωση, μόνο τα «φαινόμενα» αλλάζουν.

Φαίνεται πιο εύκολο στους ανθρώπους (μετά από εκατοντάδων χιλιάδων χρόνων συνήθειας) να «αντιλαμβάνονται» μέσα από την σκέψη, μέσα από ένα «παρατηρητή» (που δημιουργείται από την σκέψη και ταυτίζεται με την σκέψη), μέσα από ένα «εγώ»…

Από την στιγμή όμως που τίθεται (δημιουργείται) ένας «παρατηρητής», αυτόματα δημιουργείται η έννοια του «χώρου» εντός του οποίου υπάρχει ο «παρατηρητής», που περιβάλλει τον «παρατηρητή», που είναι «απέναντι» (ο διαχωρισμός εγώ-κόσμος…)… ο χρόνος, η εξέλιξη, οι δραστηριότητες…

Ο «παρατηρητής», το εγώ προσπαθεί να προσεγγίσει την Αλήθεια, να διευρυνθεί (σε γνώση), να αποκτήσει πλήρη επίγνωση της Πραγματικότητας, να πραγματώσει την Αλήθεια… όλα αυτά στο επίπεδο της αντίληψής του, στο επίπεδο της σκεπτοδιαδικασίας, της νοητικής δραστηριότητας…

Αλλά όποια προσπάθεια κι αν γίνεται από τον «παρατηρητή», το εγώ και κάθε δραστηριότητα, είναι δραστηριότητα του «παρατηρητή» και παραμένει μέσα στα όριά του, μέσα στα όρια της αντίληψής του, του χώρου, του χρόνου, της δράσης, δηλαδή της σκέψης, δηλαδή του περιορισμένου.

Προφανώς, γίνεται Αντιληπτό ότι Υπάρχει Μια Κατάσταση Ύπαρξης-Επίγνωσης που είναι Πέραν, πέραν του «παρατηρητή» και των δραστηριοτήτων του, Μια Κατάσταση Αυθεντική, Ανόθευτη, Απεριόριστη, Ελεύθερη, Ιερή, που δεν μπορεί να παραβιασθεί, να «βιωθεί» από κάποιο «παρατηρητή». Είναι η Κατάσταση που οι άνθρωποι Ονομάζουν Πραγματικότητα, Θεό, ή οτιδήποτε άλλο.

Για να Υπάρξει Αυτή η Κατάσταση πρέπει να σταματήσει να υπάρχει ο «παρατηρητής». Πως όμως είναι δυνατόν να γίνει αυτό; Ακόμα κι αν ο «παρατηρητής» θέλει να βιώσει μια Τέτοια Κατάσταση είναι αδύνατο. Προφανώς είναι ένα πρόβλημα που δεν λύνεται μέσα από τις δραστηριότητες του «παρατηρητή».

Ο «παρατηρητής» πρέπει να πάψει να υπάρχει για να Φανερωθεί το Πραγματικό, το Αληθινό.

Αυτό είναι το ένα και μοναδικό κοάν για τους ανθρώπους του Ζεν… η μόνη απάντηση που πρέπει να δώσει ο κάθε άνθρωπος. Πως;

Προφανώς εδώ χρειάζεται μια Πραγματική Δράση, μια Δράση στο Φυσικό πεδίο, όχι μια δράση ή δραστηριότητα στο επίπεδο της σκέψης, της δραστηριότητας του «παρατηρητή».

Η Απάντηση Βρίσκεται σε μας τους ίδιους, όχι κάπου αλλού, έξω, σε βιβλία, ή πληροφορίες.

Απλά πρέπει να Δούμε, απλά να δούμε αυτό που είναι, την ίδια την διαδικασία της σκέψης, του σχηματισμού του «παρατηρητή», της διάλυσής του…

Η ίδια η σκέψη δεν είναι παρά μια φυσική λειτουργία και πρέπει να μάθουμε να την ελέγχουμε φυσικά, όπως και κάθε άλλη δραστηριότητά μας…

Όταν απλά εισερχόμαστε στην διαδικασία της σκέψης, της δημιουργίας του «παρατηρητή», όταν αντιλαμβανόμαστε κι ενεργούμε μέσα από αυτή την οπτική… απλά μπαίνουμε σε ένα εικονικό αδιέξοδο κόσμο. Είναι καθαρά δικό μας θέμα.

Ο Αληθινός Διαλογισμός είναι μη-διαλογισμός

Ο Αληθινός Διαλογισμός είναι μη-διαλογισμός.

Αυτή (η παραπάνω) δήλωση δεν είναι λογικό παράδοξο (που ταυτίζει τα αντίθετα), ένα λογοπαίγνιο εντυπωσιασμού, οτιδήποτε… είναι μια βαθιά αλήθεια. Μπορούν να το κατανοήσουν όσοι ήδη είναι στην διαδικασία του διαλογισμού, δηλαδή της  διαχείρισης του περιεχομένου της Συνείδησης: Στην πραγματικότητα ο Αληθινός Διαλογισμός (ο μη-διαλογισμός) είναι η ολοκλήρωση, η κατάληξη, όλης της δραστηριότητας, της προσπάθειας, διαχείρισης του περιεχομένου της Συνείδησης, το αναπόφευκτο τέρμα της διαδικασίας του διαλογισμού (μιας δραστηριότητας που «αποδεικνύεται» αδιέξοδη). Αυτό θα το εξηγήσουμε πιο κάτω.

Υπάρχουν τυπολογικά (αλλά και πραγματικά) τρεις καταστάσεις της Συνείδησης:

 1. Η Απελευθερωμένη Συνείδηση που είναι Καθαρή Συνείδηση, Χωρίς Όρια, που έχει επίγνωση του περιεχομένου (ή της έλλειψης περιεχομένου) χωρίς να σχετίζεται με αυτό, χωρίς να «συμμετέχει», χωρίς να παρασύρεται μέσα στην κοσμική διαδικασία, είναι απλός θεατής. Μια τέτοια Συνείδηση είναι ένας Ανοιχτός Χώρος Επίγνωσης όπου όλα λειτουργούν ανεμπόδιστα. Για μια τέτοια Συνείδηση δεν υπάρχει καμία διάκριση, Συνείδησης-περιεχομένου, υπερβατικού-σχετικής ύπαρξης, υπερκόσμιου-κοσμικού, έσω-έξω, πνεύματος-ύλης… οποιασδήποτε διάκρισης. Είναι Ένα Ενοποιημένο Πεδίο Επίγνωσης όπου όλα είναι Επίγνωση (Αντίληψη). Όλα όσα οι μη-φωτισμένες συνειδήσεις ονομάζουν Θεό, ύπαρξη, πνεύμα, νου, ψυχή, ενέργεια, ύλη, όλα είναι συνειδησιακά φαινόμενα, επίγνωση (αντίληψη), φαινόμενα περισσότερο ή λιγότερο σταθερά… όχι «κάποια σταθερή ουσία, υλικό». Ολόκληρη η ύπαρξη είναι πνευματικής υφής.

2. Η άλλη κατάσταση της Συνείδησης είναι αυτή όπου η Συνείδηση σχετίζεται (με κάποιο, οποιονδήποτε, τρόπο) με το «περιεχόμενό» της και προσπαθεί να το διαχειριστεί.

Η Συσχέτιση είναι Επίγνωση και κάτι πρόσθετο, που αποτελεί την αιτία, την ουσία, και το περιεχόμενο,  της κοσμικής εξέλιξης.  Είναι η ανάδυση του «εγώ» και της «προσωπικής συμμετοχής» σε αυτό που συμβαίνει. Είναι το στοιχείο της «προσωπικής αντίληψης», η «μέσα από το εγώ αντίληψη». Κοσμική Αντίληψη (Κοσμικό Εγώ) στην αρχή και ατομική αντίληψη (ατομικό εγώ) στην συνέχεια…

Λέγοντας διαχείριση του περιεχομένου της Συνείδησης εννοούμε την προσπάθεια να ελεγχθεί το περιεχόμενο, να παρατηρηθεί, να κατευθυνθεί, να ακινητοποιηθεί, να εξαλειφθεί… προσπάθεια που συχνά (όταν η Συνείδηση είναι «αδύναμη») καταλήγει στην «παράδοση» της Συνείδησης στο κοσμικό φαινόμενο, (πράγμα που συμβαίνει στην πλειονότητα των ανθρώπων). Σε όλες αυτές τις περιπτώσεις υπάρχει πάντα σχέση με το περιεχόμενο «συμμετοχή» σε αυτό που συμβαίνει: έχουμε την «αντίληψη» ότι «μας» συμβαίνει αυτό, είμαστε σε εξέλιξη, σε διαδικασία, στο γίγνεσθαι, στη ζωή.

Στις διάφορες θρησκευτικές παραδόσεις έχουν χρησιμοποιηθεί όλοι αυτοί οι τρόποι διαχείρισης του περιεχομένου της Συνείδησης, επικεντρωμένη επίγνωση, συγκέντρωση σε κάτι, σαμάντι με περιεχόμενο ή χωρίς περιεχόμενο, εξάλειψη της δραστηριότητας…

Στην πραγματικότητα όσο υπάρχει συσχέτιση της Συνείδησης με το περιεχόμενό της, υπαρξιακό (προσωπικό) γίγνεσθαι, οποιαδήποτε διαχείριση του περιεχομένου της Συνείδησης – έστω κι αν αυτό το ονομάζουμε «διαλογισμό» - αυτό δεν είναι διαλογισμός. Η Αληθινή Φώτιση, (η Αληθινή Επίγνωση), δεν μπορεί να κατακτηθεί μέσω οποιασδήποτε δραστηριότητας. Αυτό δεν είναι Αληθινός Διαλογισμός. Θα πρέπει να συνειδητοποιήσουμε κι εντελώς φυσιολογικά (γιατί η Επίγνωση, η Αντίληψη, το να «δούμε», είναι πράξη) να παραιτηθούμε από όλες αυτές τις μάταιες δραστηριότητες. Το Αληθινό Τέρμα (η Ολοκλήρωση) της διαδικασίας, αυτό που ονομάζουμε «διαλογισμό», είναι να σταματήσουμε να συμμετέχουμε σε όλη αυτή την δραστηριότητα, να παραιτηθούμε από όλες τις προσπάθειες να επιτύχουμε οτιδήποτε: Η Βαθιά, Ειλικρινής, κι Ολοκληρωτική, Παραίτηση από όσα «αρπαζόμαστε», το Ξάνοιγμα στα Βαθιά Άγνωστα Νερά της Καθαρής Συνείδησης, της Ελεύθερης Συνείδησης, που «βλέπει» αλλά δεν «σχετίζεται» με τίποτα.

