Θεός και Άνθρωπος

Ο Θεός Είναι Απεριόριστη Συνείδηση που Απλώνεται παντού, Δραστηριοποιείται μέσα στο κάθε τι. Η Απεριόριστη Συνείδηση Αποτελεί το Υπόβαθρο κάθε μορφής ύπαρξης. Ο Θεός Είναι το Στήριγμα, η Ουσία,, το Όριο, κι ο Προορισμός κάθε εξελικτικής πορείας της ύπαρξης.

Αυτή η Απεριόριστη Συνείδηση Είναι η Πραγματική Οντότητα μέσα σε κάθε ον. Αυτή η Απεριόριστη Συνείδηση Είναι η Πραγματική Ουσία του Ανθρώπου, κάθε ανθρώπου. Όλα τα πλάσματα είναι εκδηλώσεις (κι ενσαρκώσεις) Αυτής της Απεριόριστης Συνείδησης. Αυτή η Απεριόριστη Συνείδηση είναι η Ουσία σου, Εσύ, όταν Βιώνεις την Πραγματική Ύπαρξή σου.

Αυτή η «δήλωση» είναι το Μήνυμα όλων των Μεγάλων Διδασκάλων προς τους ανθρώπους. Είναι το Υπέρτατο Μυστικό της δημιουργίας. Δεν είναι «βλαστήμια» ενάντια στο Θεό. Το «εγώ κι ο Θεός είμαστε ένα» (που έλεγε παλιά ο Ιησούς), αφορά την ανθρώπινη φύση, το ανθρώπινο είδος, όχι κάποιο συγκεκριμένο «πρόσωπο». Έτσι διδαχτήκαμε από τον Ιησού, τους μυστικούς πατέρες, τους διδασκάλους μας.

Όταν Αυτή η Απεριόριστη Συνείδηση που οι άνθρωποι ονομάζουν Θεό «Περιορίζεται» μέσα στους όρους της σχετικής ύπαρξης, του χώρου, της δράσης, της μορφής… γεννιέται το «Εγώ»… ένα Παγκόσμιο Εγώ στο κόσμο του Πνεύματος, ένα Διευρυμένο Εγώ στους ανώτερους κόσμους, ένα ψυχοσωματικό εγώ στον κόσμο της μορφής.

Όταν Αυτή η Απεριόριστη Συνείδηση Εκδηλώνεται στον υλικό κόσμο, σαν ψυχοσωματική οντότητα, δεν Λειτουργεί σαν Καθαρή Φύση, αλλά μέσα από τους περιορισμούς του ψυχοσωματικού εγώ.

Αν και ο Άνθρωπος στην Πραγματική Οντότητά του είναι Απεριόριστη Συνείδηση, εκδηλώνεται μέσα από το περιορισμένο εγώ, που εκφράζεται μέσα από ψυχολογικές διαδικασίες και σωματικές δράσεις και πράξεις.

Το «εγώ», πέρα από την μεταφυσική του υπόσταση και λειτουργία, είναι ένα «ψυχολογικό σύμπλεγμα», λειτουργεί στον κόσμο της μορφής σαν ένα «ψυχολογικό κέντρο» γύρω από το οποίο συγκεντρώνονται αντιλήψεις της ύπαρξης, αντιλήψεις της προσωπικής ύπαρξης και διάκρισης από τον κόσμο, σκέψεις, συναισθήματα κι επιθυμίες, σωματικές αισθήσεις, ανάγκες επιβίωσης στο κόσμο, πράξεις και γεγονότα που εισρέουν στην αντίληψη, ο γήινος χρόνος…

Το εγώ είναι το «οχυρό» του ανθρώπου. Μέσα από το εγώ υπερασπίζεται την περιορισμένη ύπαρξή του, τους «δικούς» του, τα «δικά» του, ό,τι νομίζει απαραίτητο και χρήσιμο.

Στο τέλος… το εγώ γίνεται η φυλακή του ανθρώπου.

Η Ενότητα, η «Κοινωνία», η επικοινωνία, η «σχέση», είναι δυνατή όταν ξεπερνιέται το εγώ. Όταν όλοι είναι οχυρωμένοι στο εγώ τους είναι αδύνατο να νοιώσουν την «Ενότητα με όλα», να «κοινωνήσουν» με τους άλλους, να επικοινωνήσουν, να έχουν ουσιαστικές σχέσεις. Κι έτσι όλα καταλήγουν σε «διαμάχη».