Αυτή η Κατάσταση της Ανεξαρτητοποίησης, της Απελευθέρωσης, της Απομόνωσης, από το περιεχόμενο της Συνείδησης, δεν είναι μια κατάσταση του τίποτα. Είναι Κενότητα γιατί είναι Καθαρή Επίγνωση, χωρίς προσδιορισμούς, και χωρίς συσχέτιση με οτιδήποτε, χωρίς όρια, χωρίς εμπόδια, σε ό,τι συμβαίνει: Είναι Απουσία προσωπικής ύπαρξης και ανεμπόδιστη ύπαρξη, είναι Σιωπή του νου και ανεμπόδιστη σκέψη, είναι Ησυχία της ψυχής και ανεμπόδιστη δραστηριότητα, είναι Ελευθερία από την ψυχοσωματική ζωή και ανεμπόδιστη ζωή στο σώμα, στις αισθήσεις, στο κόσμο.

Υπάρχουν δύο ποικιλίες εμπειρίας μιας τέτοιας Συνείδησης. Η μία είναι όπου η Συνείδηση είναι Ελεύθερη αλλά έχει αντίληψη κάποιου περιεχόμενου, της σκέψης, των αισθήσεων, του κόσμου. Αλλά υπάρχει μια Βαθύτερη Κατάσταση όπου η Συνείδηση είναι Καθαρή Επίγνωση της Αληθινής Φύσης της χωρίς περιεχόμενο. Αυτή η υπερβατική εμπειρία είναι η Αληθινή Φύση μας, η Αληθινή Φύση του Θεού, η Απεριόριστη Πραγματικότητα.

Όταν μια Συνείδηση βρίσκεται (φτάνει, πετυχαίνει) αυτή την Κατάσταση της Απελευθέρωσης από το περιεχόμενό της δεν κάνει κάποια προσπάθεια, ούτε διαχειρίζεται το περιεχόμενό της, απλά το «αντιμετωπίζει». Δεν διαλογίζεται, είναι σε κατάσταση μη-διαλογισμού. Τότε Διαλογίζεται Πραγματικά. Αυτό είναι ο Αληθινός Διαλογισμός όπου δεν γίνεται καμία προσπάθεια, καμία διαδικασία, καμία επίτευξη. Στην πραγματικότητα είναι θέμα κατανόησης, αντίληψης: να συνειδητοποιήσουμε ότι σαν Συνειδήσεις δεν (χρειάζεται και δεν) σχετιζόμαστε με το περιεχόμενό μας, που εξελίσσεται σύμφωνα με τους «δικούς» του νόμους… Έτσι αν και λέμε ότι είναι μια Κατάσταση που πρέπει να πραγματοποιηθεί, στην πραγματικότητα αντιλαμβανόμαστε απλά, την Αληθινή Φύση μας. Δεν αλλάζουμε, δεν πετυχαίνουμε κάτι, δεν γινόμαστε κάτι (που δεν είμαστε). Είμαστε Ήδη και για Πάντα Αυτό που Είμαστε. Απλά «φωτίζεται» η κατάσταση και κατανοούμε τι μας συμβαίνει.

Αυτή η Κατάσταση του μη-διαλογισμού (του Αληθινού Διαλογισμού) όμως, μπορεί να αφομοιωθεί, να βιωθεί από κάποιον που ήδη βρίσκεται σε κατάσταση διαχείρισης του περιεχομένου της Συνείδησης, δηλαδή κάποιου που προσπαθεί να διαλογιστεί, ή που διαλογίζεται, με την τρέχουσα έννοια του όρου. Ο Αληθινός Διαλογισμός είναι το τέλος όλων των διαλογιστικών προσπαθειών: Είναι η Κατάσταση της Πραγματικότητας της Αληθινής Φύσης μας, Απουσία μέσα στην οποία  αναδύεται η ύπαρξη (χωρίς να «υιοθετείται»), Σιωπή μέσα στην οποία ξεφυτρώνουν οι σκέψεις (χωρίς να «ακολουθούνται»), Ησυχία μέσα στην οποία οι δραστηριότητες βρίσκουν το δρόμο τους (χωρίς να μας «ταράζουν»), Ελευθερία μέσα στην οποία ανθίζει η ζωή, η ψυχοσωματική σκέψη, οι αισθήσεις, κι οι υλικές εμπειρίες. Αυτή η Κατάσταση είναι μόνιμη (αν «επιτευχθεί») και διαρκεί: Η ζωή δεν διαχωρίζεται σε περιόδους που διαλογιζόμαστε και ώρες που δεν διαλογιζόμαστε: Είμαστε διαρκώς σε Διαλογισμό, είτε υπάρχει κάποιο περιεχόμενο στη Συνείδηση, είτε όχι.

3. Υπάρχει τέλος μια Τρίτη κατάσταση της Συνείδησης στην οποία βρίσκεται σχεδόν το σύνολο της ανθρωπότητας, όπου η Συνείδηση ταυτίζεται με το περιεχόμενό της, με την (προσωπική) ύπαρξη, την  ψυχοσωματική σκέψη, τις δραστηριότητες της ζωής. Οι περισσότεροι άνθρωποι, όχι μόνο δεν προσπαθούν να διαχειριστούν το περιεχόμενο της Συνείδησής τους, αλλά ταυτισμένοι με αυτό «φέρονται» εδώ ή εκεί, ανάλογα με το που φυσάει ο άνεμος του κάρμα, της μοίρας, του πεπρωμένου.

Οι κοινωνίες παρόλο τον ψευτοπολιτισμό που έχουν αναπτύξει βρίσκονται σε κατάσταση αγριότητας. Κι αυτό αποδεικνύεται από την παγκόσμια κατάσταση, τα προβλήματα των κοινωνιών, την έλλειψη Δικαιοσύνης, την οικονομική ανισότητα, την εκμετάλλευση, την φτώχεια και την δυστυχία… όλα αυτά όχι κάπου μακριά, αλλά κι εδώ, δίπλα μας.

Κυριαρχεί η μεταφυσική άγνοια, ο εγωισμός, το προσωπικό κι ομαδικό συμφέρον, η κοινωνική κι οικονομική ανισότητα κι εκμετάλλευση, ο διχασμός κι η αντιπαλότητα, και τελικά η αδικία κι η δυστυχία.

Τα προβλήματα που αναδύονται στις κοινωνίες τα δημιουργούν οι ίδιες οι κοινωνίες, με την ποιότητα των ανθρώπων που τις απαρτίζουν. Κι είναι αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι που πρέπει να βρουν τις λύσεις. Αν είναι ανώριμοι και δεν μπορούν, απλά πρέπει να υποστούν τις συνέπειες της ανωριμότητάς τους. «Όλοι», (ηγετικές ομάδες και λαός), νομίζουν πως γνωρίζουν κι είναι ικανοί να οδηγήσουν την κοινωνία στο σωστό και το δίκαιο… αλλά το τελικό αποτέλεσμα είναι μια κοινωνία σύγχυσης, διαμάχης, αδικίας, μια κοινωνία ζούγκλα. Ανίκανοι κι άχρηστοι πολιτικοί, κεφαλαιοκράτες σε ξέφραγο αμπέλι, αποχαυνωμένοι θρησκευόμενοι, λαός ηλιθίων που τρέχουν πίσω από το ψέμα, ή το συμφέρον, ή την σκοπιμότητα… δεν φτιάχνουν κοινωνία. Η ψευτοδημοκρατία, η «δικαιοσύνη της αδικίας», κι η «ζωή της ανισότητας» δεν φτιάχνουν «κράτος». Ο «πολιτισμός της σαβούρας» δεν είναι «εξέλιξη», είναι οπισθοδρόμηση. Τούτος ο πλανήτης δεν κατοικείται από τον Homo sapiens (τον Άνθρωπο τον σοφό, τον έμφρονα), όπως αφελώς πιστεύουν επιστήμονες κι απλοί άνθρωποι (που διαψεύδονται από την κατάσταση των κοινωνιών)… αλλά από τον Homo simian (τον Άνθρωπο πίθηκο)… Δεν έχουμε την απαίτηση βέβαια οι πολιτισμένοι συνάνθρωποί μου να δεχτούν τις απόψεις μας (άλλωστε δεν μας διαβάζουν)… Αυτοί έχουν την καταγωγή τους, την περιουσία τους, την καριέρα τους, πηγαίνουν στην Λυρική να παρακολουθήσουν όπερα, είναι καθώς πρέπει… Εμείς είμαστε ευχαριστημένοι που ανασαίνουμε, που βλέπουμε τον ουρανό (έστω και συννεφιασμένο), που περπατάμε στους δρόμους (κι ας είναι γεμάτοι από ανθρώπινα σκουπίδια και σκουπίδια των ανθρώπων)…

Βέβαια υπάρχουν κι άνθρωποι αληθινοί σε τούτο τον κόσμο (λίγοι, αλλά υπάρχουν). Είτε σπάνε το τσόφλι της άγνοιας και βγαίνουν στο Φως, είτε αποδέχονται την μοίρα τους, είτε καταριούνται τον Θεό που δεν  κυβερνά τον κόσμο.

Αλλά… Αλλά ο Θεός Είναι Μέσα μας, Εμείς Είμαστε ο Θεός, ο καθένας μας (στον βαθμό που το «συνειδητοποιούμε»). Όχι μόνο μπορούμε να βιώσουμε το Απόλυτο Μέσα  μας, αλλά έχουμε και ηθική υποχρέωση απέναντι στον εαυτό μας και στους άλλους, στα παιδιά μας και στις μελλούμενες γενιές, να το κάνουμε: Να «αναπτυχθούμε» πνευματικά, να φωτίσουμε την σκοτεινή φύση μας με το Αγνό Φως που βρίσκεται θαμμένο Μέσα μας, και να φωτίσουμε και τους άλλους γύρω μας.

Εσύ Άνθρωπε, μόνος, πρέπει να σωθεί!, Κι εσύ, μόνος, θα πρέπει να σώσεις τον κόσμο, με το να γίνεις παράδειγμα και δρόμος και πρότυπο και μνήμη των ανθρώπων, όπως έκαναν κι άλλοι πριν από σένα, κι όπως θα κάνουν κι άλλοι μετά από σένα. Πέτα τα αγάλματα του Βούδα και τις εικόνες του Χριστού στα σκουπίδια, Εσύ είσαι ο Βούδας, Εσύ είσαι ο Χριστός… Δεν βλέπεις την Νέα Αυγή που Χαράζει; Δεν βλέπεις ότι μόνος προορισμός για όσους ήρθαν σε τούτο τον κόσμο είναι να συνειδητοποιήσουν ότι Είναι Θεός, ότι Μόνο Θεός Υπάρχει, ότι Όλα Είναι Θεός;… όλα τα άλλα είναι σκιές στην ύπαρξη, σκουπίδια στον χρόνο, άνεμος που φύσηξε κι έφυγε μακριά αφήνοντας μόνο τη σιωπή.

Ξύπνα Αδελφέ! Είναι Ώρα! Ξημερώνει!

Θεός και Άνθρωπος

Ο Θεός Είναι Απεριόριστη Συνείδηση που Απλώνεται παντού, Δραστηριοποιείται μέσα στο κάθε τι. Η Απεριόριστη Συνείδηση Αποτελεί το Υπόβαθρο κάθε μορφής ύπαρξης. Ο Θεός Είναι το Στήριγμα, η Ουσία,, το Όριο, κι ο Προορισμός κάθε εξελικτικής πορείας της ύπαρξης.