Έτσι, ούτε κοινωνίες «χτίζονται», ούτε σχέσεις αληθινές υπάρχουν. Οι άνθρωποι «συμβιώνουν» αναγκαστικά, ομαδοποιούνται ανάλογα με τα περιορισμένα συμφέροντά τους, εκμεταλλεύονται ο ένας τον άλλο, και σέρνονται στο χορό της δυστυχίας… σαν χορός σε αρχαίο δράμα, καμιά φορά σαν χορός σε αρχαία κωμωδία.

Άνθρωπε! Κοίταξε μέσα σου «πως» λειτουργείς. Κοίταξε γύρω σου σε τι κοινωνία ζεις. Αυτό σου αξίζει; Αυτό σου πρέπει; Δεν θέλεις να ζήσεις διαφορετικά; καλύτερα; Δεν θέλεις να ζήσεις με Γνώση; με Αγάπη; Με ουσιαστική επικοινωνία; Να είσαι ευτυχισμένος κι εσύ κι όλοι γύρω σου; Δεν θέλεις να βγεις από τον εφιάλτη που βιώνεις;

Ποια είναι η Αληθινή Γνώση; Ο Ιησούς συνήθιζε να λέει πως «αληθινή γνώση είναι να γνωρίσεις τον Θεό», που πάει να πει (όπως εξηγούσε κατ’ ιδίαν στους μαθητές του, στους οποίους έλαχε να γνωρίσουν τη «μυστήρια της βασιλείας των ουρανών») «να γνωρίσεις την Αληθινή Ουσία σου, στο βάθος της ύπαρξής σου».

Ποιος είναι ο Δρόμος για τον Θεό; Ποια είναι η στενή και τεθλιμμένη οδός που μας οδηγεί στην Απεραντοσύνη της Αληθινής Ζωής; Ο Ιησούς συνήθιζε να λέει πως « η βασιλεία των ουρανών είναι μέσα μας, δεν έρχεται στον χρόνο, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, αλλά ξαφνικά, μέσα μας, σαν αστραπή έμπνευσης, όταν ξεπερνώντας το εγώ ανοιγόμαστε στην Απεραντοσύνη της Ύπαρξης, στην Πραγματικότητα του Θεού».

Ποια είναι η Αληθινή Αρετή; Να Βιώνουμε Μέσα μας τον Θεό, να Βιώνουμε την Ενότητα με όλα, να μετουσιώνουμε το βίωμα σε Αγάπη, απεριόριστη κοινωνία με τους άλλους, ειλικρινή επικοινωνία, καλοσύνη, και προσφορά και ουσιαστική δράση για το καλό όλων.

Ο Θεός Είναι Απεριόριστη Συνείδηση και Μέσα στον Θεό δεν χωράει «εγώ».

Ο Θεός Είναι Ενότητα, δεν υπάρχει διαμάχη.

Ο Θεός Είναι Αγάπη, δεν χωράει διακρίσεις.

Ο Θεός Είναι Κοινωνία, δεν χωράει συγκρούσεις.

Ο Θεός Είμαστε Όλοι, Όλα, πως γίνεται να βαδίζουμε σε διαφορετικούς δρόμους;

Άνθρωπε! Αν δεν Ανυψωθείς πάνω από τους περιορισμούς, δεν θα Αντικρύσεις ποτέ την Απεραντοσύνη της Ύπαρξης, τον Ουρανό της Αλήθειας, την Πραγματικότητα του Θεού.

Άνθρωπε! Σπάσε το τσόφλι του εγώ, για να «γεννηθείς άνωθεν», για να γεννηθείς στο Φως, στην Απεραντοσύνη, στη Ζωή… Γιατί αυτή είναι η Αληθινή Ζωή, η Αιώνια Ζωή, «να είσαι Μαζί Με Τον Θεό, Ουσία από την Ουσία Του, Φως από το Φως Του, Θεός Αληθινός»

Μόνο Αντίληψη Υπάρχει

Η Μόνη Πραγματικότητα που μπορεί να συλλάβει η Αντίληψη είναι η Στιγμή που Ρέει, το Περιεχόμενο της Αντίληψης που μεταβάλλεται συνεχώς, η ροή των φαινομένων, η διαρκής αλλαγή. Συνεπώς η πραγματικότητα είναι το ίδιο το φαινόμενο της ροής, η Διαρκής Ροή, όχι τα φαινόμενα που έρχονται και φεύγουν. Αλλά πίσω από την ίδια τη Ροή είναι Αυτός που Αντιλαμβάνεται. Αυτός που αντιλαμβάνεται, η ροή των φαινομένων, τα φαινόμενα, δεν είναι κάτι διαφορετικό: Είναι μονάχα Δραστηριότητα της Αντίληψης.

Η Ηρεμία (η Απουσία Κίνησης, εξέλιξης, φαινομένων) κι η Δραστηριότητα Εδράζονται στην Αντίληψη, είναι Αντίληψη, δεν είναι κάτι διαφορετικό. Η Ίδια η Αντίληψη, Ελεύθερη, Ανεμπόδιστη, Έξω από τη Ροή της Δημιουργίας, ή μέσα στη ροή των φαινομένων, είναι Πέρα από όλα αυτά, πέρα από τον χρόνο, στην Αιωνιότητα που Ρέει έξω από τον χρόνο, αφού περιλαμβάνει τα πάντα, το πριν το τώρα, το μετά… έξω από το όνειρο μιας ξεχωριστής, «αντικειμενικής» δημιουργίας.

Μια Αντίληψη που Υψώθηκε πάνω από το όνειρο, είναι Μια Απεριόριστη Αντίληψη, Μια Αντίληψη που Είναι, αλλά ούτε έρχεται, ούτε πηγαίνει, γιατί είναι παντού, πάντα.

Αυτή η Αντίληψη είναι η ίδια η Δική σου Αντίληψη. Εσύ είσαι ο Απόλυτος Κυρίαρχος της Δράσης σου. Μπορείς να Ελευθερωθείς από όλες τις περιοριστικές δραστηριότητες, ή να καθυστερείς, ή να χάνεσαι σε αυτές τις δραστηριότητες. Οι Επιλογές είναι δικές σου. Κανένας δεν μπορεί να σου σταθεί εμπόδιο. Αλλά και κανένας δεν μπορεί να σε απαλλάξει από τις συνέπειες  των επιλογών σου.

Μόνο αντίληψη Υπάρχει. Όλα είναι Αντίληψη. Όλοι είναι Αυτή η Αντίληψη… κανένα ονειρικό εγώ δεν μπορεί να ορθωθεί σε πραγματικότητα… αργά ή γρήγορα θα καταρρεύσει.

Αν η Φύση της Συνείδησης Είναι Άπειρη, Ελεύθερη κι Αιώνια τότε έχουν δίκηο οι Σοφοί που μας το λένε από χρόνια… Αν η Αφύπνιση, η Φώτιση είναι Έμφυτη Δυνατότητα που Πηγάζει από τη Φύση μας τότε, αργά ή γρήγορα θα εκδηλωθεί…  Αν είναι έτσι, τότε αυτό που μας εμποδίζει από το σκοτάδι να Αναδυθούμε στο Φως, είναι μονάχα η άγνοια, που υψώνει τείχη ή λοξοδρομεί από τον Δρόμο της Φύσης χαράζοντας δύσβατα μονοπάτια στην ερημιά της ύπαρξης, μόνο και μόνο γιατί πιστεύει πως αυτό είναι ελευθερία…

Αν είναι αλήθεια όλα αυτά τότε η Αποδοχή της Φύσης μας, που ανθίζει μόνη της και χαράζει το δικό της δρόμο είναι Σοφία κι όχι μοίρα… Αν η Ταπεινότητα μας δείχνει την πορεία στο δρόμο που ανοίγει μόνος του τότε είναι Αληθινή Δράση κι όχι δουλικότητα… Αν η Βεβαιότητα ότι Βαδίζουμε το Δρόμο μας Ενώνει με Όλο το Σύμπαν, τότε είναι Εμπειρία κι όχι τυφλή πίστη…

Αν Βαδίζουμε το Δρόμο τότε έχουμε Φτάσει ήδη, οι Ορίζοντες είναι ανοιχτοί και τα μάτια μας αναπαύονται στην Απεραντοσύνη…

Η Φύση Αποκατεστημένη

Η ΦΥΣΗ είναι Αγνή Διαδικασία Ύπαρξης, Χωρίς Ιδιότητες (στην Υπερβατική Προσέγγισή της) ή με Διάφορες Ιδιότητες που συνιστούν ακριβώς τον «Χαρακτήρα», τον Τρόπο Ύπαρξης, σαν διαδικασίες, λειτουργίες, εμπειρίες ζωής. Προπάντων: Η ΦΥΣΗ δεν είναι Ουσία!