Αυτή η Απεριόριστη Συνείδηση Είναι η Πραγματική Οντότητα μέσα σε κάθε ον. Αυτή η Απεριόριστη Συνείδηση Είναι η Πραγματική Ουσία του Ανθρώπου, κάθε ανθρώπου. Όλα τα πλάσματα είναι εκδηλώσεις (κι ενσαρκώσεις) Αυτής της Απεριόριστης Συνείδησης. Αυτή η Απεριόριστη Συνείδηση είναι η Ουσία σου, Εσύ, όταν Βιώνεις την Πραγματική Ύπαρξή σου.

Αυτή η «δήλωση» είναι το Μήνυμα όλων των Μεγάλων Διδασκάλων προς τους ανθρώπους. Είναι το Υπέρτατο Μυστικό της δημιουργίας. Δεν είναι «βλαστήμια» ενάντια στο Θεό. Το «εγώ κι ο Θεός είμαστε ένα» (που έλεγε παλιά ο Ιησούς), αφορά την ανθρώπινη φύση, το ανθρώπινο είδος, όχι κάποιο συγκεκριμένο «πρόσωπο». Έτσι διδαχτήκαμε από τον Ιησού, τους μυστικούς πατέρες, τους διδασκάλους μας.

Όταν Αυτή η Απεριόριστη Συνείδηση που οι άνθρωποι ονομάζουν Θεό «Περιορίζεται» μέσα στους όρους της σχετικής ύπαρξης, του χώρου, της δράσης, της μορφής… γεννιέται το «Εγώ»… ένα Παγκόσμιο Εγώ στο κόσμο του Πνεύματος, ένα Διευρυμένο Εγώ στους ανώτερους κόσμους, ένα ψυχοσωματικό εγώ στον κόσμο της μορφής.

Όταν Αυτή η Απεριόριστη Συνείδηση Εκδηλώνεται στον υλικό κόσμο, σαν ψυχοσωματική οντότητα, δεν Λειτουργεί σαν Καθαρή Φύση, αλλά μέσα από τους περιορισμούς του ψυχοσωματικού εγώ.

Αν και ο Άνθρωπος στην Πραγματική Οντότητά του είναι Απεριόριστη Συνείδηση, εκδηλώνεται μέσα από το περιορισμένο εγώ, που εκφράζεται μέσα από ψυχολογικές διαδικασίες και σωματικές δράσεις και πράξεις.

Το «εγώ», πέρα από την μεταφυσική του υπόσταση και λειτουργία, είναι ένα «ψυχολογικό σύμπλεγμα», λειτουργεί στον κόσμο της μορφής σαν ένα «ψυχολογικό κέντρο» γύρω από το οποίο συγκεντρώνονται αντιλήψεις της ύπαρξης, αντιλήψεις της προσωπικής ύπαρξης και διάκρισης από τον κόσμο, σκέψεις, συναισθήματα κι επιθυμίες, σωματικές αισθήσεις, ανάγκες επιβίωσης στο κόσμο, πράξεις και γεγονότα που εισρέουν στην αντίληψη, ο γήινος χρόνος…

Το εγώ είναι το «οχυρό» του ανθρώπου. Μέσα από το εγώ υπερασπίζεται την περιορισμένη ύπαρξή του, τους «δικούς» του, τα «δικά» του, ό,τι νομίζει απαραίτητο και χρήσιμο.

Στο τέλος… το εγώ γίνεται η φυλακή του ανθρώπου.

Η Ενότητα, η «Κοινωνία», η επικοινωνία, η «σχέση», είναι δυνατή όταν ξεπερνιέται το εγώ. Όταν όλοι είναι οχυρωμένοι στο εγώ τους είναι αδύνατο να νοιώσουν την «Ενότητα με όλα», να «κοινωνήσουν» με τους άλλους, να επικοινωνήσουν, να έχουν ουσιαστικές σχέσεις. Κι έτσι όλα καταλήγουν σε «διαμάχη».

Έτσι, ούτε κοινωνίες «χτίζονται», ούτε σχέσεις αληθινές υπάρχουν. Οι άνθρωποι «συμβιώνουν» αναγκαστικά, ομαδοποιούνται ανάλογα με τα περιορισμένα συμφέροντά τους, εκμεταλλεύονται ο ένας τον άλλο, και σέρνονται στο χορό της δυστυχίας… σαν χορός σε αρχαίο δράμα, καμιά φορά σαν χορός σε αρχαία κωμωδία.

Άνθρωπε! Κοίταξε μέσα σου «πως» λειτουργείς. Κοίταξε γύρω σου σε τι κοινωνία ζεις. Αυτό σου αξίζει; Αυτό σου πρέπει; Δεν θέλεις να ζήσεις διαφορετικά; καλύτερα; Δεν θέλεις να ζήσεις με Γνώση; με Αγάπη; Με ουσιαστική επικοινωνία; Να είσαι ευτυχισμένος κι εσύ κι όλοι γύρω σου; Δεν θέλεις να βγεις από τον εφιάλτη που βιώνεις;

Ποια είναι η Αληθινή Γνώση; Ο Ιησούς συνήθιζε να λέει πως «αληθινή γνώση είναι να γνωρίσεις τον Θεό», που πάει να πει (όπως εξηγούσε κατ’ ιδίαν στους μαθητές του, στους οποίους έλαχε να γνωρίσουν τη «μυστήρια της βασιλείας των ουρανών») «να γνωρίσεις την Αληθινή Ουσία σου, στο βάθος της ύπαρξής σου».

Ποιος είναι ο Δρόμος για τον Θεό; Ποια είναι η στενή και τεθλιμμένη οδός που μας οδηγεί στην Απεραντοσύνη της Αληθινής Ζωής; Ο Ιησούς συνήθιζε να λέει πως « η βασιλεία των ουρανών είναι μέσα μας, δεν έρχεται στον χρόνο, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, αλλά ξαφνικά, μέσα μας, σαν αστραπή έμπνευσης, όταν ξεπερνώντας το εγώ ανοιγόμαστε στην Απεραντοσύνη της Ύπαρξης, στην Πραγματικότητα του Θεού».

Ποια είναι η Αληθινή Αρετή; Να Βιώνουμε Μέσα μας τον Θεό, να Βιώνουμε την Ενότητα με όλα, να μετουσιώνουμε το βίωμα σε Αγάπη, απεριόριστη κοινωνία με τους άλλους, ειλικρινή επικοινωνία, καλοσύνη, και προσφορά και ουσιαστική δράση για το καλό όλων.

Ο Θεός Είναι Απεριόριστη Συνείδηση και Μέσα στον Θεό δεν χωράει «εγώ».

Ο Θεός Είναι Ενότητα, δεν υπάρχει διαμάχη.

Ο Θεός Είναι Αγάπη, δεν χωράει διακρίσεις.

Ο Θεός Είναι Κοινωνία, δεν χωράει συγκρούσεις.

Ο Θεός Είμαστε Όλοι, Όλα, πως γίνεται να βαδίζουμε σε διαφορετικούς δρόμους;

Άνθρωπε! Αν δεν Ανυψωθείς πάνω από τους περιορισμούς, δεν θα Αντικρύσεις ποτέ την Απεραντοσύνη της Ύπαρξης, τον Ουρανό της Αλήθειας, την Πραγματικότητα του Θεού.

Άνθρωπε! Σπάσε το τσόφλι του εγώ, για να «γεννηθείς άνωθεν», για να γεννηθείς στο Φως, στην Απεραντοσύνη, στη Ζωή… Γιατί αυτή είναι η Αληθινή Ζωή, η Αιώνια Ζωή, «να είσαι Μαζί Με Τον Θεό, Ουσία από την Ουσία Του, Φως από το Φως Του, Θεός Αληθινός»

Μόνο Αντίληψη Υπάρχει

Η Μόνη Πραγματικότητα που μπορεί να συλλάβει η Αντίληψη είναι η Στιγμή που Ρέει, το Περιεχόμενο της Αντίληψης που μεταβάλλεται συνεχώς, η ροή των φαινομένων, η διαρκής αλλαγή. Συνεπώς η πραγματικότητα είναι το ίδιο το φαινόμενο της ροής, η Διαρκής Ροή, όχι τα φαινόμενα που έρχονται και φεύγουν. Αλλά πίσω από την ίδια τη Ροή είναι Αυτός που Αντιλαμβάνεται. Αυτός που αντιλαμβάνεται, η ροή των φαινομένων, τα φαινόμενα, δεν είναι κάτι διαφορετικό: Είναι μονάχα Δραστηριότητα της Αντίληψης.

Η Ηρεμία (η Απουσία Κίνησης, εξέλιξης, φαινομένων) κι η Δραστηριότητα Εδράζονται στην Αντίληψη, είναι Αντίληψη, δεν είναι κάτι διαφορετικό. Η Ίδια η Αντίληψη, Ελεύθερη, Ανεμπόδιστη, Έξω από τη Ροή της Δημιουργίας, ή μέσα στη ροή των φαινομένων, είναι Πέρα από όλα αυτά, πέρα από τον χρόνο, στην Αιωνιότητα που Ρέει έξω από τον χρόνο, αφού περιλαμβάνει τα πάντα, το πριν το τώρα, το μετά… έξω από το όνειρο μιας ξεχωριστής, «αντικειμενικής» δημιουργίας.

Μια Αντίληψη που Υψώθηκε πάνω από το όνειρο, είναι Μια Απεριόριστη Αντίληψη, Μια Αντίληψη που Είναι, αλλά ούτε έρχεται, ούτε πηγαίνει, γιατί είναι παντού, πάντα.

Αυτή η Αντίληψη είναι η ίδια η Δική σου Αντίληψη. Εσύ είσαι ο Απόλυτος Κυρίαρχος της Δράσης σου. Μπορείς να Ελευθερωθείς από όλες τις περιοριστικές δραστηριότητες, ή να καθυστερείς, ή να χάνεσαι σε αυτές τις δραστηριότητες. Οι Επιλογές είναι δικές σου. Κανένας δεν μπορεί να σου σταθεί εμπόδιο. Αλλά και κανένας δεν μπορεί να σε απαλλάξει από τις συνέπειες  των επιλογών σου.

Μόνο αντίληψη Υπάρχει. Όλα είναι Αντίληψη. Όλοι είναι Αυτή η Αντίληψη… κανένα ονειρικό εγώ δεν μπορεί να ορθωθεί σε πραγματικότητα… αργά ή γρήγορα θα καταρρεύσει.