Έτσι, η ΦΥΣΗ Εκφράζεται σαν Αντίληψη, Βασική Γνωστική Διαδικασία, κι είναι Ακριβώς αυτή η Βασική Διαδικασία που Αποτελεί το Υπόστρωμα, το Πραγματικό Περιεχόμενο και την Ύστατη «Ουσία» κάθε «Διαφοροποιημένης» Διαδικασίας.

Η ΦΥΣΗ, η Αντίληψη, Εκδηλώνεται έτσι, σαν Αντίληψη (στην Πρωταρχική Αγνή της Εκδήλωση), Σκέψη, Συναίσθηση, Αίσθηση, Σωματική Εμπειρία και Δραστηριότητα.

Η ΦΥΣΗ είναι Εξ’ Αρχής και για Πάντα Αγνή Διαδικασία κι όλες οι «επιμέρους» διαδικασίες που «αναγνωρίζονται», Αντίληψη, Σκέψη, Αίσθηση, κλπ., είναι το ίδιο Αγνές.

Συχνά λέγεται, από πνευματικούς ανθρώπους, ότι η σκέψη, ή η αίσθηση, παραπλανά, δεν αποκαλύπτει την Πραγματικότητα. Η Αλήθεια είναι ότι δεν είναι οι λειτουργίες (η σκέψη, η αίσθηση, κλπ.) που παραπλανούν αλλά ο τρόπος που τις χρησιμοποιούμε (εμείς οι άνθρωποι).

Ακόμα και Μεγάλοι Διδάσκαλοι λένε συχνά πως πρέπει να ξεπεραστεί η σκέψη, η μνήμη, όλη η διαδικασία, που «διαχωρίζει» και προκαλεί σύγχυση, που μας κρατά δεσμευμένους σε μια πλαστή πραγματικότητα. Πιο σωστό θα ήταν να διατυπωθεί αυτό διαφορετικά γιατί οι άνθρωποι συχνά δεν κατανοούν ακριβώς αυτό που λέγεται και παρεξηγούν. Πρέπει να ξεπερασθεί όχι η σκέψη, σαν λειτουργία, που είναι μια τελείως αγνή και χρήσιμη διαδικασία, αλλά ένας συγκεκριμένος τρόπος σκέψης, που οι άνθρωποι εφαρμόζουν χιλιετηρίδες τώρα και που τους οδηγεί τελικά σε αδιέξοδο.

Η Αντίληψη (όπως κι οι επιμέρους λειτουργίες, σκέψη, αίσθηση, υλική εμπειρία…) πρέπει να είναι Ελεύθερες – δηλαδή Διαδικασίες που ανιχνεύουν διαδικασίες, το γίγνεσθαι, το πανόραμα των φαινομένων της ύπαρξης.

Η Αντίληψη δεν μπορεί να Ανυψωθεί, να Πετάξει στο Απεριόριστο, όταν κλείνεται σε περιορισμούς, ή σε «οπτικές».

Η Σκέψη δεν μπορεί να παρακολουθήσει το γίγνεσθαι όταν απολιθώνεται σε ιδέες – και φτιάχνει ένα φανταστικό τεχνητό κόσμο.

Η Αίσθηση δεν μπορεί να γνωρίσει και να «απολαύσει» τον κόσμο όταν παγιδεύεται σε εμμονές, τεχνητές επαναλήψεις αναγκών, ή λανθασμένες δραστηριότητες.

Θέλουμε να πούμε πως δεν είναι η ΦΥΣΗ, η ΦΥΣΗ ΜΑΣ, που μας παραπλανά ή μας οδηγεί λάθος αλλά η λανθασμένη χρήση των δυνάμεων (με τις οποίες μας «προίκισε» η ΦΥΣΗ) είναι που μας οδηγεί στην σύγχυση και στο «χάος».