Αν η Φύση της Συνείδησης Είναι Άπειρη, Ελεύθερη κι Αιώνια τότε έχουν δίκηο οι Σοφοί που μας το λένε από χρόνια… Αν η Αφύπνιση, η Φώτιση είναι Έμφυτη Δυνατότητα που Πηγάζει από τη Φύση μας τότε, αργά ή γρήγορα θα εκδηλωθεί…  Αν είναι έτσι, τότε αυτό που μας εμποδίζει από το σκοτάδι να Αναδυθούμε στο Φως, είναι μονάχα η άγνοια, που υψώνει τείχη ή λοξοδρομεί από τον Δρόμο της Φύσης χαράζοντας δύσβατα μονοπάτια στην ερημιά της ύπαρξης, μόνο και μόνο γιατί πιστεύει πως αυτό είναι ελευθερία…

Αν είναι αλήθεια όλα αυτά τότε η Αποδοχή της Φύσης μας, που ανθίζει μόνη της και χαράζει το δικό της δρόμο είναι Σοφία κι όχι μοίρα… Αν η Ταπεινότητα μας δείχνει την πορεία στο δρόμο που ανοίγει μόνος του τότε είναι Αληθινή Δράση κι όχι δουλικότητα… Αν η Βεβαιότητα ότι Βαδίζουμε το Δρόμο μας Ενώνει με Όλο το Σύμπαν, τότε είναι Εμπειρία κι όχι τυφλή πίστη…

Αν Βαδίζουμε το Δρόμο τότε έχουμε Φτάσει ήδη, οι Ορίζοντες είναι ανοιχτοί και τα μάτια μας αναπαύονται στην Απεραντοσύνη…

Η Φύση Αποκατεστημένη

Η ΦΥΣΗ είναι Αγνή Διαδικασία Ύπαρξης, Χωρίς Ιδιότητες (στην Υπερβατική Προσέγγισή της) ή με Διάφορες Ιδιότητες που συνιστούν ακριβώς τον «Χαρακτήρα», τον Τρόπο Ύπαρξης, σαν διαδικασίες, λειτουργίες, εμπειρίες ζωής. Προπάντων: Η ΦΥΣΗ δεν είναι Ουσία!

Έτσι, η ΦΥΣΗ Εκφράζεται σαν Αντίληψη, Βασική Γνωστική Διαδικασία, κι είναι Ακριβώς αυτή η Βασική Διαδικασία που Αποτελεί το Υπόστρωμα, το Πραγματικό Περιεχόμενο και την Ύστατη «Ουσία» κάθε «Διαφοροποιημένης» Διαδικασίας.

Η ΦΥΣΗ, η Αντίληψη, Εκδηλώνεται έτσι, σαν Αντίληψη (στην Πρωταρχική Αγνή της Εκδήλωση), Σκέψη, Συναίσθηση, Αίσθηση, Σωματική Εμπειρία και Δραστηριότητα.

Η ΦΥΣΗ είναι Εξ’ Αρχής και για Πάντα Αγνή Διαδικασία κι όλες οι «επιμέρους» διαδικασίες που «αναγνωρίζονται», Αντίληψη, Σκέψη, Αίσθηση, κλπ., είναι το ίδιο Αγνές.

Συχνά λέγεται, από πνευματικούς ανθρώπους, ότι η σκέψη, ή η αίσθηση, παραπλανά, δεν αποκαλύπτει την Πραγματικότητα. Η Αλήθεια είναι ότι δεν είναι οι λειτουργίες (η σκέψη, η αίσθηση, κλπ.) που παραπλανούν αλλά ο τρόπος που τις χρησιμοποιούμε (εμείς οι άνθρωποι).

Ακόμα και Μεγάλοι Διδάσκαλοι λένε συχνά πως πρέπει να ξεπεραστεί η σκέψη, η μνήμη, όλη η διαδικασία, που «διαχωρίζει» και προκαλεί σύγχυση, που μας κρατά δεσμευμένους σε μια πλαστή πραγματικότητα. Πιο σωστό θα ήταν να διατυπωθεί αυτό διαφορετικά γιατί οι άνθρωποι συχνά δεν κατανοούν ακριβώς αυτό που λέγεται και παρεξηγούν. Πρέπει να ξεπερασθεί όχι η σκέψη, σαν λειτουργία, που είναι μια τελείως αγνή και χρήσιμη διαδικασία, αλλά ένας συγκεκριμένος τρόπος σκέψης, που οι άνθρωποι εφαρμόζουν χιλιετηρίδες τώρα και που τους οδηγεί τελικά σε αδιέξοδο.

Η Αντίληψη (όπως κι οι επιμέρους λειτουργίες, σκέψη, αίσθηση, υλική εμπειρία…) πρέπει να είναι Ελεύθερες – δηλαδή Διαδικασίες που ανιχνεύουν διαδικασίες, το γίγνεσθαι, το πανόραμα των φαινομένων της ύπαρξης.

Η Αντίληψη δεν μπορεί να Ανυψωθεί, να Πετάξει στο Απεριόριστο, όταν κλείνεται σε περιορισμούς, ή σε «οπτικές».

Η Σκέψη δεν μπορεί να παρακολουθήσει το γίγνεσθαι όταν απολιθώνεται σε ιδέες – και φτιάχνει ένα φανταστικό τεχνητό κόσμο.

Η Αίσθηση δεν μπορεί να γνωρίσει και να «απολαύσει» τον κόσμο όταν παγιδεύεται σε εμμονές, τεχνητές επαναλήψεις αναγκών, ή λανθασμένες δραστηριότητες.

Θέλουμε να πούμε πως δεν είναι η ΦΥΣΗ, η ΦΥΣΗ ΜΑΣ, που μας παραπλανά ή μας οδηγεί λάθος αλλά η λανθασμένη χρήση των δυνάμεων (με τις οποίες μας «προίκισε» η ΦΥΣΗ) είναι που μας οδηγεί στην σύγχυση και στο «χάος».

Η Απελευθέρωση, όπως γίνεται αντιληπτή από όλους τους Μεγάλους Διδασκάλους, τους Διδασκάλους των Ουπανισάδ, τον Λάο Τσε, τον Βούδα, τον Ορφέα, τον Ιησού, δεν είναι απελευθέρωση από την ΦΥΣΗ αλλά από τους λανθασμένους τρόπους χρήσης της ΦΥΣΗΣ. Είναι Αποκατάσταση της ΦΥΣΗΣ, είναι Επιστροφή στην Φυσική Λειτουργία μας. Είναι, με άλλα λόγια, το ξεπέρασμα των διεστραμμένων τρόπων του ανθρώπου.

Ολόκληρος ο ανθρώπινος πολιτισμός στηρίζεται σε λανθασμένους τρόπους αντίληψης, στηρίζεται σε απαρχαιωμένους τρόπους σκέψης, σε απολιθωμένες δράσεις.

Οι άνθρωποι αντιλαμβάνονται λανθασμένα.

Σκέπτονται λανθασμένα.

Δρουν λανθασμένα.

Η κοινωνία τους στηρίζεται σε αυτές τις λανθασμένες ενέργειες. Το πολιτικό σύστημά τους είναι εξ’ αρχής λανθασμένο γιατί στηρίζεται όχι στην ζωντανή πραγματικότητα αλλά σε παγιωμένες αντιλήψεις περί εγώ, συμφέροντος, ιδιοκτησίας, συναλλαγής, κλπ… Το οικονομικό σύστημά τους δεν είναι το φυσικό σύστημα παραγωγής-κατανάλωσης αλλά ένα τεχνητό σύστημα με εικονικές αξίες, μη ελεγχόμενη ιδιοκτησία, ιδιοτελή και ύποπτα συμφέροντα, διαμάχες, συγκρούσεις, κλπ… Όλα είναι λάθος!

Ασφαλώς, Αυτός που Αντιλαμβάνεται Πέρα από αυτούς τους περιορισμένους τρόπους των ανθρώπων, Βιώνει Μια Ευρύτερη Πραγματικότητα.

Αντιλαμβάνεται το Βάθος της Ύπαρξης που είναι πέρα από τα φαινόμενα. Στηρίζει την Ζωή του στην Ίδια την Αγνή Παρουσία (στο Χώρο της Ύπαρξης) κι όχι στα φαινόμενα. Ζει σε ένα Ήσυχο, Ειρηνικό κι Ανέγγιχτο από τους ανθρώπους, Κόσμο. Ζει στην Πραγματικότητα, δεν ζει στον φανταστικό κόσμο των ανθρώπων.

Αυτό όμως το ΒΑΣΙΛΕΙΟ ΤΗΣ ΦΥΣΗΣ, της ΑΓΝΗΣ ΚΙ ΥΓΙΟΥΣ ΦΥΣΗΣ, δεν είναι κάτι που θέλουν (ή ίσως δεν μπορούν να γνωρίζουν και να θέλουν) οι άνθρωποι. Οι άνθρωποι προτιμούν να ζουν στην σκοτεινή σπηλιά των σκιών της σκέψης τους.

Εμείς όμως Ζούμε στο Φως, Χαιρόμαστε το Φως κι η Συμπόνια μας για τους ανθρώπους έχει την Ουσία της Αγάπης κι όχι του εγωιστικού συναισθηματισμού της ψευτοανωτερότητας, ή της «φιλανθρωπίας». Όλοι παιδιά της ΦΥΣΗΣ είναι. Όλοι. Κι υποκλινόμαστε ταπεινά στις επιλογές των ανθρώπων. Ακόμα κι όταν τους οδηγούν στην απώλεια. Είναι δικές τους επιλογές. Μόνο σεβασμό οφείλουμε. Και να είμαστε Εδώ, Παρόντες.

Η Συνειδητότητα στο βάθος του όντος

Η ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ, η ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΤΗΤΑ, η ΕΠΙΓΝΩΣΗ, (αυτά τα Τρία είναι Ένα), είναι το Κοινό Στοιχείο όσων υπάρχουν (σε παγκόσμιο και σε ατομικό επίπεδο). Είναι το Απλό Υπόβαθρο όλων όσων «φανερώνονται», λειτουργούν κι εξελίσσονται. Είναι το Ένα και Μοναδικό Υποστήριγμα  κάθε εκδήλωσης.

Εξ’ αιτίας της Απλής και Κενής Φύσης της, η ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΤΗΤΑ δεν γίνεται αντιληπτή αφού «προβάλλεται» το «περιεχόμενο», το «δευτερεύον φαινόμενο». Αυτό συμβαίνει τόσο στο επίπεδο της δημιουργίας όπου το Υποστήριγμα  δεν γίνεται αντιληπτό αλλά «προβάλλεται» η δημιουργία, η γέννηση, η εξέλιξη, το φαινόμενο, όσο και στο επίπεδο του ατομικού όντος όπου το Υποστήριγμα  δεν γίνεται αντιληπτό αλλά «προβάλλεται» η ύπαρξη, η σκέψη, η αντίληψη, το φαινόμενο, το σώμα στην προκειμένη περίπτωση, κι η αντίληψη του εξωτερικού κόσμου.

Αν καθίσουμε και στοχαστούμε (ο καθένας μας), η ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΤΗΤΑ είναι Αυτό που Υπάρχει πίσω από όλα: έχουμε επίγνωση της ύπαρξής μας, έχουμε επίγνωση της σκέψης μας, έχουμε επίγνωση του σώματός μας κι όσων αντιλαμβανόμαστε κι αισθανόμαστε από τον εξωτερικό κόσμο. Η ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΤΗΤΑ είναι που τα Υποστηρίζει όλα αυτά, που τα κάνει «φανερά».

Η Ίδια η ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΤΗΤΑ δεν έχει δικό της περιεχόμενο από την Φύση της, στην Φύση της, Είναι Κενή: Φωτίζει όμως την «Κίνηση», την ύπαρξη, την σκέψη, το φαινόμενο.

Τα όντα, το κάθε ον, δεν δίνει σημασία σε «Αυτό που Είναι το Υποστήριγμα ( σε Αυτό που Υποστηρίζει)», που «Φανερώνει ό,τι συμβαίνει», αλλά σε «αυτό που συμβαίνει»: Όταν το ον αντιλαμβάνεται και κατανοεί ότι «υπάρχει κάτι» προσβλέπει πάντα σε «αυτό που συμβαίνει»: Ταυτίζει την ύπαρξη με το «γίγνεσθαι», με το «φαινόμενο». Αυτό όμως είναι, στην κυριολεξία, μία «αντιστροφή της πραγματικότητας».

Η ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΤΗΤΑ Αποτελεί την Πηγή και την Ουσία του «φαινομένου». «Εξ’ Αυτής, Δι’ Αυτής και Εις Αυτήν γίνονται τα πάντα». Η ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΤΗΤΑ δεν αποτελεί απλά μία εγγενή ιδιότητα των φαινομένων, δεν αποτελεί ένα απλό κατηγόρημα του φαινομένου, όπως αντιλαμβάνεται η ανθρώπινη σκέψη και διατυπώνει ο ανθρώπινος λόγος. Η ύπαρξη είναι συνειδητή, η σκέψη είναι συνειδητή, το σώμα κι οι διεργασίες του, κι αίσθηση του εξωτερικού κόσμου, είναι συνειδητά, κλπ.

Η ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΤΗΤΑ λόγω της Φύσης της Είναι Παντού, Διαπερνά τα πάντα, είναι Παρούσα στα πάντα (άλλοτε φανερά, άλλοτε «υποκρυπτόμενη»). Είναι Καθαρή Επίγνωση, Κενή Περιεχομένου, αλλά δίνει ουσία και υπόσταση σε κάθε εκδήλωση, σε κάθε φαινόμενο. Είναι Πάντα, σε όλα τα πεδία (σε όλους τους κόσμους) το Βάθος του όντος, η ουσία του, η «ψυχή» του.

Εξ’ αιτίας ακριβώς της (Κενής) Φύσης της και της Λανθάνουσας Παρουσίας της δεν γίνεται άμεσα αντιληπτή από τα συνειδητά όντα που ταυτίζουν την ύπαρξη με την «ατομική παρουσία» τους, τις ατομικές διαδικασίες τους και δραστηριότητές τους.

Η ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΤΗΤΑ πάντα αποτελεί την Πηγή, το Υποστήριγμα, την Ουσία, το Βάθος, την «Ψυχή», της «ατομικής παρουσίας». Είναι απλά Εδώ, Παρούσα, Τώρα, δεν έχει άλλες ιδιότητες. Αποτελεί όμως (σε σύγκριση με την ατομική οντότητα) την Υπέρβαση των ορίων του εγώ, την Ελευθερία, την Απεραντοσύνη της Αντίληψης, το Άχρονο, το Παν. Είναι Αυτή η Υπερβατική, Πλήρης, Πανταχού Παρούσα (σε χρόνο και χώρο), Αντίληψη που οι άνθρωποι ονομάζουν Θεό: Είναι ο Εντός μας Θεός.

Δεν μπορούμε να βρούμε, να βιώσουμε, να συνειδητοποιήσουμε Αυτή την Εσώτερη Φύση μας, την Αληθινή Ουσία μας, λειτουργώντας σε εξωτερικές δραστηριότητες… δεν είναι ύπαρξη, δεν συλλαμβάνεται με την σκέψη, ούτε είναι αντικείμενο των αισθήσεών μας.

Ασφαλώς για ένα ον που προσανατολίζεται στην εξωτερική ύπαρξη (που θεωρεί ύπαρξη μόνο την ύπαρξη μέσα στην δημιουργία, την σκέψη, τις αισθήσεις, την ζωή στον εξωτερικό κόσμο) δεν γίνεται κατανοητό πως η Αληθινή Ύπαρξη είναι πέρα και πάνω από όλα τα «φαινόμενα». Και το να μιλάς σε τέτοια όντα είναι άδικος κόπος.

Μπορεί να Κατανοήσει την Αλήθεια μόνο κάποιο ον που Αναζητά την Πηγή των φαινομένων, την Ουσία του γίγνεσθαι, την Αληθινή Ύπαρξη. Ας μην κοροϊδευόμαστε, όλοι οι Μεγάλοι Διδάσκαλοι, σαν τον Λάο Τσε, τον Βούδα, τον Ιησού, μιλούσαν για μια Εσωτερική Πραγματικότητα που μπορούμε να Προσεγγίσουμε ξεπερνώντας όλες τις επιφανειακές δραστηριότητες, μιλούσαν για το Εσωτερικό Βασίλειο της Απόλυτης Σιγής, της Αληθινής Ύπαρξης, της Αληθινής Ζωής.

Η Βίωση της Εσωτερικής Πραγματικότητας είναι η Ολοκληρωμένη Ύπαρξη που Συμπεριλαμβάνει τόσο την ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΤΗΤΑ όσο και το «Περιεχόμενο» (το «φαινόμενο»). Με καμία έννοια η Καθαρή Επίγνωση δεν είναι το «αντίθετο» της ύπαρξης μέσα στην δημιουργία (όπως νομίζουν όσοι είναι απορροφημένοι στην φαινομενική ύπαρξη).

Όποιος Βιώνει την Απόλυτη Κατάσταση Είναι Πλήρης Συνειδητότητα που Αγκαλιάζει το σύνολο των φαινομένων. Η Βίωση του Απολύτου δεν είναι απομόνωση σε κάποια άλλη, υπερβατική, ξέχωρη από την δημιουργία, κατάσταση. Η Πραγματικότητα είναι Μία, Αξεχώριστη, και τα Συμπεριλαμβάνει όλα. Δεν είναι μόνο ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΤΗΤΑ, ούτε μόνο φαινομενική ύπαρξη. Είναι και τα Δύο. Φώτιση και φαινομενική ύπαρξη δεν είναι ξεχωριστά. Όμως μία Συνείδηση μπορεί να έχει πλήρη αντίληψη της Πραγματικότητας, ή να έχει μερική αντίληψη της Πραγματικότητας. Είναι διαφορετικό όμως να Βιώνεις με Πλήρη Συνειδητότητα  την φαινομενική ύπαρξη (που έτσι αποτελεί ένα επιφαινόμενο, δεν σε παραπλανά, και δεν σε δεσμεύει), κι είναι τελείως διαφορετικό (ενώ είσαι ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΤΗΤΑ) να απορροφιέσαι στην φαινομενική ύπαρξη σαν να είναι η πλήρης, αληθινή, και μοναδική ύπαρξη.

Κι αν μιλάμε για το Έσω, το Βάθος, την Φώτιση, σε σχέση με την αφώτιστη κατάσταση, αναφερόμαστε στο Όλο (την Φωτισμένη Κατάσταση) σε σχέση με το μερικό (την αφώτιστη κατάσταση), όχι σαν αντίθετα.

Ο Φωτισμένος σε τι διαφέρει από τον αφώτιστο; Ο Φωτισμένος Ζει Συνειδητά, Εδώ, Τώρα. Δεν έρχεται, δεν πηγαίνει, δεν εξελίσσεται, δεν πραγματοποιεί. Είναι Ήδη. Βιώνει το Είναι (που αγκαλιάζει το φαινόμενο). Ο αφώτιστος είναι (ατομική) ύπαρξη, είναι σκέψη, είναι αίσθηση, είναι σώμα, (δηλαδή μισή ύπαρξη).

Η Φώτιση είναι Συνειδητοποίηση της Αληθινής Φύσης μας (που είναι ΚΑΘΑΡΗ ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΤΗΤΑ που αγκαλιάζει τα πάντα), δεν είναι πραγματοποίηση, δεν συμβαίνει με διαδικασίες, δεν συμβαίνει στο χρόνο, δεν υφίσταται μέσα στον χρόνο. Η Φώτιση έρχεται ξαφνικά όταν συνειδητοποιείς ότι είσαι (μόνο) ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΤΗΤΑ που αγκαλιάζει το φαινόμενο, όχι σκέτο φαινόμενο, μόνο το φαινόμενο.

Η Φώτιση είναι Πλήρης Ζωή, Αληθινή Ζωή, Αιώνια Ζωή, που αγκαλιάζει τα πάντα. Δεν είναι Ζωή η ζωή της δημιουργίας, (αυτή είναι μισή ζωή). Γι’ αυτό ο Ιησούς συνήθιζε να λέει «ος γαρ αν θέλει την ψυχὴν αυτού σώσαι, απολέσει αυτήν· ος δ᾿ αν απολέσει την εαυτού ψυχὴν ένεκεν εμού και του ευαγγελίου ούτος σώσει αυτήν». («Όποιος θέλει να σώσει την ψυχή του, την ζωή του στον κόσμο, θα την χάσει. Όποιος όμως χάσει την ψυχή του, την ζωή του στον κόσμο, για μένα και το ευαγγέλιο αυτός θα κερδίσει την αληθινή, την αιώνια ζωή»). Και για τον Ιησού Αληθινή, Αιώνια Ζωή, είναι ακριβώς, η εν Θεώ Ζωή, η Πλήρης Ζωή κι εδώ στη γη, και «μετά την γη», μια Ζωή που Βρίσκουμε Μέσα μας, κατά τα «λεγόμενα» του Ιησού.

Η Αληθινή Φύση μας, η Αληθινή Ζωή, είναι Αυτό που Είμαστε πραγματικά (πέρα από την φαινομενική ύπαρξη και την εξωτερική δραστηριότητα). Χρειάζεται μόνο να το «συνειδητοποιήσουμε». Δεν υπάρχει εξωτερικός δρόμος να φτάσεις Εδώ, δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί (με εξωτερικά μέσα), δεν ανήκει στο χρόνο. Το Βασίλειο  αυτό δεν είναι εκ του κόσμου, αλλά αγκαλιάζει τον κόσμο.

Η Πλήρως Αφυπνισμένη Κατάσταση είναι η Πραγματική Ολοκληρωμένη Ύπαρξη, η Αληθινή Ζωή. Κι αυτό είναι η Ουσία όλων, του κάθε όντος, του καθενός, όσο ταπεινό, ή «διεστραμμένο» κι αν είναι. Υπάρχουν μόνο «αφώτιστα όντα», όχι «κακά όντα».

Η Πραγματικότητα είναι Αλήθεια, είναι Γνώση, είναι Αρετή, είναι Δικαιοσύνη, και Ισότητα, απέναντι σε όλους κι όλα. Αυτός είναι ο Πρώτος και Μοναδικός Κανόνας της Πραγματικής Ζωής. Άλλη Ζωή δεν υπάρχει.