Η Απελευθέρωση, όπως γίνεται αντιληπτή από όλους τους Μεγάλους Διδασκάλους, τους Διδασκάλους των Ουπανισάδ, τον Λάο Τσε, τον Βούδα, τον Ορφέα, τον Ιησού, δεν είναι απελευθέρωση από την ΦΥΣΗ αλλά από τους λανθασμένους τρόπους χρήσης της ΦΥΣΗΣ. Είναι Αποκατάσταση της ΦΥΣΗΣ, είναι Επιστροφή στην Φυσική Λειτουργία μας. Είναι, με άλλα λόγια, το ξεπέρασμα των διεστραμμένων τρόπων του ανθρώπου.

Ολόκληρος ο ανθρώπινος πολιτισμός στηρίζεται σε λανθασμένους τρόπους αντίληψης, στηρίζεται σε απαρχαιωμένους τρόπους σκέψης, σε απολιθωμένες δράσεις.

Οι άνθρωποι αντιλαμβάνονται λανθασμένα.

Σκέπτονται λανθασμένα.

Δρουν λανθασμένα.

Η κοινωνία τους στηρίζεται σε αυτές τις λανθασμένες ενέργειες. Το πολιτικό σύστημά τους είναι εξ’ αρχής λανθασμένο γιατί στηρίζεται όχι στην ζωντανή πραγματικότητα αλλά σε παγιωμένες αντιλήψεις περί εγώ, συμφέροντος, ιδιοκτησίας, συναλλαγής, κλπ… Το οικονομικό σύστημά τους δεν είναι το φυσικό σύστημα παραγωγής-κατανάλωσης αλλά ένα τεχνητό σύστημα με εικονικές αξίες, μη ελεγχόμενη ιδιοκτησία, ιδιοτελή και ύποπτα συμφέροντα, διαμάχες, συγκρούσεις, κλπ… Όλα είναι λάθος!

Ασφαλώς, Αυτός που Αντιλαμβάνεται Πέρα από αυτούς τους περιορισμένους τρόπους των ανθρώπων, Βιώνει Μια Ευρύτερη Πραγματικότητα.

Αντιλαμβάνεται το Βάθος της Ύπαρξης που είναι πέρα από τα φαινόμενα. Στηρίζει την Ζωή του στην Ίδια την Αγνή Παρουσία (στο Χώρο της Ύπαρξης) κι όχι στα φαινόμενα. Ζει σε ένα Ήσυχο, Ειρηνικό κι Ανέγγιχτο από τους ανθρώπους, Κόσμο. Ζει στην Πραγματικότητα, δεν ζει στον φανταστικό κόσμο των ανθρώπων.

Αυτό όμως το ΒΑΣΙΛΕΙΟ ΤΗΣ ΦΥΣΗΣ, της ΑΓΝΗΣ ΚΙ ΥΓΙΟΥΣ ΦΥΣΗΣ, δεν είναι κάτι που θέλουν (ή ίσως δεν μπορούν να γνωρίζουν και να θέλουν) οι άνθρωποι. Οι άνθρωποι προτιμούν να ζουν στην σκοτεινή σπηλιά των σκιών της σκέψης τους.

Εμείς όμως Ζούμε στο Φως, Χαιρόμαστε το Φως κι η Συμπόνια μας για τους ανθρώπους έχει την Ουσία της Αγάπης κι όχι του εγωιστικού συναισθηματισμού της ψευτοανωτερότητας, ή της «φιλανθρωπίας». Όλοι παιδιά της ΦΥΣΗΣ είναι. Όλοι. Κι υποκλινόμαστε ταπεινά στις επιλογές των ανθρώπων. Ακόμα κι όταν τους οδηγούν στην απώλεια. Είναι δικές τους επιλογές. Μόνο σεβασμό οφείλουμε. Και να είμαστε Εδώ, Παρόντες.

Η Συνειδητότητα στο βάθος του όντος

Η ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ, η ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΤΗΤΑ, η ΕΠΙΓΝΩΣΗ, (αυτά τα Τρία είναι Ένα), είναι το Κοινό Στοιχείο όσων υπάρχουν (σε παγκόσμιο και σε ατομικό επίπεδο). Είναι το Απλό Υπόβαθρο όλων όσων «φανερώνονται», λειτουργούν κι εξελίσσονται. Είναι το Ένα και Μοναδικό Υποστήριγμα  κάθε εκδήλωσης.