Η Συνείδηση Είναι Ελεύθερη, Εδώ, Τώρα

Η Πραγματικότητα, ο Θεός, η Συνείδηση, (όλα αυτά είναι το ίδιο), Είναι Εδώ, Τώρα, (από την αρχή του χρόνου, και για πάντα).

Υπάρχουν διάφορες βαθμίδες Αντίληψης της Πραγματικότητας, όχι ξεχωριστοί κόσμοι. Κι όλα αυτά βρίσκονται μέσα στην Μία Πραγματικότητα.

Δεν υπάρχει Έσω, έξω, εσωτερικοί κόσμοι κι εξωτερικός κόσμος. Οι «εσωτερικοί κόσμοι» είναι αντιληπτικές καταστάσεις (Καταστάσεις της Συνείδησης), όχι «χώροι». Η μόνη αντιληπτική κατάσταση που υφίσταται σαν χώρος είναι ο κόσμος των μορφών, ο υλικός κόσμος.

Η Συνείδηση Είναι Εδώ, Τώρα, (Πάντα). Η Συνείδηση Είναι από την Φύση της, Άπειρη, Ελεύθερη, αλλά μπορεί να αποροφιέται σε ιδιαίτερες καταστάσεις, αντιληπτικές καταστάσεις, ή στον κόσμο των μορφών. Στους «Εσωτερικούς Κόσμους» (που είναι μόνο αντιληπτικές καταστάσεις) η Συνείδηση δεν Εκδηλώνεται με κάποιο «φορέα» αλλά με «αντιληπτικούς περιορισμούς». Στον Κόσμο των Μορφών η Συνείδηση εκδηλώνεται με ένα ψυχοσωματικό φορέα, κι ενώ έχει την δυνατότητα να βιώσει κι «εσωτερικές αντιληπτικές καταστάσεις» συνήθως είναι απορροφημένη (μέσω των ψυχοσωματικών λειτουργιών) στον εξωτερικό κόσμο.

Η Βίωση της Πραγματικότητας, η Φώτιση, η Ελευθερωμένη Συνείδηση είναι Συνειδητοποίηση της Αληθινής Φύσης της Συνείδησης. Πρόκειται για μια Διεύρυνση της Συνείδησης, για Διεύρυνση της Αντιληπτικότητας (που είναι εσωτερική κατάσταση και λειτουργία), όταν «στρέφεται» προς την ίδια την λειτουργία της, και δεν έχει καμία σχέση ούτε με τις ψυχοσωματικές λειτουργίες, ούτε με την νόηση, ούτε με τις αισθήσεις, ούτε με τον εξωτερικό κόσμο.

Η Αντίληψη της Πραγματικότητας μας οδηγεί στην Αντίληψη της Μίας Πραγματικότητας που συμπεριλαμβάνει τα πάντα (και την εξωτερική εμπειρία), κι όχι «έξω» από τον κόσμο. Αυτό που «αλλάζει» είναι ο τρόπος που «αντιλαμβανόμαστε» το Εδώ, το Τώρα, την Ζωή, τον κόσμο... δεν μεταφερόμαστε κάπου αλλού.

Η Αντίληψη της Πραγματικότητας μπορεί να εστιάζεται είτε στην Ίδια την Φύση της Συνείδησης (χωρίς αντίληψη του εξωτερικού κόσμου), είτε να δραστηριοποιείται και στον κόσμο των μορφών.

Στην πραγματικότητα η Συνείδηση Είναι Πάντα Ελεύθερη: Παρούσα σαν Συνείδηση, αλλά απούσα σαν εγώ, χωρίς να εμπλέκεται στην κίνηση του νου, στην λειτουργία του ψυχισμού, και στην ψυχοσωματική δραστηριότητα. Υπάρχει Εδώ, Τώρα, χωρίς προσπάθεια, χωρίς επιδιώξεις, σε απόλυτη μακαριότητα, στο «μάτι του κυκλώνα των μορφών» που στροβιλίζεται και κουτρουβαλάει στην δυνατότητα και στο ενδεχόμενο, και στην τυχαιότητα...

Οι περισσότερες συνειδήσεις είναι εγκλωβισμένες στην ψυχοσωματική λειτουργία και χρησιμοποιούν την νόηση για να φτιάξει μια εικόνα για τον κόσμο και να προσανατολιστεί στην δραστηριότητα, στην ζωή και στον κόσμο. Όλα αυτά είναι μόνο «εικόνες του μυαλού». Φαντάζονται ότι ο Θεός είναι κάτι εξωτερικό (από τον Εαυτό τους, απέναντι, ένα «είδωλο» στην πραγματικότητα). Φαντάζονται ότι υπάρχουν άλλοι κόσμοι, πραγματικοί κόσμοι, «χώροι», ότι υπάρχει κάποιος παράδεισος, ή κάποια κόλαση, κι άλλες τέτοιες ανοησίες. Στην πραγματικότητα το μόνο που υπάρχει είναι η Συνείδηση (η δική τους συνείδηση, η κάθε συνείδηση), Εδώ, Τώρα. Η Συνείδηση μπορεί να Ελευθερωθεί, να Διευρυνθεί, να Βιώσει τις εσωτερικές αντιληπτικές καταστάσεις... ή να φαντάζεται πλήθος ανοησίες (μέχρι να αφυπνισθεί). Αν η Συνείδηση δεν Αφυπνισθεί για να Βιώσει τις εσωτερικές αντιληπτικές καταστάσεις, και να «παραμείνει» εκεί, αναγκαστικά θα ξαναεκδηλωθεί στον κόσμο των μορφών, ξανά και ξανά.

Η Συνείδηση Είναι Ελεύθερη. Είναι δική της επιλογή να είναι ελεύθερη από τα ψεύτικα δεσμά (που κατασκευάζουν οι ψυχοσωματικές δραστηριότητες, ο νους, οι αισθήσεις, οι σωματικές εμπειρίες, τα εξωτερικά συμβάντα και αντικείμενα), ή αν θα απορροφηθεί σε όλες αυτές τις ψυχοσωματικές δραστηριότητες που την κρατούν σκλαβωμένη στον κόσμο των μορφών. Κανένας Θεός δεν επιβάλλει σε κανέναν τίποτα. Κανένας Θεός δεν αμείβει και δεν τιμωρεί κανέναν. Όλα είναι Φυσικές Διαδικασίες. Όποιος θέλει να Ακολουθήσει τον Δρόμο της Ελευθερίας μπορεί να το κάνει. Όποιος επιλέγει τον δρόμο της σκιάς, απλά είναι υποχρεωμένος να υποστεί τις συνέπειες της επιλογής του.

Η Ίδια η Συνείδηση (η κάθε συνείδηση, εγώ, εσύ, αυτός) είναι η Πύλη προς την Αυτογνωσία και την Γνώση, την Αλήθεια, και την Μακαριότητα. Κι η Ίδια η Συνείδηση είναι το βάραθρο, η καταστροφή, κι η δυστυχία. Όλα Γίνονται Εδώ, Τώρα (για Πάντα). Το Εδώ και το Τώρα είναι το «Σπίτι» μας. Το Φωτίζουμε, το Καθαρίζουμε, και Ζούμε μέσα σε αυτό, ή το αφήνουμε στο σκοτάδι, να πιάσει αράχνες. Στο Φως βλέπεις κι είσαι ήσυχος και χαρούμενος, ό,τι κι αν γίνει. Το σκοτάδι μόνο φόβους φέρνει κι ανατριχίλα βαθιά μέσα μας. Αλλά όλα εξαρτώνται από εμάς τους ίδιους, κι ας πορεύονται οι συνάνθρωποί μας στο χάος, κι ας φτιάχνουν κοινωνίες της αδικίας και της εκμετάλλευσης, κι ας έχει γεμίσει ο τόπος άδικους, ανέντιμους, υποκριτές, ψεύτες, και κλέφτες, και κάθε είδους παράσιτο. Πρέπει να είμαστε έξω από όλα αυτά. Πρέπει να είμαστε μέσα στον κόσμο, αλλά χωρίς να αναμειγνυόμαστε στην βρωμιά του. Ένας, δύο, τρεις, κάποια στιγμή χιλιάδες...

x

Η Οδός

Ο ΑΛΗΘΙΝΟΣ ΕΑΥΤΟΣ  Είναι η Αιώνια Βάση Πάνω στην Οποία χτίζονται όλες οι πρόσκαιρες αντιλήψεις, εμπειρίες, δραστηριότητες. Είναι ο Ουρανός που «φιλοξενεί» τα διαβατάρικα σύννεφα που εμφανίζονται από το «πουθενά» και χάνονται στους ορίζοντες του χρόνου.

Η Κατανόηση της Ζωής είναι Σύλληψη του πραγματικού νοήματος «αυτού που συμβαίνει». Αυτή η Κατανόηση δεν αποκτιέται με την συσσώρευση γνώσεων, εμπειριών, ή με δραστηριότητες.

Η Πραγματική (Πραγματωμένη) Γνώση του Εαυτού, δηλαδή η Βιωματική Μετοχή στην Αληθινή Ουσία μας, είναι η Πραγματική Ζωή και Ελευθερία. Είναι η Βιωματική Μετοχή στο Απεριόριστο, στην Ενότητα της Ύπαρξης, Όπου Όλα Συνδέονται με Αληθινή Αγάπη και Μετουσιώνονται σε Κοινή Ουσία.

Αυτή είναι η Μόνη Αληθινή Αυτογνωσία κι όχι η αυτογνωσία του περιορισμένου, του διαχωρισμένου εαυτού, του «φαινομενικού εαυτού», του «άρρωστου εαυτού»,  αυτό είναι μονάχα απλή «ψυχολογική» αυτογνωσία.

Η ειλικρινής αυτογνωσία είναι απλά ένα Δίλλημα: Ή θα γιατρευτούμε, ή θα παραμένουμε μέσα στην αρρώστια.

Η ΟΔΟΣ της Αληθινής Αυτογνωσίας (όχι της απλής ψυχολογικής αυτογνωσίας) είναι η ΜΟΝΗ ΟΔΟΣ που Οδηγεί στην Ελευθερία και στην Αληθινή Ζωή, στη Χώρα της Αλήθειας.

Όχι η αποδοχή μιας διδασκαλίας ή η «πίστη» στα λόγια ενός άλλου ανθρώπου. Κανείς δεν μπορεί να «χορτάσει» για λογαριασμό μας, ή να «ξεδιψάσει» για εμάς… είναι κάτι που πρέπει να κάνουμε μόνοι μας. Η καταφυγή σε διδασκαλίες, ή στα λόγια άλλων (συμπεριλαμβανομένου και του γράφοντος) είναι όχι μόνο απόρριψη της Αληθινής Αυτογνωσίας, της Ελευθερίας της Ύπαρξης και της Δράσης, είναι όχι απλά πνευματική αδυναμία, είναι καταφυγή σε ένα «τεχνητό παράδεισο», δηλαδή στη φαντασία, στο όνειρο, στη ψευδαίσθηση.