Εξ’ αιτίας της Απλής και Κενής Φύσης της, η ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΤΗΤΑ δεν γίνεται αντιληπτή αφού «προβάλλεται» το «περιεχόμενο», το «δευτερεύον φαινόμενο». Αυτό συμβαίνει τόσο στο επίπεδο της δημιουργίας όπου το Υποστήριγμα  δεν γίνεται αντιληπτό αλλά «προβάλλεται» η δημιουργία, η γέννηση, η εξέλιξη, το φαινόμενο, όσο και στο επίπεδο του ατομικού όντος όπου το Υποστήριγμα  δεν γίνεται αντιληπτό αλλά «προβάλλεται» η ύπαρξη, η σκέψη, η αντίληψη, το φαινόμενο, το σώμα στην προκειμένη περίπτωση, κι η αντίληψη του εξωτερικού κόσμου.

Αν καθίσουμε και στοχαστούμε (ο καθένας μας), η ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΤΗΤΑ είναι Αυτό που Υπάρχει πίσω από όλα: έχουμε επίγνωση της ύπαρξής μας, έχουμε επίγνωση της σκέψης μας, έχουμε επίγνωση του σώματός μας κι όσων αντιλαμβανόμαστε κι αισθανόμαστε από τον εξωτερικό κόσμο. Η ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΤΗΤΑ είναι που τα Υποστηρίζει όλα αυτά, που τα κάνει «φανερά».

Η Ίδια η ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΤΗΤΑ δεν έχει δικό της περιεχόμενο από την Φύση της, στην Φύση της, Είναι Κενή: Φωτίζει όμως την «Κίνηση», την ύπαρξη, την σκέψη, το φαινόμενο.

Τα όντα, το κάθε ον, δεν δίνει σημασία σε «Αυτό που Είναι το Υποστήριγμα ( σε Αυτό που Υποστηρίζει)», που «Φανερώνει ό,τι συμβαίνει», αλλά σε «αυτό που συμβαίνει»: Όταν το ον αντιλαμβάνεται και κατανοεί ότι «υπάρχει κάτι» προσβλέπει πάντα σε «αυτό που συμβαίνει»: Ταυτίζει την ύπαρξη με το «γίγνεσθαι», με το «φαινόμενο». Αυτό όμως είναι, στην κυριολεξία, μία «αντιστροφή της πραγματικότητας».

Η ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΤΗΤΑ Αποτελεί την Πηγή και την Ουσία του «φαινομένου». «Εξ’ Αυτής, Δι’ Αυτής και Εις Αυτήν γίνονται τα πάντα». Η ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΤΗΤΑ δεν αποτελεί απλά μία εγγενή ιδιότητα των φαινομένων, δεν αποτελεί ένα απλό κατηγόρημα του φαινομένου, όπως αντιλαμβάνεται η ανθρώπινη σκέψη και διατυπώνει ο ανθρώπινος λόγος. Η ύπαρξη είναι συνειδητή, η σκέψη είναι συνειδητή, το σώμα κι οι διεργασίες του, κι αίσθηση του εξωτερικού κόσμου, είναι συνειδητά, κλπ.

Η ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΤΗΤΑ λόγω της Φύσης της Είναι Παντού, Διαπερνά τα πάντα, είναι Παρούσα στα πάντα (άλλοτε φανερά, άλλοτε «υποκρυπτόμενη»). Είναι Καθαρή Επίγνωση, Κενή Περιεχομένου, αλλά δίνει ουσία και υπόσταση σε κάθε εκδήλωση, σε κάθε φαινόμενο. Είναι Πάντα, σε όλα τα πεδία (σε όλους τους κόσμους) το Βάθος του όντος, η ουσία του, η «ψυχή» του.

Εξ’ αιτίας ακριβώς της (Κενής) Φύσης της και της Λανθάνουσας Παρουσίας της δεν γίνεται άμεσα αντιληπτή από τα συνειδητά όντα που ταυτίζουν την ύπαρξη με την «ατομική παρουσία» τους, τις ατομικές διαδικασίες τους και δραστηριότητές τους.

Η ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΤΗΤΑ πάντα αποτελεί την Πηγή, το Υποστήριγμα, την Ουσία, το Βάθος, την «Ψυχή», της «ατομικής παρουσίας». Είναι απλά Εδώ, Παρούσα, Τώρα, δεν έχει άλλες ιδιότητες. Αποτελεί όμως (σε σύγκριση με την ατομική οντότητα) την Υπέρβαση των ορίων του εγώ, την Ελευθερία, την Απεραντοσύνη της Αντίληψης, το Άχρονο, το Παν. Είναι Αυτή η Υπερβατική, Πλήρης, Πανταχού Παρούσα (σε χρόνο και χώρο), Αντίληψη που οι άνθρωποι ονομάζουν Θεό: Είναι ο Εντός μας Θεός.

Δεν μπορούμε να βρούμε, να βιώσουμε, να συνειδητοποιήσουμε Αυτή την Εσώτερη Φύση μας, την Αληθινή Ουσία μας, λειτουργώντας σε εξωτερικές δραστηριότητες… δεν είναι ύπαρξη, δεν συλλαμβάνεται με την σκέψη, ούτε είναι αντικείμενο των αισθήσεών μας.

Ασφαλώς για ένα ον που προσανατολίζεται στην εξωτερική ύπαρξη (που θεωρεί ύπαρξη μόνο την ύπαρξη μέσα στην δημιουργία, την σκέψη, τις αισθήσεις, την ζωή στον εξωτερικό κόσμο) δεν γίνεται κατανοητό πως η Αληθινή Ύπαρξη είναι πέρα και πάνω από όλα τα «φαινόμενα». Και το να μιλάς σε τέτοια όντα είναι άδικος κόπος.

Μπορεί να Κατανοήσει την Αλήθεια μόνο κάποιο ον που Αναζητά την Πηγή των φαινομένων, την Ουσία του γίγνεσθαι, την Αληθινή Ύπαρξη. Ας μην κοροϊδευόμαστε, όλοι οι Μεγάλοι Διδάσκαλοι, σαν τον Λάο Τσε, τον Βούδα, τον Ιησού, μιλούσαν για μια Εσωτερική Πραγματικότητα που μπορούμε να Προσεγγίσουμε ξεπερνώντας όλες τις επιφανειακές δραστηριότητες, μιλούσαν για το Εσωτερικό Βασίλειο της Απόλυτης Σιγής, της Αληθινής Ύπαρξης, της Αληθινής Ζωής.

Η Βίωση της Εσωτερικής Πραγματικότητας είναι η Ολοκληρωμένη Ύπαρξη που Συμπεριλαμβάνει τόσο την ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΤΗΤΑ όσο και το «Περιεχόμενο» (το «φαινόμενο»). Με καμία έννοια η Καθαρή Επίγνωση δεν είναι το «αντίθετο» της ύπαρξης μέσα στην δημιουργία (όπως νομίζουν όσοι είναι απορροφημένοι στην φαινομενική ύπαρξη).

Όποιος Βιώνει την Απόλυτη Κατάσταση Είναι Πλήρης Συνειδητότητα που Αγκαλιάζει το σύνολο των φαινομένων. Η Βίωση του Απολύτου δεν είναι απομόνωση σε κάποια άλλη, υπερβατική, ξέχωρη από την δημιουργία, κατάσταση. Η Πραγματικότητα είναι Μία, Αξεχώριστη, και τα Συμπεριλαμβάνει όλα. Δεν είναι μόνο ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΤΗΤΑ, ούτε μόνο φαινομενική ύπαρξη. Είναι και τα Δύο. Φώτιση και φαινομενική ύπαρξη δεν είναι ξεχωριστά. Όμως μία Συνείδηση μπορεί να έχει πλήρη αντίληψη της Πραγματικότητας, ή να έχει μερική αντίληψη της Πραγματικότητας. Είναι διαφορετικό όμως να Βιώνεις με Πλήρη Συνειδητότητα  την φαινομενική ύπαρξη (που έτσι αποτελεί ένα επιφαινόμενο, δεν σε παραπλανά, και δεν σε δεσμεύει), κι είναι τελείως διαφορετικό (ενώ είσαι ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΤΗΤΑ) να απορροφιέσαι στην φαινομενική ύπαρξη σαν να είναι η πλήρης, αληθινή, και μοναδική ύπαρξη.