Η Πραγματική Ελευθερία (κι η Αληθινή Πνευματική Επανάσταση) είναι η Απελευθέρωση από τις «ψευδαισθήσεις», δηλαδή από όλες τις δραστηριότητες που «παραποιούν» την Πραγματικότητα, «αυτό που συμβαίνει», όχι μια δραστηριότητα στο χώρο του γίγνεσθαι (της αντιληπτικής διαδικασίας και του χρόνου), όχι μια δραστηριότητα μέσα στην σκέψη, όχι μια διαδικασία (μια εξέλιξη) μέσα στον χρόνο.

Όλες οι δραστηριότητες μέσα στο γίγνεσθαι (όλες οι διαδικασίες μέσα στον χρόνο) είναι «ψευδαισθητικά ταξίδια» που μας αφήνουν στη «μέση». Όσες γνώσεις κι εμπειρίες κι αν συσσωρεύσουμε, μας αφήνουν πάλι μέσα στον χώρο της ψευδαίσθησης.

Η «Έξοδος» δεν γίνεται μέσω μιας τέτοιας δραστηριότητας. Η Έξοδος είναι μάλλον μια Ολοκληρωτική «Παραίτηση» από κάθε τέτοια δραστηριότητα.

Η Πραγματική Ελευθερία, η Πραγματική Επανάσταση είναι η Γνώση του Αληθινού Εαυτού μας κι όχι η διερεύνηση των «ψευδαισθητικών καταστάσεών» του.

Η ειλικρινής αυτογνωσία είναι η Αρχή της Σοφίας, αλλά αυτή η αυτογνωσία πρέπει να Ανθίσει σε Αληθινή Αμάραντη Αυτογνωσία… όπως το «μπουμπούκι» πρέπει να ολοκληρωθεί σε λουλούδι για να είναι λουλούδι.

Όταν, Μέσα στην «Άγνωστη στο Βάθος» της Ύπαρξή μας, «πάψουν» όλες οι ψευδαισθητικές δραστηριότητες, τότε Μέσα σε Αυτή την «Υπαρξιακή Σιωπή» Γεννιέται η Αντίληψη, η «Αίσθηση» Μιας Διαφορετικής Πραγματικότητας, που «Αναγνωρίζεται» σαν το Αληθινό, Ζωντανό αλλά Χωρίς Ιδιότητες, Χωρίς Αλλοιώσεις, Χωρίς Όρια και Περιορισμούς… Η «Γεύση» της Αληθινής Ύπαρξης, της Αληθινής Ζωής, της Αληθινής Εμπειρίας.

Είναι Μια «Αντίληψη» Τελείως Διαφορετική, Καθαρή Αντίληψη, χωρίς «παρατηρητή», χωρίς «εμπειρία», χωρίς «μνήμη», που υφίσταται μόνο όσο εκδηλώνεται.

Το Αληθινό Μπορεί να Υπάρξει Μονάχα Μέσα στη Σιωπή.

Όταν προσπαθούμε με την αντίληψη, την σκέψη, κάποια δραστηριότητα, να κατακτήσουμε το Αληθινό, να το ζήσουμε, τότε αυτό που συλλαμβάνουμε είναι απλά μια εμπειρία της σκέψης, μια ακόμα ψευδαίσθηση, κάτι που η ίδια η σκέψη προβάλει και ζει και «βεβαιώνει» τον εαυτό της ότι είναι πραγματικό.

Η σκέψη μπορεί να ολοκληρωθεί μονάχα στην Σιωπή, να φτάσει μονάχα μέχρι την Σιωπή. Από Εκεί και Πέρα Απλώνονται τα Άγνωστα Βάθη της Πραγματικότητας.

Πρέπει να Υπάρξει Σιωπή, να «τελειώσουν» όλες οι δραστηριότητες, οι προσπάθειες, οι επιθυμίες, οι «εμπειρίες», για να Αποκαλυφθεί το Πραγματικό.

Αυτή ακριβώς η Υπαρξιακή Σιωπή (να Βιώνεις την Σιωπή) είναι η Ελευθερία από τους περιορισμούς, από την συσσωρευμένη γνώση, την μνήμη, την φαντασία, από τον χρόνο (σαν διαδικασία εξέλιξης).

Όταν Υπάρξει Πραγματικά Αυτή η Σιωπή, που δεν είναι προϊόν προσπάθειας, επιθυμίας, δραστηριότητας, το πραγματικό τελείωμα των ψευδαισθήσεων, τότε Βιώνουμε το Άχρονο. Το Βιώνουμε με τους δικούς Του όρους, στην δική Του Κατάσταση, «εμείς» απουσιάζουμε τελείως.

Τότε, μονάχα τότε, Βιώνουμε την Αληθινή Ουσία μας, τον Αληθινό Εαυτό μας, την Πραγματική Ελευθερία, την Αληθινή Ζωή, την Αιωνιότητα. Τότε η Αίσθηση της Απεραντοσύνης Έχει Περιεχόμενο, η Ειρήνη Έχει Απέραντο Βάθος, και η Μακαριότητα Έχει Ατελείωτη Έκταση.

Η Θέα Του Θεού

Ο Φωτισμένος Άνθρωπος έχει φθάσει ήδη σε όλες τις απαντήσεις και δεν χρειάζεται να ρωτήσει κανέναν και τίποτα. Είναι οι άλλοι άνθρωποι που θέτουν ερωτήματα, συχνά χωρίς να εξετάζουν ούτε ποιος ρωτά, ούτε αν ρωτά με τον σωστό τρόπο, το σωστό πράγμα. Κι έτσι, συνήθως, απλά παραμένουν στην άγνοια.

Ρωτάνε συχνά οι άνθρωποι: «Υπάρχει Θεός; Πως μπορώ να Γνωρίσω τον Θεό; Πως μπορώ να Ενωθώ με τον Θεό;».

Η Εμπειρία της Ύστατης Πραγματικότητας (του Θεού στην δυτική μεταφυσική ορολογία) έχει περιγραφεί σε διάφορες θρησκευτικές παραδόσεις. Τι ακριβώς λένε οι Σοφοί των Αιώνων και πως μπορούμε να ελέγξουμε την αλήθεια αυτών που λένε, εμπειρικά, βιωματικά, εμείς οι ίδιοι;… γιατί μόνο η προσωπική εμπειρία μπορεί να μας αποδείξει την αλήθεια του «λόγου».

Ο ΔΡΟΜΟΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ είναι απλός και περιλαμβάνει διάφορες βαθμίδες, σύμφωνα πάντα με την Παράδοση. Το Ερώτημα λοιπόν δεν είναι «Τι Είναι Θεός; Και πως Βιώνουμε τον Θεό, την Θεότητα;», αλλά,  το Πραγματικό Ερώτημα, είναι «Είμαστε διατεθειμένοι να το Κάνουμε»; να το δοκιμάσουμε αυτό;

Η Πρώτη Βαθμίδα της Πορείας μας προς τον Θεό σχετίζεται με τον εξωτερικό κόσμο κι είναι η Πραγμάτωση της Απόλυτης Ακτημοσύνης . Δεν πρέπει να δενόμαστε με τίποτα υλικό, ούτε καν με την ζωή του σώματος, γιατί όλα είναι φθαρτά, που σημαίνει ότι θα πρέπει να είμαστε έτοιμοι να εγκαταλείψουμε τον κόσμο ακόμα κι αυτή την στιγμή, τούτη την στιγμή. Μπορούμε να το Κάνουμε;

Η Δεύτερη Βαθμίδα της Πορείας μας προς τον Θεό σχετίζεται με τον ψυχικό (ψυχολογικό, συναισθηματικό, συγκινησιακό) κόσμο κι είναι η Πραγμάτωση της Πραγματικής Απάθειας. Δεν πρέπει να προσκολλούμαστε  σε τίποτα, ούτε ον, ούτε κατάσταση, ούτε αντικείμενο, γιατί είναι όλα παροδικά. Μπορούμε να το Κάνουμε;

Η Τρίτη Βαθμίδα της Πορείας μας προς τον Θεό σχετίζεται με τον κόσμο της σκέψης κι είναι η Πραγμάτωση της Αληθινής Ησυχίας του Νου. Πρέπει ο Νους, (η σκέψη) να Καθαρισθεί από όλες τις λανθασμένες συμπεριφορές, να εγκαταλείψει την «συμβολική σκέψη», την εννοιολογική δραστηριότητα… δηλαδή το σύνολο της ανθρώπινης γνώσης, τις αντιλήψεις, τις προκαταλήψεις, τις πεποιθήσεις. Μόνον ο Καθαρός Νους, ο Απλούς Νους, ο Νους που Μετουσιώνεται σε Καθαρό Πνεύμα, μπορεί να Δεχθεί την ΑΛΗΘΕΙΑ. Μπορούμε να το Κάνουμε;

Οι περισσότεροι άνθρωποι παραμένουν στην Πρώτη Βαθμίδα, λιγότεροι φτάνουν στην Δεύτερη Βαθμίδα και ελάχιστοι φτάνουν στην Τρίτη Βαθμίδα. Κι από αυτούς τους ελάχιστους μετριούνται στα δάχτυλα αυτοί που φτάνουν στην Τέταρτη Βαθμίδα της Πορείας μας προς τον Θεό, στην Απελευθέρωση από την Σκέψη, από το εγώ, στην Πραγμάτωση της Παγκόσμιας Συνείδησης.

Σε αυτούς τους ανθρώπους που Πέρασαν το Κατώφλι της Αιωνιότητας, που Εισήλθαν στο Βασίλειο του Θείου, απευθύνονται αυτά που λέγονται παρακάτω.

Είναι αλήθεια πως ο άνθρωπος, όσο εμπλέκεται σε λανθασμένες δραστηριότητες, δεν έχει ξεπεράσει τις ψευδαισθήσεις που κατασκευάζει η σκέψη, δεν μπορεί να Απελευθερωθεί, να ξεπεράσει τους περιορισμούς, να μετουσιωθεί σε Παγκόσμια Συνείδηση.

Το ότι Αυτή η «Κατάσταση» είναι Δυνατή και Βιώνεται από οποιονδήποτε είναι αποφασισμένος να το κάνει, έχει εξηγηθεί πολλές φορές.

Εκείνο που θέλουμε να διευκρινίσουμε είναι αυτό: Όταν ο Άνθρωπος Απελευθερωθεί από την περιοριστική (και περιορισμένη) σκέψη και Λειτουργεί σαν Απεριόριστη Αντίληψη, σαν Ενιαίος Χώρος Αντίληψης που Περιλαμβάνει τα Πάντα, δεν έχει Φτάσει στο Τέρμα αλλά είναι στην Αρχή της Ατελείωτης Πορείας Μέσα στον Θεό. Ας το εξηγήσουμε αυτό.