Κι αν μιλάμε για το Έσω, το Βάθος, την Φώτιση, σε σχέση με την αφώτιστη κατάσταση, αναφερόμαστε στο Όλο (την Φωτισμένη Κατάσταση) σε σχέση με το μερικό (την αφώτιστη κατάσταση), όχι σαν αντίθετα.

Ο Φωτισμένος σε τι διαφέρει από τον αφώτιστο; Ο Φωτισμένος Ζει Συνειδητά, Εδώ, Τώρα. Δεν έρχεται, δεν πηγαίνει, δεν εξελίσσεται, δεν πραγματοποιεί. Είναι Ήδη. Βιώνει το Είναι (που αγκαλιάζει το φαινόμενο). Ο αφώτιστος είναι (ατομική) ύπαρξη, είναι σκέψη, είναι αίσθηση, είναι σώμα, (δηλαδή μισή ύπαρξη).

Η Φώτιση είναι Συνειδητοποίηση της Αληθινής Φύσης μας (που είναι ΚΑΘΑΡΗ ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΤΗΤΑ που αγκαλιάζει τα πάντα), δεν είναι πραγματοποίηση, δεν συμβαίνει με διαδικασίες, δεν συμβαίνει στο χρόνο, δεν υφίσταται μέσα στον χρόνο. Η Φώτιση έρχεται ξαφνικά όταν συνειδητοποιείς ότι είσαι (μόνο) ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΤΗΤΑ που αγκαλιάζει το φαινόμενο, όχι σκέτο φαινόμενο, μόνο το φαινόμενο.

Η Φώτιση είναι Πλήρης Ζωή, Αληθινή Ζωή, Αιώνια Ζωή, που αγκαλιάζει τα πάντα. Δεν είναι Ζωή η ζωή της δημιουργίας, (αυτή είναι μισή ζωή). Γι’ αυτό ο Ιησούς συνήθιζε να λέει «ος γαρ αν θέλει την ψυχὴν αυτού σώσαι, απολέσει αυτήν· ος δ᾿ αν απολέσει την εαυτού ψυχὴν ένεκεν εμού και του ευαγγελίου ούτος σώσει αυτήν». («Όποιος θέλει να σώσει την ψυχή του, την ζωή του στον κόσμο, θα την χάσει. Όποιος όμως χάσει την ψυχή του, την ζωή του στον κόσμο, για μένα και το ευαγγέλιο αυτός θα κερδίσει την αληθινή, την αιώνια ζωή»). Και για τον Ιησού Αληθινή, Αιώνια Ζωή, είναι ακριβώς, η εν Θεώ Ζωή, η Πλήρης Ζωή κι εδώ στη γη, και «μετά την γη», μια Ζωή που Βρίσκουμε Μέσα μας, κατά τα «λεγόμενα» του Ιησού.

Η Αληθινή Φύση μας, η Αληθινή Ζωή, είναι Αυτό που Είμαστε πραγματικά (πέρα από την φαινομενική ύπαρξη και την εξωτερική δραστηριότητα). Χρειάζεται μόνο να το «συνειδητοποιήσουμε». Δεν υπάρχει εξωτερικός δρόμος να φτάσεις Εδώ, δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί (με εξωτερικά μέσα), δεν ανήκει στο χρόνο. Το Βασίλειο  αυτό δεν είναι εκ του κόσμου, αλλά αγκαλιάζει τον κόσμο.

Η Πλήρως Αφυπνισμένη Κατάσταση είναι η Πραγματική Ολοκληρωμένη Ύπαρξη, η Αληθινή Ζωή. Κι αυτό είναι η Ουσία όλων, του κάθε όντος, του καθενός, όσο ταπεινό, ή «διεστραμμένο» κι αν είναι. Υπάρχουν μόνο «αφώτιστα όντα», όχι «κακά όντα».

Η Πραγματικότητα είναι Αλήθεια, είναι Γνώση, είναι Αρετή, είναι Δικαιοσύνη, και Ισότητα, απέναντι σε όλους κι όλα. Αυτός είναι ο Πρώτος και Μοναδικός Κανόνας της Πραγματικής Ζωής. Άλλη Ζωή δεν υπάρχει.