Σε Θεωρητικό Επίπεδο  η Διδασκαλία, σε Όλες τις Παραδόσεις, μιλά για μια Τριπλή Εμπειρία της Θεότητας, (για Τρεις Όψεις της Θεότητας, Τρεις Αντιλήψεις, έτσι το «συλλαμβάνουν» αυτοί που έχουν έρθει στην ύπαρξη). Αν και το «Απόλυτο» Παραμένει Πάντα Έξω από το Γίγνεσθαι Ταυτόχρονα Εκδηλώνεται και Μέσα στο Γίγνεσθαι, Όχι με την «Ουσία» Του, αλλά με την «Δραστηριότητά» Του, με τις «Ενέργειές» Του.

Στη Βεδάντα, το Βράχμαν Ορίζεται σαν Σατ, Τσιτ, Ανάντ. Κι ενώ σαν Σατ-Τσιτ-Ανάντ Παραμένει έξω από κάθε μεταβολή, Ταυτόχρονα σαν «Τσιτ» και «Ανάντ» Διαπερνά το Γίγνεσθαι.

Στον Ύστερο Βουδισμό, η Ύστατη Πραγματικότητα Ορίζεται σαν Ταθάτα (το Ως Έχει), Αλάγια Βιτζνάνα στην Αγνή Μορφή της, και Αλάγια Βιτζνάνα στην Σχετική Μορφή της.

Στον Χριστιανισμό ο Θεός Ορίζεται σαν Πατέρας, Υιός Λόγος, και Πνεύμα. Κι ενώ σαν Τριαδική Θεότητα Παραμένει σαν Άκτιστο έξω από κάθε Δημιουργία, Ταυτόχρονα σαν «Λόγος» και «Πνεύμα» Διαποτίζει την Δημιουργία.

Και στις Άλλες Παραδόσεις γίνονται ανάλογες διακρίσεις, δεν χρειάζεται να επεκταθούμε, νομίζουμε γίνεται κατανοητό τι θέλουμε να πούμε.

Γιατί όμως γίνονται αυτές οι διακρίσεις; Και τι σημαίνουν; Είναι αποτέλεσμα, καταγραφή της Εμπειρίας κάποιων εξαιρετικών ανθρώπων που τα Βίωσαν όλα αυτά; Ή πρόκειται για θεωρητικά (εννοιολογικά) παιχνίδια της σκέψης; Για κάποιους είναι Εμπειρία, κάποιοι άλλοι έχουν μόνον νοητική πληροφόρηση. Πάντως έχουν γραφτεί χιλιάδες τόμοι –σε όλες τις Παραδόσεις – για να τα εξηγήσουν. Όσοι μιλούν από Εμπειρία μιλούν ουσιαστικά (οι λέξεις τους έχουν περιεχόμενο). Όσοι θεωρητικολογούν απλά φλυαρούν και παραπλανούν και τους άλλους. Όπως κι αν έχει Ελάχιστοι Έχουν Εμπειρία Θεού και Κατανοούν τι σημαίνουν αυτές οι «Διακρίσεις».

Αλλά όλα αυτά δεν είναι ωραίες θεωρίες γιατί σε Τεχνικό Επίπεδο, δηλαδή σε Πρακτικό Επίπεδο, Πραγμάτωσης, Εφαρμογής, Εμπειρίας, έχουν περιγραφεί οι Εμπειρίες Αυτών των «Καταστάσεων», με τεχνικούς όρους.

Στην Βεδάντα η Μόκσα (η Ύστατη Εμπειρία) που Αναφέρεται στο Σατ (το Είναι)-Τσιτ-Ανάντ διαφοροποιείται από το Νιρβικάλπα Σαμάντι που Αναφέρεται στο «Τσιτ» και Πραγματώνεται σαν Απεριόριστη Χωρίς Ιδιότητες Παρουσία κι αυτά τα δύο διαφοροποιούνται από το Σαρβικάλπα Σαμάντι που Αναφέρεται στο «Ανάντ» και Πραγματώνεται σαν Παγκόσμια Ενότητα της Ύπαρξης, σαν Ενιαία Αντίληψη Χωρίς Εμπόδια, όλων των φαινομένων.

Στο Σαμκύα Γιόγκα, του Πανταζάλι οι αντίστοιχοι όροι είναι Καϊβαλγία, Απελευθέρωση, Ασαμπράτζνατα Σαμάντι και Σαμπράτζνατα Σαμάντι. Μονάχα αυτοί που έχουν Εμπειρία μπορούν να εξηγήσουν τι είναι όλα αυτά.

Στον Ύστερο Βουδισμό το Ταθάτα (το Ως Έχει) είναι μια Εμπειρία έξω από τον Τόπο και τον Χρόνο, έξω από το Κοσμικό Γίγνεσθαι. Η Εμπειρία της Αγνής Αλάγια Βιτζνάνα (το Χωρίς Ιδιότητες Απεριόριστο), ο τεχνικός όρος «η Όψη της Φώτισης», παραμένει στην σφαίρα του Γίγνεσθαι, ενώ η Εμπειρία της Σχετικής Αλάγια Βιτζνάνα, ο τεχνικός όρος «η Όψη της Μη-φώτισης», είναι η Αντίληψη της Ενότητας όλων των φαινομένων, η Χωρίς Εμπόδια Αντίληψη που τα Αγκαλιάζει όλα.

Στον Χριστιανισμό ο Καθαρός Νους ( ο Ήσυχος Νους, ο Απλούς Νους, που δεν εμπλέκεται στην εννοιολογική δραστηριότητα) είναι η προϋπόθεση για το Άνοιγμα προς το «Πνεύμα», προς την Αρχική Ένωση με το Πνεύμα του Θεού, που Έρχεται και Κατοικεί μέσα στον άνθρωπο. Ο άνθρωπος από ψυχικός καθίσταται πνευματικός  κι Ενώνεται με τον Θεό σε Μια Ατελείωτη Πορεία προς τα Βάθη της Θείας Ύπαρξης… Η Εμπειρία του Πνεύματος είναι η Εμπειρία της Ενότητας της Ύπαρξης, που Ουσιώνεται σε Αγάπη, η Οποία διαλύει όλα τα Εμπόδια κι Ενώνει τα Πάντα σε Ένα…  Το Πνεύμα Αποκαλύπτει τον «Λόγο», την Ουσία του Λόγου, το Είναι Χωρίς Ιδιότητες, από το Οποίο Προέρχονται Όλα και στο Οποίο Στηρίζονται Όλα και στο Οποίο Αναφέρονται και «Επιστρέφουν» Όλα… Κι είναι Ακριβώς η Ένωση με τον Λόγο που μας Οδηγεί στον Θεό Πατέρα, γιατί μόνον ο Λόγος είναι Κοντά στον Θεό Πατέρα και μόνον μέσω του Λόγου μπορούμε να Φτάσουμε στον Πατέρα, που Είναι Έξω Από Όλα. Είναι ακριβώς σε αυτό το Ύστατο Στάδιο Τελείωσης που μας Αποκαλύπτεται Ολοκληρωτικά ο Τριαδικός Θεός.

Τι ακριβώς σημαίνει λοιπόν η Εμπειρία του Πνεύματος; Τι είναι Ένωση με τον Λόγο και Πορεία προς τον Πατέρα; Και γιατί η Εμπειρία του Πατέρα (που γίνεται μέσω του Λόγου) Είναι Τελείως Έξω Από Όλα; Και τι σημαίνει «Έξω Από Όλα»; Σαφώς υπάρχουν διαφοροποιήσεις της Εμπειρίας του Θεού από το Ένα Στάδιο στο Άλλο. Πρέπει όμως κάποιος να έχει προσωπική εμπειρία  για να τα διαπιστώσει όλα αυτά και να εξηγήσει με λόγια τι συμβαίνει ακριβώς (όσο είναι δυνατόν να περιγραφούν Εμπειρίες Ζωής, γιατί εδώ μιλάμε για Βιώματα κι όχι για έννοιες που συλλαμβάνει  και συσχετίζει η σκέψη). Και πάλι, θα περιγράψει κάτι που ο άλλος δεν έχει ζήσει κι είναι αδύνατο να καταλάβει… Αναγκαστικά θα το συλλάβει νοητικά, πράγμα που για την Ζωντανή Πραγματικότητα, την Αληθινή Ζωή, δεν έχει καμιά χρησιμότητα… αντίθετα αυτό μπερδεύει χειρότερα.

Υπάρχει κάτι ακόμα που μπορούμε να πούμε. Θα το πούμε με επιφύλαξη, γιατί κάποιοι μπορεί να κατασκευάζουν θεωρίες από τις εμπειρίες των άλλων και να τις χρησιμοποιούν για να προβληθούν ή να παραπλανήσουν τους άλλους… Δεν φοβόμαστε όμως γιατί όσοι δεν έχουν Εμπειρία Θεού δεν μπορούν να εξηγήσουν την Ζωντανή Πραγματικότητα, αναγκαστικά διολισθαίνουν στη σκέψη, στην συμβολική συλλογιστική, και στην χρήση εννοιών (δηλαδή διανοητικών απολιθωμάτων της ζωντανής πραγματικότητας).

Η ΥΣΤΑΤΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ (το ΣΑΤ της Βεδάντα, το ΤΑΘΑΤΑ του Ύστερου Βουδισμού, ο ΠΑΤΕΡΑΣ των Χριστιανών) Είναι ΑΚΙΝΗΤΗ, Έξω από το Γίγνεσθαι.

Είναι οι Άλλες Όψεις της ΘΕΟΤΗΤΑΣ που Εμπλέκονται (Σχετίζονται) με το Γίγνεσθαι, το Ουσιώνουν, το Ζωοποιούν, το Στηρίζουν, και το Καθοδηγούν προς την Τελείωση.

Η Εμπειρία του «Πνεύματος», για να μιλήσουμε με χριστιανικούς όρους, είναι η Εμπειρία της Ενότητας της Ύπαρξης, το Είναι σαν Ύστατη Ουσία Όλων των Φαινομένων, η Ουσία της Αγάπης, δηλαδή της Βαθύτερης Σχέσης Ενότητας των Πάντων.

Η Εμπειρία του «Λόγου» είναι η Εμπειρία της Αληθινής Ουσίας της Κίνησης του Θεού, Χωρίς Ιδιότητες, Απεριόριστη, Αιώνια, Αγνή Παρουσία.

Αλλά η Εμπειρία του Πατέρα είναι η Εμπειρία της ΑΚΙΝΗΣΙΑΣ, Όπου Όλα Είναι Παρόντα Αιωνίως, Έξω από Τόπο και Χρόνο… αφού ΕΔΩ, στο ΒΑΣΙΛΕΙΟ ΤΟΥ ΘΕΟΥ, δεν Χρειάζεται Καμία Κίνηση… Ακόμα κι ο Λόγος «Χάνεται Μέσα στον Πατέρα», για αυτό Πρέπει να Γεννάται Αενάως (όσο υπάρχει Δημιουργία), για να Διατηρείται το Γίγνεσθαι στην Πορεία του προς την Ολοκλήρωση στο Σημείο ΑΩ.

(Αλλά υπάρχουν κι άλλα, πολλά ακόμα, για να πούμε… θα τα πούμε σιγά-σιγά).